Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούλιος, 2017

ψευδο2σώμα [6] / Για την Δημιουργία. Στον Γιάννη Ευσταθίου..

Εικόνα
Κυρίως η θεοκρατική θεολογία, αλλά και κάθε θεολογία, και η ιδεολογία των ιεραρχικών πολιτικών και άλλων όχι μόνον θρησκευτικών ιερατείων κάθε είδους, διαχωρίζει το δημιουργημένο από το δημιουργικό ον, μόνο που τούτο είναι ένα ψευδές είδωλο της ζωής και του κόσμου που εξυπηρετεί τον θάνατο, την βία, την πατριαρχία, το κράτος και το κόμμα φετίχ. Το δημιουργικό ον είναι και δημιουργημένο ή δημιουργούμενο, ακόμα κι όταν ως ιδιαίτερη πτυχή του καθολικού είναι τής δημιουργίας συγκροτείται στο υψηλότερο σημείο του ως καθολική ή ολική δημιουργία.


Το δημιουργικό ον σημαίνει την αυτοδημιουργία του μέσω της εσωτερικής σε αυτό διαφοροποίησης σε α) δημιουργική και β) δημιουργημένη ή ορθότερα δημιουργούμενη οντότητα, εντός του ίδιου όμως (του δημιουργικού όντος) θεωρούμενου ως ενότητας. Η οριζόμενη και λεγόμενη ως πλάση ή κτιστόν ή "φύση" δεν είναι διαιρούμενη σε εξωτερικά και έτερα μέρη τα οποία νοούνται ως το δημιουργημένο ον ενός δημιουργούντος υποκειμένου {ανθρώπινου κοινωνικού ή υπερβα…

Xemdar & Harîman Şengal

Εικόνα

John Scottus Eriugena κ' ψευδο2σώμα [5]

Εικόνα
Κάποιες προλογικές παρατηρήσεις για το γενικό πλαίσιο της χρήσης της εριγενικής διάκρισης της φύσεως
Παρουσιάζουμε το σώμα ως γενικό-ειδικό υπερκαθορισμό και επικαθορισμό της καπιταλιστικής εποχής χρησιμοποιώντας κάποιες γενικές οντολογικές διακρίσεις, τις οποίες αν και δεν ανακάλυψε συστηματοποίησε και οργάνωσε σε ειδικό σύστημα ο μεγάλος Ιρλανδός (¨Σκώτος¨) φιλόσοφος και θεολόγος John Scottus Eriugena (Εριγένης και όχι Ωριγένης]. Στο γενικό εριγενικό πλαίσιο τοποθετούμε το σώμα ως ειδικό καθορισμό στον τόπο σύναψης μεταξύ:  α) του δημιουργημένου-και-δημιουργούντος και β) του δημιουργημένου-και μη δημιουργούντος και γ) μη δημιουργημένου-και μη-δημιουργούντος (μηδέν), από όπου η ύστερη νεωτερική αστική φιλοσοφία τον ανάγει και αναβαθμίζει (μυστικοποιητικά) στον τόπο του δημιουργούντος-και-μη δημιουργημένου. 

Το σώμα ως ειδικός καθορισμός είναι μια στιγμή σε μια ολότητα στιγμών τού καθορισμού και αυτοκαθορισμού τής εμβιότητας, και ειδικότερα της ανθρώπινης, που αποκόπτεται αυτονομείται (ω…