Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2017

Άλλο πράγμα η πάντα ψευδής ανωτερότητα άλλο πράγμα το Ύψος..

Εικόνα
Η μεταφορική σημασιακή τάση προς το ύψος έχει σημανθεί ως ιεραρχικοποιητική εκ της υποστάσεώς της. Όμως,το σύμπαν, ο κόσμος ως περικλείων τις ασήμαντες σκιές του, φαίνεται να τους αποδίδει νόημαόταν τούτες ορθώνονται στο ύψος τού ύψους. Η ταύτιση της κοινωνικής κυριαρχίας και τής φτήνιας τής "κοινωνικής ανόδου" με τα μεταφορικά σημαίνοντα του ύψους δεν είναι τυχαία, αλλά αυτό δεν αρκεί ως διαπίστωση αν ως κατάσταση σημαίνεται ταυτόχρονα με την εξιδανίκευση της χθαμαλότητας "γιατί" αυτή "είναι αποτέλεσμα" τής αδικίας και της ταξικής ή άλλης κοινωνικής μοίρας. Για όσους με ξέρουν είναι γνωστό ότι δεν συμμερίζομαι τις ενοράσεις και τις εποπτείες του Νίτσε, αλλά αν έχει δίκιο σε κάτι είναι θαρρώ στην παρεξηγημένη εμμονή του ενάντια στον αυτοβασανιζόμενο αυτοθαυμασμό της ήττας και της αδικημένης υπόστασης. Η κριτική στο (μεταφορικό, νοηματικό) "ύψος", η απορρέουσα από την μνήμη της αδικίας και από την εποπτεία τής ζώσας αδικίας, έχει καταντήσει ένα ταξικ…

Περί Ύψους..

Εικόνα
Η επιθυμία του ύψους δεν σημαίνει νομοτελειακώς επιθυμία για κυριαρχία.
Αν λάβεις όμως τους λόγους αυτών που μιλάνε για ύψος στην ονομαστική τους αξία, απεικονίσεις το κοινωνικό τους πρόσωπο και προσωπείο, και παρατηρήσεις πως τούτοι είναι συντριπτικά πολλοί στο "είδος" τους, θα πιστέψεις πως όντως μόνον άνθρωποι τής κόλασης τής χθαμαλότητας τής κυριαρχικής επιθυμίας μιλάνε για το υψηλό και το επιθυμούν. Οι τελετουργίες της στέψης και της ένδυσης κυριαρχίας ενδύονται το υφαντό εκείνο τής σήμανσης που σημαίνει ότι καταπίπτει από κάποιον ουρανό, αλλά κανείς δεν βρέθηκε να μας πει από που και πότε έπεσε αυτό το υφαντό, ούτε αν είναι όντως από τον φαντασιακό ουρανό, τον οποίο απεικονίζει και είναι το ίδιο ως απεικόνιση.  Όχι μόνον ο λαός αλλά και η φιλοσοφία κρίνει αυστηρά αυτό το υφαντό σήμανσης, ξεσκίζεται η χυδαιότητα τής εξουσίας όταν αποκαλύπτονται όχι μόνον τα ψεύδη της αλλά και η κιβδηλότητα τής ουράνιας καταγωγής της, η ανυπαρξία του ουρανού της. Αλλά, θα βιαστούν τα τέκνα τ…

Η μαρξική ιεραρχικοποίηση..

Εικόνα
Ο διαλεκτικός και ιστορικός υλισμός ήταν κατά την αρχική μορφή του (η νεώτερη αναζητείται απελπισμένως από τους θιασώτες του) ένας κανονιστικός/ιεραρχικοποιητικός (άρα και αυτός ταξινομικός) υλισμός που αντικαθιστούσε αναστροφικά-συμμετρικά την παραδοσιακή ταξική ιεραρχική (κοσμοθεωρητική) ταξινομία των όντων με μιαν μετριασμένη μορφή της, εις την οποία η ύλη ή υλικότητα συγκροτούσε ως θεμελιακή οντότητα, άρα ως μια (φαντασιακή) "γαιώδης" αρχή, το υψηλότερο σημείο της ιεράρχησής τους. Διαβάζοντας λόγου χάριν τις φιλοσοφικοειδείς αρλούμπες του Έγκελς ή του Λένιν, δεν πρέπει να σταθούμε στις ψευδοδιαλεκτικές τους εννοιολογικές και ψευδοεπιστημολογικές αλχημείες αλλά στον προθεσιακό πυρήνα τους που ήτο κανονιστικός και ιεραρχικοποιητικός, άρα νεοταξινομικός σε μίαν βέβαια νεωτερική μορφή. Όπως έχουμε πει αλλού, μια ανάλογη σύνθεση επιτελέσθηκε και από την αστική φιλοσοφία ή κοσμοθεωρία, η οποία (ως αστική σύνθεση) περιέχει εσωτερικά, πάντα, μέσω τής γενικευμένης αστικής ενόρμησης…

μεταμορφώσεις

Εικόνα
όταν σου έλεγα για την ανάγκη εννοούσα την επιθυμία του ήλιου


όμως συ με τους ομοίους ενώθηκες στην ομοιότητα των ακτίνων ή σ'αυτό που ομοίαζέ τους


καλώς ήρθε το νέον φως απλωμένο και σφαγμένο μύρια και αμέριμνα τα όργανά του με διαπερνούν και μένα χωρίς έλεος και σύνεση παλιά


καλώς ήρθε λοιπόν το νέον φως κραυγάζοντας το δίκιο του κι αυτό σε αλήθεια φύοντας τις αξιώσεις του


τι θέλεις;  τι θέλεις νέε άνθρωπε;


άσε με να ξαπλώσω σε έναν μοναδικό κόσμο άσε με επιτέλους να κρύψω το διωγμένο φτάνει τόσο νέον φως φτάνει και παραφτάνει να ορισθούν όλες οι επικράτειές σας να κλείσουν όλες οι υποθέσεις


θα μείνουμε πίσω από την σκηνή ναι θα μείνουμε για πάντα εκεί που δεν υπάρχει φως εκεί που δεν θα ξαναγεννηθεί τίποτα δεν έχουμε το δικαίωμα; ούτε αυτό δεν χωράει λοιπόν στον νέο κόσμο σας;


το ξέρω τι θα πεις πάντα το ήξερα τι θα λέγατε


για αυτό μάλλον προλάβαινα  τις μεταμορφώσεις να ρίξω στο αρχαίο καζάνι βιαστικά


να φύγω επιτέλους να γυρίσω εκεί εκεί που πάντα υπάρχει φως




Ιωάννης Τζανάκος

Παλαιός και νέος υλισμός..

Εικόνα
Ο αυτοοριζόμενος ως διαλεκτικός, υλισμός του παλαιού μαρξικού παρελθόντος διαλειτουργούσε πέραν της νεωτερικής κυριαρχικής/ιεραρχικοποιητικής του θέσης [στο πλαίσιο τής αναστροφής της παραδοσιακής ταξινομητικής ιεράρχησης]  και ως ένα μετριαστικό και κανονιστικό σύστημα νοητικής και αξιακής πειθάρχησης των φορέων του, ανάλογο μεν αλλά και διαφορετικό τού ανάλογου τυπικού αστικού συστήματος. Η έννοια και αξία της υλικότητας διενεργούσε και συντελούσε έναν κανονιστικό και όχι μόνον θεωρησιακό "ρόλο": Η ύλη ή υλικότητα λαμβάνοντας μιαν γενική ποιοτική σύσταση και αφομοιώνοντας νοητικά όλο το έμβιο και άβιο ον, μπορούσε να σταθεί ως ένας ενδιάμεσος διαβαθμός μεταξύ των παλαιών ανωτάτων αρχών τής ταξικής ιεραρχικής σκέψης και του χυδαίου αστικού υλισμού των διαφόρων πραγμολατρών του διαφωτιστικού υλισμού. Δεν θα κρίνω από εδώ την "καλύτερη" ή "χειρότερη" θέση των δύο γενικών νεωτερικών συστημάτων: του αστικού και του πρωτοκομμουνιστικού. Αυτό που ισχυρίζομαι είνα…

Μια νέα Κυριαρχία: σκέψεις για την οντική/βιοπολιτική ψυχο-εξουσία της νέας ιεραρχικής σκέψης..

Εικόνα
Ο κόσμος στο ιεραρχημένο παλαιόθεν ως κατώτερο σημείο τής ιεράρχησης αξιώνει ως υποκείμενο ή σώμα-υποκείμενο την νέα θέση του στο υψηλότερο σημείο της, ίσως συμπαρασύροντας "άθελά" τους και άλλα ιεραρχημένα ως κατώτερα σημεία της. Καλή σας επιτυχία.

Αναστροφές να γίνουν σε θρυμματισμένη κυριαρχική φαντασία "ουράνιας υπεροχής", χωρίς αυτό να σημαίνει ένα γενικό κομφούζιο νέων ανωτεροποιήσεων και κατωτεροποιήσεων, το βρίσκω ένα δύσκολο εγχείρημα. Αν κρίνω από το ανάλογο αστικό εγχείρημα, ίσως το σοβαρότερον ακόμα, έχω να ζητήσω πολλές εξηγήσεις και να στήσω πολλά δικαστήρια (όχι μόνος μου). Εν πάση περιπτώσει τους ευχόμεθα καλή επιτυχία, η δε ειρωνεία μας είναι συμπαθούσα και όχι (πιά) οργίλη.

Είναι γεγονός.  Όλο αυτό είναι ανύπαρκτον. Ανύπαρκτη παραμένει όμως και η ύπαρξη των γεγονότων που σημαίνουν την ανυπαρξία των προαναφερομένων ανυπάρκτων. Υπάρχει ωστόσο μια πραγματική ιστορία, και τούτη είναι η ιστορία πραγματικών κυριαρχιών και κυριαρχήσεων. Αυτή η πραγματική ιστορία …

Επιστημολογικές αμφισβητήσεις τής θέασης περί οντικής ιεραρχίας.

Εικόνα
Για να υπάρξει ριζική κριτική στην ιεραρχική και ταξινομική σκέψη και κοσμοθέαση πρέπει να εκφέρουμε το  μη-αδιανόητο σήμερα ότι δεν υπάρχει καμία πραγματική, οντική ή οντολογική, διάκριση ανώτερης και κατώτερης μορφής σε κανένα πεδίο του όντος. Η μη ταξινομική σύγχρονη θεωρία των συστημάτων και η ορθή γενικά νεοδαρβινική επιστήμη (κλάδος)(σε σύγκριση πάντα με τον σκοταδιστικό "δημιουργισμό" και τον σκοταδιστικό νεοαριστοτελισμό, βιταλισμό κ.λπ) δεν μας "διασώζει" σε κάθε περίπτωση από την διάκριση αυτή, εφόσον περιέχει και την μία και την άλλη δυνατότητα ερμηνείας των δεδομένων της. Είναι προφανές σε όλους θαρρώ πως και στον νεοδαρβινισμό υπερέχει η δυνατότητα τής ερμηνείας εκείνης που δια της διάκρισης των (υποτίθεται) συνθετότερων ή πιο εξελιγμένων ειδών ή κλάδων της ζωής περικλείει πάλι τα πάντα σε μιαν οντολογική ιεραρχία. Η ίδια η ονομασία, το κύριο όνομα της επιστήμης αυτής εμπερικλείει έναν νέου τύπου ιεραρχικό καθορισμό των έμβιων όντων αλλά και των όντων γεν…

Ιεραρχία και καπιταλισμός

Εικόνα
Η ιστορική δημιουργία δεν σημαίνεται ορθά σε ιδεολογικά ταξινομικά ιεραρχικά συστήματα (σκέψης), ακόμα κι αν το "αποτέλεσμά" της είναι ένα ιεραρχικό (κοινωνικό) σύστημα. Το ερώτημα που μας θέτει η ίδια η οντότητα του καπιταλισμού, ακόμα κι όταν αυτός διολισθαίνει ως μια έκφανσή του σε ένα ιεραρχικοκρατικό σύστημα, είναι αν είναι ο ίδιος έναταξινομικό και βαθμιδωτό ιεραρχικά σύστημα με διάταξη εκ των "άνω" προς τα "κάτω" ή στην πραγματικότητα δομεί τις ιεραρχίες του σε ένα οριζόντιο ή αμιγώς επίπεδο σύστημα διαντιδράσεων, μετατρέποντας ακόμα και αυτές τις ιεραρχικές δομές σε όργανα αυτών των επιπεδωτικών οριζόντιων δομών του, όπως είναι το καθολικό εμπόρευμα ή χρήμα.


Ιωάννης Τζανάκος

Βιοπολιτικές δομές κρίσης..

Εικόνα
Η εναλλαγή και η ανταλλαγή ιδιοτήτων, η γενική αλληλεπίδραση των μορφών/δομών εντός ενός ανθρωπικού συστήματος, έχει κορυφωθεί σήμερα, αναδύοντας την ενότητα των καθορισμών αλλά όπως τούτη διαμεσολαβείται από ένα ανταγωνιστικό και ιδιότυπο (και οριζόντιο, όχι μόνον κάθετο) ιεραρχικό σύστημα τόσο στην άμεση κοινωνική οργάνωση όσο και στην δόμηση του λόγου. Η συνύφανση των ενοποιητικών και των διαχωριστικών κοινωνικών και υπαρκτικών λειτουργιών δεν αποτελεί μόνον έναν γενικό συντελεστή απορρύθμισης αλλά και ρύθμισης του συστήματος ως ύστερου καπιταλιστικού. Υπάρχει ρύθμιση δια της απορρύθμισης και τούτη η ρύθμιση γεννά πάλι την απορρύθμιση, ως σημείο όμως ταυτόχρονης (και) καταστροφής και αναδημιουργίας του συστήματος. Ήδη από την πρωταρχική καπιταλιστική εποχή, αλλά και σε ωριμότερες φάσεις της, υφίστατο αυτός ο γενικός κανόνας, αλλά σήμερα αναδύεται ("αυθόρμητα") και θεσμοθετείται ("τεχνητά") ως ένας κανόνας στα ενδότερα της συστημικής συγκρότησης όπως δεν ήταν ποτέ. Π…

Θανατολογικές νοηματοδοτήσεις..

Εικόνα
Η ιστορία της ανθρωπότητας υπό το στέμμα της κυριαρχίας μπορεί να θεωρηθεί ως η ιστορία του θανάτου. Η θανατονοηματική της κυριαρχίας ωστόσο δεν είναι ξενωμένη από την "βιταλιστική" μυστική της, τουναντίον αποτελεί το ένα στοιχείο μιας νοηματικής ενότητας η οποία περιλαμβάνει και την ζωή και τον θάνατο ως αλληλοδιεισδυόμενα (μεταξύ των) νοηματικά στοιχεία.  Άρα, η θανατονοηματική θεώρηση και πρακτική είναι ένα σημείο της υπερβατικής θεώρησης και πρακτικής περί ζωής και το αντίστροφο, χωρίς ιεραρχική σειρά κατά την οντική ύπαρξή των δύο "σημείων".


Η κρατικότητα αποκαλύπτεται ως μια μη μοναδική υπόσταση ή υποστασιοποίηση αυτής της διττής ενότητας.


Ωστόσο, ακόμα και έτσι, υπάρχει πραγματική ύπαρξη σε αυτή την διττή ή δίπτυχη ενότητα;  Ή η όποια ύπαρξή της είναι επιφαινομενική υποστασιοποίηση κυρίαρχων συστημικών καθορισμών και καθορισιακών δομών τού εκάστοτε και τού "εν γένει" ανθρωπικού συστήματος; 


Η θανατονοηματική συγκρότηση ή αυτοσυγκρότηση τού ανθρωπικού συσ…

Τυφώνας και άλλα..

Εικόνα
Η κριτική που ασκήθηκε στον Κάντ για την χρήση των απριορικών νοητικών δομών ήταν εύστοχη αλλά περιορισμένη.
Ας θεωρήσουμε πως η κριτική συνέχεια στον εγελιανισμό περιείχε επίσης πολλές ολοκληρώσεις της αξεπέραστης ακόμα και σήμερα καντιανής νοησιολογίας.
Ας θεωρήσουμε πως η κριτική των α-πριόρι συνθετικών κρίσεων ως περιεχόντων το πλήρες λογικό νόημα τής εμπειρίας ήταν επίσης εύστοχη, αλλά αρκετά τεχνική και τυποκρατική για να συλλάβει (ως κριτική) την "ουσία" της λειτουργίας των.
Ας θεωρήσουμε εντέλει πως όντως δεν έχει επιλυθεί ούτε μπορεί να επιλυθεί (καντιανώς) το πρόβλημα που σχετίζεται με την "γέννηση" των κεντρικών καντιανών κατηγοριών (όπως τις θέτει ο ίδιος βέβαια), αν και τούτο το πρόβλημα υπήρξε και παραμένει υπαρκτό ακόμα για όλη την φιλοσοφία. 
Το νόημα της ορθής κριτικής δεν είναι θαρρώ "εκεί", αλλά εγγύς στην εγελιανή συνέχεια της καντιανής νοησιολογίας όπως αυτή όμως θα παράγονταν ως μια (μερική έστω) "αναβίωση" του ερωτήματος περί …

Δύο [2] νεωτερικές εξαχρειώσεις ένας [1] νεωτερικός ολοκληρωτισμός..

Εικόνα
Η έννοια τής σύνθεσης συνήθως εξαχρειώνει την διαλεκτική σκέψη, αν η σκέψη αυτή ή η όποια άλλη μορφή σκέψης δεν είναι ήδη εξαχρειωμένη. Δεν υπάρχει αυτό το πράμα, η οριζόμενη ως σύνθεση, και αν αναγκαζόμαστε να "το" χρησιμοποιούμε είναι γιατί δεν έχουμε ακόμα κατορθώσει να συλλάβουμε νοητικά/αξιακά μιαν διεργασία αποκρυστάλλωσης μιας μετάβασης από ένα συνολικό σύστημα σε ένα άλλο.

Το σύστημα είναι τάση. Δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει ολοκληρωμένο ή απόλυτο σύστημα. Άρα, πολλά από αυτά τα διανοήματα που θεμελιώνονται σε μιαν έννοια ή ψευδοέννοια (περί του) συστήματος (ως εν γένει) δεν αναφέρονται στα συστήματα που αντικρύζουμε στην ζωή μας ή στην θεωρία, αλλά σε ένα "ιδανικό" ον το οποίο "αποκρύβει" είτε δια θετικοαξιακών είτε δια αρνητικοαξιακών θεωρήσεων και στάσεων την πρόθεση τού φορέα τους να ακολουθήσει μια κοινωνική ή προσωπική φαντασίωση για ένα συνεκτικό και υπερ-ολικόν είναι.

Υπάρχει μια θεωρητική διαφθορά που σημαίνει την ένωση αυτών των δύο τάσεων του …

Ο λόγος και τα άλλα στοιχεία της στρατηγικής δομής..

Εικόνα
Προτού αναζητήσουμε θεωρητικά την μορφή της αρχιτεκτονικής των ανθρωπικών συστημάτων, είτε σε μιαν γενική οντολογία τους είτε σε μιαν μάλλον εμπειριστική σύνθεση στηριγμένη σε μιαν νομιναλιστική μεθοδολογία ευρετικών αναζητήσεων περί των δομών τους, θα έπρεπε να αποφασίσουμε για την θέση και την υφή του λόγου.


Η ερμηνευτική μας: Ο λόγος είναι κενός, ο λόγος δεν είναι αυτοτελές σύστημα ή αυτοσύστημα, ο λόγος δεν επιτελεί αυτοποιήσεις καθαυτές ή για το (υποθετικό και μάλλον φαντασιακό) καθαυτόν του, ο λόγος είναι και αναφορικός και μη αναφορικός, ο λόγος είναι εξωτερικός προς το έμβιον αν και συνυφαίνεται με αυτό και διά αυτού στην ανθρωπικότητα (που τον δημιουργεί και συνδημιουργείται και αυτή διά αυτού), άρα  η θέση του δεν αποτελεί ως ένα ωστόσο ισχυρό ιεραρχικό σημείο εντός του εκάστου ανθρωπικού συστήματος το δυνάμενο να υπάρξει ως μοναδικό σημείο. Ο λόγος μολοντούτο ως συνιδρυτική δομή ή ως συνιδρυτικό υποσύστημα/στοιχείο τής ίδιας τής ανθρωπικότητας συναπαρτίζει πάντα (ως στοιχείο …

Αρχείο

Εμφάνιση περισσότερων