Αυτοκριτικές θεμελιώσεις του νέου αντιεθνικισμού μας [ή ο "εθνομηδενισμός" ως οξυγόνο] [1]

                                     Αποτέλεσμα εικόνας για δίκτυο 21

Η πολιτική κυριαρχική δημιουργικότητα δύναται να γίνει (νοητικά) ορατή ως περικλείουσα μηδενωτικούς καθορισμούς κατά την διττή έννοια/κατάσταση τής μηδένωσης, εφόσον το πολιτικό κυριαρχικό φαινόμενο δύναται να σημαίνει (από την μιά) την εξαφάνιση ή εκμηδένιση τού αντιπάλου αγγίζοντας τα όρια τής κατάστασης τού πολέμου στον κεντρικό πυρήνα του ή το "αντίθετο" (δύναται να σημαίνει) μια "κανονική" και κάθε άλλο παρά καταστροφική ανάδυση ενός θετικού δημιουργικού θεσμοθετείν (δια τής ύπαρξης θεσμών και μορφών θέσμισης της κοινωνικής πράξης), χωρίς να τίθεται το ζήτημα της εξαφάνισης του αντιπάλου, αλλά τούτη, η θετική τώρα, διεργασία συντελείται πάλι εκ του μηδενός.
Αυτή η δίπτυχη μηδενωτική ικανότητα ενός κοινωνικού όντος δεν περιορίζεται στις γενικές δομικές ή οντικές παρουσιάσεις της όπως προκύπτουν από την εικόνα που μόλις σας δώσαμε. 
Ακόμα όμως και εις αυτή την γενική της μορφή δεν συλλαμβάνεται και τόσο εύκολα από την νόηση, ούτε γίνεται εύκολα αντικείμενο μιας ενιαίας πράξης, εφόσον η εμφανής (αρχική, αφηρημένη) οντική ενότητα μεταξύ μιας διεργασίας μηδένωσης που σημαίνει καταστροφή του εχθρού και μιας διεργασίας μηδένωσης που σημαίνει ανάδυση ενός θετικού θεσμού, αν και είναι προφανής σχεδόν σε όλους, πλήν ίσως των ηλιθίων μονομερώς αντιμηδενιστών θεοκρατών (και άλλων ηλιθίων), δεν σημαίνει γνώση και κατοχή μιας ολικής ή συνολικής ενιαίας μηδενωτικής-δημιουργικής οντότητας:
Όταν δημιουργούμε έναν θεσμό όντας υφιστάμενοι ως υποκείμενα εντός των μαχών εξαφάνισης του εχθρού (ή ημών από τον εχθρό) αντιμετωπίζουμε τον εχθρό ως εμπόδιο για την πραγμάτωση αυτού του θεσμού, ως (δηλαδή) ο θεσμός και ημείς ως δημιουργοί του να είναι ήδη υφιστάμενες οντότητες και έχουν απλά να ξεπεράσουν την παρουσία τού εχθρού και τις δομές ή τους θεσμούς που τον θεμελιώνουν.
Υπάρχει άρα μια επίγνωση τής οντικής ενότητας των μορφών μηδένωσης, αλλά τούτη η οντική ενότητα παραμένει κατανοητή ως εξωτερική και αφηρημένη οντότητα που συγκροτείται από ένα ούτως ειπείν αρνητικό και από ένα θετικόν "μέρος".
Αυτή η πρώτη και κοινότερη ως κοινωνική αντίληψη εξεικόνιση και αυτοκατανόηση τής δημιουργικής μηδενωτικής διεργασίας είναι και εκείνη που αναζωογονεί συνέχεια την θεωρητική, ψυχική, ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία τής μίας ή τής άλλης οντολογίας περί του είναι.
Το είναι θεωρείται ως υπάρχον και προϋπάρχον και οντικά αντίθετο τού μηδενός, δεδομένης όμως (σε αυτή τήν τροπικότητα τής ιεραρχικής κοσμοθεωρητικής κατάταξης) τής ύπαρξης του μηδενός στο χθαμαλόν ή "ρεαλιστικόν" "μέρος" της διεργασίας το οποίο αναφέρεται στις κυριαρχικές συγκρούσεις.
Ή ίδια η αλληλοσυνύφανση και ο συνεχής αλληλοετεροκαθορισμός των αντίπαλων "ομάδων" νοηματοδότησης τού είναι μας φανερώνει μιαν άλλη μορφή τής σημασίας των καθορισιακών θετικισμών και αντιμηδενισμών τής αφρώδους επιφάνειας:
Όποιον λόγο μελετήσετε, και ειδικά τους λόγους των μεγαλύτερων παρακρουσιακών οραματιστών περί του αγαθού είναι, θα δείτε πως δεν υπάρχει ούτε μια φράση του ούτε μια λέξη του ούτε ένα νόημά του χωρίς να περιέχει μιαν απόλυτη μηδενωτική "κατανόηση" και κατάταξη του αντιπάλου, ειδικά του (θεωρούμενου ως) μηδενιστή αντιπάλου.
Οι καταστροφικότεροι και σκοτεινότεροι μηδενιστές, είναι συνήθως όσοι ασκούν πολεμική στον μηδενισμό των αντιπάλων τους και στον μηδενισμό γενικά.
Οι σκοτεινότεροι υποψήφιοι ή ενεργοί εξοντωτές-και-μόνον-εξοντωτές των εχθρών τους δεν είναι οι εμφανείς και αυτοπαρουσιαζόμενοι ως φιλοσοφικοί ή πολιτικοί μηδενιστές, παρά τις όποιες σκοτεινιές και στην δική τους δόμηση του λόγου και της πράξης, αλλά οι υποστηρικτές ενός συνεκτικού είναι, ή μάλλον του συνεκτικού είναι ως καθαυτόν το οποίο θέτουν σε οντική αντιπαράθεση προς το μόνον-μηδέν των αντιπάλων τους.
Δεν είναι όμως σκοπός μας (πιά) να αποκαλύπτουμε κάθε τέτοιον βρυκόλακα τής οντολογίας του συνεκτικού είναι, αλλά να αποκαταστήσουμε τις πολιτικές και φιλοσοφικές έννοιες στην διϊστορική και ιστορική βάση τους και να τις επεκτείνουμε ή αναθεωρήσουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να απεικονίζουν αληθέστερα (όσο είναι δυνατόν) την οντική υλική ενότητα μεταξύ των διαφόρων μορφών της δημιουργικής μηδένωσης.
Δεν υπάρχει κάποια προκαθορισμένη δομή εις αυτή την γενική οντική υλική ενότητα των δημιουργικών διεργασιών, ούτε βέβαια αυτές περιορίζονται τελικά μόνον σε αυτή την υλική οντική δομή-ενότητα τής μηδένωσης, όπως την έχουμε ιχνογραφήσει και εδώ και αλλού.
Υπάρχει ή πρέπει κάποτε να υπάρξει μια θετική ή εναρμονιστική μη καταστροφική μορφή ένωσης και λειτουργικής συνύπαρξης μεταξύ των μορφών τής δημιουργίας η οποία να περιλαμβάνει περισσότερα στοιχεία του είναι/όντος ως μη μηδενωτικού.
Αυτό θα είναι στο μέλλον η αταξική, ίσως και ακρατική, ειρηνική πολυπολιτισμική δημοκρατική-ελευθεριακή κοινωνία.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως αν υπάρχει μέλλον θα είναι αυτό. 
Όμως δεν είμαστε ούτε καν στα πρόθυρα μιας τέτοιας κατάστασης.
Ψαύουμε δυνατότητες και βιώνουμε στο ψευδοπαρόν την εκμηδένιση που μας προτάσσουν ως ζωή οι ταξικοί αντίπαλοι και διώκτες μας.
Σε αυτό το υφιστάμενο πλαίσιο είναι αδύνατον να μην ασκήσουμε μια μορφή πολιτικού, ιδεολογικού, οντολογικού μηδενισμού (ή όπως αλλιώς το πούμε), αφού τελικά το ίδιο κάνουν και οι εχθροί ή αντίπαλοί μας.
Η απόλυτη υποκρισία τους είναι πως τούτοι, ως ήδη κατέχοντες το είναι τής οικείας στούς ιδίους κοινωνικής και ιδεοψυχικής μορφής, έχουν την δυνατότητα να το προτάσσουν ως θετική αξία και ως απόδειξη της ηθικής ή ιδεολογικής και όχι μόνον υλικής υπεροχής τους.
Θα έχουμε την ευκαιρία στην επόμενη δημοσίευσή μας να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα και να ασκήσουμε κριτική στους "αντιεθνομηδενιστές" ή "αντιμηδενιστές" τής ελλαδικής ημιαποικίας αλλά και αυτοκριτική στον πρότερο οικείο εθνισμό μας. 





 
Ιωάννης Τζανάκος 
 


Σχόλια

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

Καπιταλιστικό δηλητήριο [1]

φράσεις [15]