Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2017

Ο κόσμος των μαζών..

Εικόνα
Here Today Gone Tomorrow, Ryan Mutter 

Όταν ενδιαφέρεσαι για τον μαζικό καθορισμό των ανθρώπων θέτεις την εποπτεία σου σε μια ειδική θέση, όχι εύκολη όπως θεωρείται από όσους κρίνουν για να κρίνουν αυτό τον καθορισμό ή σαν λειψό ή ακόμα και σαν περιφρονητικό για όσους υπάγονται εντός του. Ενδιαφέρομαι για ανθρώπους που δεν θα μπορέσουν να βγουν ποτέ από την "πεπατημένη" μιας μαζικής παραγωγής και κατανάλωσης, και από την "πεπατημένη" τής αναγκαιότητας έως αναγκαστικότητας αυτού του δρόμου της ζωής που συνήθως συνυφαίνεται με ένα "γράπωμά" της σε μορφές ύπαρξης που δεν μπορούν με κανένα τρόπο να εξιδανικευθούν, ακόμα κι αν νοηθούν σε ένα άλλο ευνοϊκότερο και "ανθρωπινότερο" (μη-καταπιεστικό) πλαίσιο. Αυτή η θέση αναγκαστικά σε θέτει η ίδια σε έναν στενό ορίζοντα που δεν "σηκώνει" πολλές δυνατότητες, όπως τις προοπτικές εκείνες που θα σήμαιναν μιαν ιδανική ή κοινοτική υποκειμενοποίηση τής ανθρώπινης ζωής. Από την άλλη αυτή η θέση είναι εγγύς…

Κορόιδα..

Εικόνα
Still Life under a Lamp (1962), Pablo Picasso 


Η συγκρότηση της πολιτικής και της ιδεολογίας ως πεδίου, ως μιας γενικής τάσης, είναι βέβαια μια αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι εντός των γενικών πολιτικών πεδίων ορθό είναι να υπάρχουν διαχωρισμοί που διακρίνουν τα ανθρώπινα πράγματα σε σαφείς ομαδοποιήσεις, ούτως ειπείν σε ξεχωριστά πεδία, και αποδίδουν στους φορείς τους ένα υποσύνολο σχετικά σταθερών ιδιοτήτων ακόμα κι αν αυτό περικλείεται σε ένα άλλο ευρύτερο υποσύνολο, το οποίο με την σειρά του είναι κι αυτό διαχωρισμένο από το γενικό "φαινόμενο" της πολιτικής ή της ιδεολογίας. Αυτός ο τρόπος να επιθυμείς και να συγκροτείς την πολιτική φαίνεται δογματικός, αλλά πολλοί από αυτούς που μιλάνε για δογματισμό και εμμονή σε στάσιμες ή μεταφυσικές διακρίσεις "πάσχουν" οι ίδιοι από ανυποχώρητους και αφόρητους δογματισμούς.  Στην πραγματικότητα οι διαχωρισμοί και οι υπο-διαχωρισμοί συνεχίζουν να υπάρχουν, και αυτό που υπάρχει ως επ…

Off-On και όχι λούφα..

Εικόνα
Door Space  

Θα συντρίψω με αγάπη, και χωρίς πολλές αναλύσεις κάποια δόγματα περί "ολικής ελάφρυνσης" τού εργασιακού μόχθου. Συνοπτικά και πυκνά:
Όταν η εργασία είναι σωματικά και ψυχικά επαχθής και ρουτινιάρικη μπορεί μια (σοσιαλιστική, ελευθεριακή) κοινωνία να μειώσει τον χρόνο εργασίας, όπως επίσης και να εξανθρωπίσει πλήρως το υγειονομικό πλαίσιο και το πλαίσιο ασφάλειας τής εργασίας. Δεν παύει ωστόσο αυτή η εργασία (στην πραγματικότητα μια γκάμα εργασιών) να είναι επαχθής, κοπιώδης και να περικλείει αναγκαιότητες ολικής εμπλοκής των υποκειμένων της σε αυτήν. 'Εχετε ανέβει σε εμπορικό πλοίο; Αν όχι, ή αν δεν έχετε ρωτήσει κάποιον που να έχει δουλέψει σε ένα τέτοιο πλοίο είστε άσχετοι. Ακόμα και ένα "σοσιαλιστικό" πλοίο θα έχει κάποιες σκληρές βάρδιες, και κάποια στιγμή θα απαιτεί συμμετοχή όλων στην εργασία όταν οι συνθήκες είναι απαιτητικές. Πόσο Λουδοβίκοι είναι κάποιοι "ελευθεριακοί" δεν το ξέρουν ούτε θα το μάθουν ποτέ. Το ίδιο που ισχύει στην ναυσιπλο…

Το κλειστό σύστημα..

Εικόνα
Black Country - Tipton - John Bulmer (1960-61) 


Η συσσώρευση στις σημερινές συνθήκες σημαίνει ένταξη σε έναν διεθνή καταμερισμό και συνδυασμό εργασίας που είναι δεδομένος για χώρες σαν την δική μας όχι μόνον ως αποκλείων αυτόνομες δημοσιονομικές και κρατικές πολιτικές ενίσχυσης των "στενά" βιομηχανικών αλλά και των τεχνικών υποδομών και δομών αλλά και ως αποκλείων κάποιον σαφή και συγκεκριμένο καπιταλιστικό παραγωγικό ρόλο. Ακριβώς επειδή η χώρα είναι κάπου στην "μέση" μεταξύ των κύριων δυτικώνβιομηχανικών/μεταβιομηχανικών μητροπόλεων και των αναπτυσσόμενων νέων πόλων (σε όλο τον μη-δυτικό κόσμο) δεν μπορεί να "παίξει" ούτε τον "ρόλο" τού δυτικού βιομηχανικού/μεταβιομηχανικού κέντρου ούτε τον "ρόλο" τού αποδέκτη τής ροής μεταβίβασης κεφαλαίων τεχνολογιών και πόρων που έχει στο παρόν αλλά και στο μέλλον την δυνατότητα να αποκτήσει μια μεγαλύτερη αυτοδυναμία. Η τάχα "δυστυχής" αλλά όντως σε στρατηγικό αδιέξοδο αστική και γραφειοκρ…

Η ουτοπική κριτική ως ενεργός πλέον αντιδραστική δύναμη.

Εικόνα
Peter Staronosov, 1933  


Η αναγκαιότητα δημιουργίας ενός σταθερού οικονομικού αποθέματος, η ανάγκη δηλαδή να υπάρχει συσσώρευση μέσων εργασίας (όχι μόνον τεχνικών, αλλά σίγουρα και τεχνικών), μεθόδων παραγωγής και επιστημονικών γνώσεων, η αναγκαιότητα για την ύπαρξη εκτεταμένων δημόσιων υποδομών κ.λπ αποτελούν ένα σύνολο αναγκαιοτήτων που στον καπιταλισμό παράγονται ως αποτέλεσμα της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης. Αυτή η σειρά όμως "πυροδότησης" ενώ εξηγεί την πραγματική σειρά των πραγμάτων στην καπιταλιστική κοινωνία μπορεί δια τής κριτικο-ουτοπικής αντιστροφής της να οδηγήσει σε συντηρητικά ή αδιέξοδα συμπεράσματα για το πως θα μπορούσε να είναι δομημένη μια μη καπιταλιστική κοινωνία και οικονομία. Μερικοί θεωρούν ότι η πιθανή κατάργηση τής καπιταλιστικής μορφής τής συσσώρευσης, που σημαίνει αν την ορίσουμε αδρά μιαν υλική και ταυτόχρονα νομικοκυριαρχική αποξένωση των άμεσων παραγωγών από τα μέσα εργασίας, θα έφερνε και μια κατάργηση της συσσώρευσης εν γένει. Και αν δεν το νομί…

Φέρτε πίσω το μυαλό σας. Σημείωση για το ασφαλιστικό σύστημα..

Εικόνα
Ryan Mutter   


Αυτό που φανερώνει το παράδειγμα των κοινωνικοασφαλιστικών οργανισμών όταν πιά το προσαρμόσουμε ως παράδειγμα σε συνθήκες καπιταλιστικής κοινωνικο-οικονομικής κρίσης, είναι την διάσπαση της εργατικής τάξης σε αλλοτριωμένες και ανταγωνιστικές ατομικές μονάδες ακόμα και όταν ή μάλλον ειδικά όταν τούτες απαιτούν το "δίκιο" τους. Αναρωτιούνται πολλοί κατά τα φαινόμενα κομμουνιστές, τους οποίους εγώ αν και μη-κανονικός-κομμουνιστής μπορώ να αποκαλύψω ως μη-κομμουνιστές (τόση η ντροπή τους), γιατί ενώ είναι καταφανής και προφανής και κραυγαλέα η διασπάθιση των κεφαλαίων των ελληνικών κρατικών ασφαλιστικών ταμείων από καπιταλιστικά και άλλα (υπαλληλικά-γραφειοκρατικά) αρπακτικά, και ενώ οι δικαιούχοι των απολαβών που προκύπτουν από την κεφαλαιακή σύνθεση αυτών των ταμείων γνωρίζουν αυτή την διασπάθιση, αναρωτιούνται λοιπόν κάποιοι φαινομενικοί κομμουνιστές και άλλοι "φίλοι του λαού" γιατί δεν έχει γίνει το σώσε και γιατί δεν έχει αναστατωθεί το σύμπαν στην Α…

Κορπορατισμός, βιομηχανισμός και καπιταλισμός στην ιμπεριαλιστική περιφέρεια..

Εικόνα
The Factory Worker, by Ryan Mutter  
Η αναβίωση ενός κοινοτισμού, ιδεολογικού και θεαματικού κυρίως, μπορεί να σημαίνει στην πράξη το ένα ή το άλλο είδος αστικού ή μικροαστικού κορπορατισμού, και ως τέτοιος δύναται επίσης να αλλοτριώσει και την εργατική τάξη, χωρίς στην πράξη να είναι δυνατόν να υπάρξει σε άλλη μορφή από εκείνην ενός εθνικού κορπορατισμού που αναφέρεται μόνον στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία κ.λπ Όμως, και σε αυτή την περίπτωση, αν υπάρξει ένα τέτοιο είδος κορπορατιστικής αλλοτρίωσης της εργατικής τάξης, ο πυρήνας της μένει αναλλοίωτος και αποξενωμένος από τον κορπορατισμό. Η εργατική τάξη και ως εθνική τάξη παραμένει οικουμενική. Αυτό είναι ιδιότητα που έχει λόγω του γεγονότος ότι ως τάξη είναι το ζωντανότερο κομμάτι μιας εθνικής βιομηχανικής οργάνωσης τής παραγωγής, η οποία ακόμα και ως αστική εθνική βιομηχανική οργάνωση δεν παύει να αναφέρεται στην παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα, έστω ακόμα και μόνον στα πλαίσια του αστικού ανταγωνισμού. Μόνον όταν έχουμε στρατιωτ…

Η εργατική τάξη και το κράτος...

Εικόνα
Ryan Mutter Portrait of a Working Man 

Ένας εργαζόμενος άνθρωπος που προσπαθεί να ζήσει με αξιοπρέπεια και με μια αληθινή, όχι μόνον φαντασιακή, προοπτική στο μέλλον, να συνεχίσει την ζωή του και την ζωή, θεωρεί ως σημαντικό πράγμα τον μισθό του μεν, αλλά δίνει μεγάλο βάρος στην κοινωνική και υγειονομική ασφάλιση του εαυτού του και των δικών του ανθρώπων και συνεπαγωγικά και της τάξης του, της εργατικής τάξης και της φτωχής αγροτιάς. Ο παροντισμός και η παροντολατρεία δημιουργούν στον εργαζόμενο άνθρωπο μεγάλη καχυποψία, όπως και καχυποψία του δημιουργούν οι φανφάρες, τα μεγάλα λόγια για έναν τέλειο καπιταλισμό ή σοσιαλισμό ή μια τέλεια αταξική κοινωνία, αν δεν περικλείουν δεσμεύσεις για αυτά τα πράγματα. Γιατί, σκεπτόμενος τα "συστήματα", πάντα σκέφτεται αν αυτά διασφαλίζουν την αξιοπρεπή αυτοσυντήρησή του και των οικείων του. Το να θεωρείται αυτή η ροπή του σύγχρονου εργαζόμενου συντηρητισμός, το να λοιδωρείται από μια "δεξιά-φιλελεύθερη" και ταυτόχρονα από μια "…

Κοινωνική ασφάλιση και κράτος..

Εικόνα
The Journeymen | Ryan Mutter 

Το παράδειγμα των κοινωνικοασφαλιστικών οργανισμών μας φανερώνει πολλά πράγματα για την έννοια του κεφαλαίου και του καπιταλισμού και δεικνύει προς το μέλλον τα όρια της στόχευσης ενός νέου σοσιαλιστικού ή αταξικού συστήματος. Καταρχάς, ας ξεκαθαρίσουμε ότι δεν υπάρχει κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα το οποίο να μπορεί να καλύψει τις υγειονομικές και ιδιαίτερα τις συνταξιοδοτικές ανάγκες των ανθρώπων, ειδικά των εργαζόμενων (αλλά όχι μόνον, αφού υπάρχουν πάντα άνθρωποι που δεν θα μπορέσουν να εργαστούν στην ζωή τους ούτε μια μέρα, αλλά και ανάπηροι κ.λπ), αν δεν είναι δημόσιο, ή δεν έχει ως κεντρικό του άξονα το δημόσιο. Δημόσιο χωρίς καταναγκαστικό χαρακτήρα των πράξεών του και των κανόνων που επιτάσσει, ακόμα και αν δεν υπάρχουν ιδιώτες εργοδότες (σοσιαλισμός-κομμουνισμός κ.λπ), δεν υπάρχει ούτε πρόκειται να υπάρξει. Άρα, δεν υπάρχει κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα χωρίς την ύπαρξη κάποιας μορφής κράτους, ακόμα κι αν αυτό το κράτος είναι απόλυτα ελεγχόμενο, &qu…