Αυτοκριτικές θεμελιώσεις του νέου αντιεθνικισμού μας [ή ο "εθνομηδενισμός" ως οξυγόνο] [2]



Θα περιορισθούμε σε μια συνοπτική χαρτογράφηση τής κατάστασης που αφορά στην ιδεολογική σύγκρουση γύρω από τον εθνικισμό στην ελλαδική (και κυπριακή) επικράτεια.
Η συντομία τής παρέμβασής μας επιτάσσει μιαν αντίστοιχη μορφή έκθεσης των σημερινών θέσεών μας καθώς και της κριτικής και αυτοκριτικής μας σε 2 μόνον θέσεις.
Στην πραγματικότητα δεν έχουμε ούτε τον χρόνο ούτε τις κοινωνικές/προσωπικές δυνάμεις για να ολοκληρώσουμε την ανάλυση και την τοπο-θέτησή μας σε τέτοιο βαθμό που να μπορεί να αποτελέσει ένα σύστημα θέσεων όπως αυτό που μοστράρουν τα αντίπαλα μεταξύ τους ιδεολογικά "στρατόπεδα" των "πατριωτών" και των "αντιεθνικιστών".
Ας δούμε λοιπόν:

1.
Είναι προφανές πως η κατάσταση εις την οποία πρωτο-συγκροτήθηκε η σχέση μεταξύ των εθνών (ή εθνών κρατών), τόσο στην μακρόχρονη ιστορικά έναρξη του καπιταλισμού όσο και κατά την ωριμότερη "αποικιακή και ιμπεριαλιστική" εποχή, έχει αναιρεθεί ριζικά.
Το σημαντικότερο ίσως γεγονός αυτής τής αναίρεσης δεν είναι το αντικειμενικό υπόβαθρο της εξέλιξης των πραγμάτων, όπως τούτο περιγράφεται με τον ιδεολογικά φορτισμένο όρο της παγκοσμιοποίησης, αλλά η αποκάλυψη της μονομέρειας (αστικής αλλά όχι μόνον) και της πολιτικοϊδεολογικής αθλιότητας ακόμα και αυτών των κινημάτων που ήρθαν σε σύγκρουση με τις κυρίαρχες μητροπολιτικές (ιμπεριαλιστικές) δυνάμεις από την θέση τής εθνικής ανεξαρτησίας ή αυτονομίας/αυτοδιάθεσης.
Ο επαναστατικός περιφερειακός εθνοκεντρικός ή ανοιχτά εθνικιστικός αντι-ιμπεριαλισμός αυτοαποκαλύφθηκε ως μιά ακόμα μορφή τής κοινωνικοπολιτικής, πολιτειακής και ιδεολογικής/αξιακής αθλιότητας η οποία μόνον και μόνον λόγω της αθλιότητας τού εκάστοτε "ιμπεριαλιστή αντιπάλου" συνέχισε να έχει όσο είχε ένα νόημα αντίστασης.
Τα κοινωνικά και πολιτικά καθεστώτα που αναδύθηκαν στην περιφέρεια μέσα από τον αγώνα τής εθνικής αυτοδιάθεσης ή τον αγώνα τής αυτονόμησης από τις μητροπόλεις ανέδυσαν άλλη μια φορά τον πολιτικό και αξιακό περιορισμό που φέρει η εθνική οριοθέτηση των κοινωνιών.
Μέσα σε αυτές ακριβώς τις νέες ιστορικές συνθήκες αυτό που παρουσιάσθηκε με ένταση ξανά ήταν ο εθνικός/εθνοκρατικός ή εθνοτικός περιορισμός ακόμα και κοινωνιών που μέχρι τότε (μέχρι την "επαφή" τους με την "δύση") δεν είχαν καμία  πρότερη εθνικιστική συγκροτησιακή δυναμική.
Οι περιφερειακές συγκρούσεις στις περιφέρειες τού παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος απέκτησαν έναν αυτοτελή χαρακτήρα και οι νέες κοινωνικές δυνάμεις αποτέλεσαν και αποτελούν ένα μόνιμα υπάρχον καύσιμο για ανάφλεξη πάνω στην βάση αυτού του αυτοτελούς χαρακτήρα.
Σε αυτό το πραγματικό πλαίσιο δεν υπάρχει κανένας λόγος για να εξιδανικεύσει κάποιος καμία κοινωνική δύναμη μόνον και μόνον εκ της θέσεώς της στην περιφέρεια του παγκόσμιου ηγεμονικού συστήματος.
Τα "θέματα" κρίνονται και πρέπει να κρίνονται επί του συγκεκριμένου, η συνύφανση δε των περιφερειακών "εθνικιστικών" προβλημάτων με την αστική μητροπολιτική ("ιμπεριαλιστική") πολιτική δεν αποτελεί λόγο για να ψάχνει αυτός ο κάποιος (το "ριζοσπαστικό" υποκείμενο) μιαν αιτιολόγηση ή νοηματοδότηση μόνον από το "έξω" αυτών των κοινωνιών.
Και όμως, όλοι οι πολιτικοί δρώντες στις περιφέρειες, άρα και οι "εθνικιστικοί" και οι "αντεθνικιστικοί" πολιτικοί δρώντες, μόνον από ένα "έξω" ψάχνουν τα αίτια τής αθλιότητας ή "αντίθετα" τής διεθνιστικής/εθνικιστικής "αγαθότητας".
Θέλω να πω, πως ακόμα και όταν ο θεωρούμενος ως εχθρός εντοπίζεται στο εσωτερικό της περιφερειακής (αστικής) χώρας και πολεμιέται με όλα τα προπαγανδιστικά μέσα ο εθνικισμός που απορρέει από τους μηχανισμούς των ντόπιων αφεντικών κ.ο.κ, σαν να υπάρχει ένας γενικός ιδεοψυχικός υπνωτισμός ο οποίος παράγει την ίδια στιγμή ένα ψευδές υπερβατικό αγαθόν προερχόμενο από τα "έξω".
Η κριτική του εθνικιστικού ψεύδους των περιφερειακών ντόπιων ολιγαρχιών αλλά και κοινωνιών είναι σαν να "ψάχνει" να βρεί κάτι το "αγαθόν" στις άλλες εθνικιστικές ελίτ και κοινωνίες.
Παράδειγμα σε "εμάς":
Η "εδώ" ισχυρή, δίκαια και (επιστημονικά) ορθή κριτική του ελληνικού εθνικισμού από νέες αριστερές/αριστερίστικες ή αναρχοαυτόνομες δυνάμεις αλλά και από φιλελεύθερους κοσμοπολίτες (δεν θεωρώ τον κοσμοπολιτισμό κάτι το κακό) για να αποκτήσει ερείσματα δεν θα έπρεπε να στηρίζεται στην εξιδανίκευση των εχθρών του ελληνικού εθνικισμού, και όμως αυτό έπραξε ως κριτική. 
Για να ασκήσει κριτική ο έλληνας ή κυπραίος αντιεθνικιστής έφτασε (ήδη από την εποχή του Ν.Ζαχαριάδη) και φτάνει να επιθυμεί την εξιδανίκευση και αθώωση του τουρκικού εθνικισμού, ενός πραγματικά επικίνδυνου και ισχυρού (πρακτικά) υπερεθνικισμού με "περγαμηνές" μαζικών εξοντώσεων, αλλά φτάνει ως και να επιθυμεί την αναδρομική αθώωση της οθωμανικής κυριαρχίας κ.λπ.
Αυτό αντίστοιχα δίνει το δικαίωμα στους εθνικιστές να υπάρξουν και να αναπτυχθούν πάνω σε μιαν ηθική πολιτική βάση που τους την δίνουν όμως οι αντιεθνικιστές με τις εξιδανικεύσεις τους κ.ο.κ
Δεν υπάρχει διέξοδος από αυτή την εμπλοκή μεταξύ "μέσα" και "έξω" κατά την απόδοση ιδεολογικού ή θεωρητικού νοήματος και "ενοχών", και αυτό που πραγματικά αναπαράγεται όταν είναι ανάγκη να υπάρξει αντιμετώπιση των περιφερειακών δυναμικών τής σύγκρουσης είναι ένα δίπολο εθνικισμού και αντιεθνικισμού το οποίο αποτελεί με την σειρά του ένα υποσύστημα απόλυτα προσαρμοσμένο στην τυφλότητα τής (πιθανής) σύγκρουσης.
Άλλη μια απόδειξη του αδιεξόδου όλων των περιφερειακών κοινωνιών είναι άρα η εμπλοκή σε αδιέξοδες ιδεολογικές δυναμικές ακόμα και ιδεολογικοπολιτικών δυνάμεων που υποτίθεται είναι επιφορτισμένες με την ιστορική υπέρβασή τους.
Δεν "προλαβαίνω" πραγματικά να αναφερθώ και στο άλλο δίπολο που σχηματίζεται ακόμα και στις μητροπολιτικές αστικές χώρες, το οποίο επικάθειται πάνω στο προαναφερθέν, μεταξύ υπερασπιστών του δυτικού ιμπεριαλισμού και εξιδανικευτών της όποιας "πικραμένης" δύναμης συγκρούεται με τον δυτικό ιμπεριαλισμό.
Σκεφτείτε μόνον ότι "εδώ" έχουμε να αντιμετωπίσουμε ως "νοήσεις" και αυτό το δίπολο όπως διαπλέκεται με το προαναφερθέν, αλλά από μιαν αδύναμη πάλι περιφερειακή "σκοπιά" η οποία αδυνατίζει ακόμα περισσότερο με την "εισβολή" όλων των ιδεολογημάτων αυτών από την ισχυρή μητρόπολη μέσω γενιτσάρων διανοουμένων.
Αυτοκριτική σημείωση
Αυτοκριτικά στεκόμενος δέχομαι και γω πως ενεπλάκην σε αυτή την αδιέξοδη διαμάχη λαμβάνοντας μιαν "κεντριστική" ίσως και ταλαντευόμενη θέση μεταξύ αριστερών εθνικιστών και αντιεθνικιστών, περισσότερο για να επιτονίσω το φλέγον για την περιοχή ζήτημα με το όνομα "τουρκικό κράτος", αλλά τούτη η στάση μου όχι μόνον μου στοίχισε ακατανοησία από τους "άλλους" αλλά και την δυστυχή επίγνωση της ανοησίας τους ως μέτρου για τις μελλοντικές πολιτικές αυτοκαταστροφές.
Αρνούμαι να συνεχίσω τον διάλογο αυτό, όσο τουλάχιστον οι αξιότεροι και όντως αγαθότεροι αντιεθνικιστές δεν βάλουν κάτω τα δεδομένα και πάψουν να φαντασιώνονται εύκολους διεθνισμούς.
Οι άλλοι "άλλοι", ήτοι οι αριστεροί εθνικιστές (για τους συνήθεις υπόπτους δεξιούς εθνικιστές δεν έχω να πω τίποτα καλό) έχουν πάρει τελειωτικά τον δρόμο της απωλείας και της ιδεολογικής αυτοκαταστροφής, οπότε παύω να ασχολούμαι για τα καλά μαζί τους.

2.
Το θεωρούμενον ως αμιγές-φιλοσοφικόν ερώτημα του μηδενισμού αποκτάει στις περιφέρειες του παγκόσμιου ηγεμονικού (καπιταλιστικού) συστήματος μιαν εξέχουσα μη αμιγώς φιλοσοφική θέση, εφόσον συνυφαίνεται με την συγκρότηση των αξιών κοινωνιών σε διαρκή δομική εξάρτηση και ετεροκαθορισμό.
Όπως έχω πει παλαιότερα τα όρια ενός συστήματος είναι κεντρικότερα των κέντρων του, αυτό δε αποκτάει μεγαλύτερη σημασία όταν μιλάμε για ένα ιεραρχικό σύστημα.
Το κρίσιμο πεδίο των συνάψεων μεταξύ όλων των δομών μιας (επιμέρους ή παγκόσμιας) κοινωνίας είναι οι αξίες ή οι ιδέες, και όταν η ίδια η "μοναδιαία" κοινωνία βρίσκεται στα όρια μεταξύ μητροπολιτικής και περιφερειακής άσκησης τής κυριαρχίας αυτό το πεδίο είναι ακόμα κρισιμότερο επειδή απλά είναι δομικά ασταθές.
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερο μυαλό ή αναλυτική ικανότητα για να το κατανοήσει κάποιος αυτό, αν τουλάχιστον έχει πάψει να σκέφτεται μόνον σα να ζει σε κάποια δυτική μητρόπολη.
Η ιδεολογική και θεωρητική διαμάχη σε περιφερειακές εξαρτημένες κοινωνίες στα εσωτερικά-εξωτερικά όρια της μητροπολιτικής (δυτικής κυρίως) ενδοδομής τής παγκόσμιας καπιταλιστικής κυριαρχίας είναι σφοδρή, έξαλλη, άνευ ορίων και αρχών, όχι λόγω του "χαρακτήρα" και της "βαρβαρότητας" των μελών τους αλλά ακριβώς λόγω της "εκεί" εγγενούς ευθραυστότητας των δομών και της συνολικής σύναψής τους.
Από την σκοπιά των κυριαρχούμενων τάξεων αυτών των κοινωνιών αποτελεί όρο ύπαρξης να μην υποκύψουν στον εθνικισμό όλων των ντόπιων "περιφερειακών" κυρίαρχων τάξεων, εφόσον ό,τι και να λέμε υπάρχει επίγνωση του φριχτού αδιεξόδου των περιφερειακών συγκρούσεων μεταξύ αυτών των ντόπιων εγκληματιών, οπότε συνήθως, όταν υπάρχει αξιακή και ιδεολογική δέσμευση στην απελευθέρωση από τα ταξικά και κρατικά δεσμά, "προτιμάται" μια ιδεολογική τύφλωση απέναντι στην ειδική διαμόρφωση της περιφερειακής κατάστασης.
Είναι ακριβώς η χαοτικότητα και το αχαλίνωτο των περιφερειακών συγκρούσεων που κάνουν τους συνειδητούς εργάτες και μικροαστούς, επιθυμούντες την άμεση ουτοπική άρση τους.
Η καθαρή ματιά απέναντι στις συγκρούσεις θα τους οδηγούσε μάλλον, πιθανότερα, σε μιαν απελπισμένη απάθεια, η προσαρμογή στα θλιπτικά δεδομένα θα σήμαινε υποταγή σε αυτά, και στο τέλος ακόμα και μια μείξη ουτοπίας και γεωπολιτικού ρεαλισμού θα οδηγούσε σε ναυαγισμένους αριστερούς εθνικισμούς όπως τους ξέρουμε.
Η "εκμηδένιση" της άμεσης πραγματικότητας μετατρέπεται ούτως σε οξυγόνο για να μην αποβιώσει κάποιος μέσα στον βόθρο τού περιφερειακού εθνικισμού ήδη από την αρχή, μόνον και μόνον από τις αναθυμιάσεις του.
Εννοείται πως προοπτικά διατηρείται πάντα και το καίριο ζήτημα τής όντως εκμηδένισης των εθνικών και εθνοκρατικών διαχωρισμών.
Δεν είναι ούτε πρέπει να είναι δηλαδή ο μαχητικός μηδενισμός κατά την αντιμετώπιση των εθνοκρατικών ολοκληρωτισμών ή εθνοολοκληρωτισμών μόνον έναν μεταβατικό ιδεολογικό σχήμα, αλλά αποτελεί και μια προεικόνιση της ελεύθερης αταξικής πολυπολιτισμικής κοινωνίας.
Αυτό βέβαια δεν είναι πολιτική από μόνο του, και το κυριότερο, αυτό δεν σε γλυτώνει από τον εθνικισμό τής σύγκρουσης όταν έρθει η ώρα, ειδικά αν τυχαίνει η "εθνότητά" σου να έχει και κάποιο δίκιο κατά την επιτέλεσή της. 
Κανείς δεν έχει υπάρξει για να μου απαντήσει για το τι θα κάνει ένα ελευθεριακό κίνημα αν υπάρξει κατάληψη ελληνικών νήσων για να υπερασπιστεί τους αθώους κατοίκους τους από τους τούρκους στρατοκράτες. 
Ούτε πρόκειται να υπάρξει κάποιος για να μου απαντήσει, εκτός κι αν θεωρεί απάντηση μια ανάλυση για τις βασικές ευθύνες της ελληνικής άρχουσας τάξης ή περιμένει το "μετά" για να γίνει και αυτός αυτό που λέμε στις παρέες "σταλεγάκιας", αστεία πράγματα επί του πρακτέου. 
Αυτοκριτική σημείωση  
Κατά την θεωρητική και ιδεολογική σύγκρουση με φίλους και συντρόφους επί αυτών των θεμάτων υποκύψαμε και μείς στην ακρότητα των συνθηκών και θελήσαμε να προκαλέσουμε την ενεργοποίηση των οριακών συλλογισμών όλων, αλλά ανοιχτά, εφόσον η αλήθεια είναι ότι όλοι τους κάνουν αυτούς τους συλλογισμούς, αλλά συνήθως μόνοι τους.
Στο σκοτάδι.
Όμως δεν ήμουν ούτε είμαι επιφορτισμένος να ξυπνήσω κανέναν από τον μακάριο ιδεολογικό και αξιακό ύπνο του, όταν ειδικά είναι όντως μακάριος και αγαθός (δεν ειρωνεύομαι).
Το όντως αγαθόν, και όχι το ψευδοαγαθόν των βρυκολάκων των κρατών εθνών-κρατών ή των εθνών ως εγκληματικών ολοτήτων (όταν λειτουργούν ούτως), αναπτύσσεται καλύτερα, ειδικά όταν είσαι νέος ριζοσπάστης, στον μακάριο ουτοπικό ύπνο των επιθυμιών και των οραμάτων (και δεν ειρωνεύομαι, και ειρωνεύομαι).
Καλό ύπνο, όταν ξυπνήσετε ίσως να μην είμαι εδώ.
Ήδη, δεν είμαι εδώ,.





Ιωάννης Τζανάκος




Σχόλια

  1. καλησπέρα Ιωάννη, εάν περάσεις κάποια στιγμή από εδώ και βρεις αυτό το μήνυμα κλεισμένο μέσα σε μπουκάλι, γράψε άλλο ένα κι εσύ, ίσως η θάλασσα το ξεβράσει προς τα δικά μου μέρη και το έβρω. όπως ξέρεις φίλε μου λοιπόν με τα βαθυστόχαστα κείμενα και τις ιδεολογίες πλέον δεν τα πάω καλά, σε χώρο κανένα δεν ανήκω, ότι πω δική μου σκέψη θα είναι, οπότε, ας την πάρει το ποτάμι, σίγουρα ανεφάρμοστη αυτή την στιγμή είναι, αλλά είναι η μόνη που θα έκανε τους πάντες να χάσουν πραγματικά τον ύπνο τους, κι έχει να κάνει με την λαϊκή άμυνα που γράφεις εκεί επάνω στον τίτλο σου και τον αληθινό πατριωτισμό, όχι αυτόν της πολυθρόνα του αδώνιδος και του ζουράρι ή αυτού του σούργελου της ρήξης, αλλά αυτών που είναι αληθινά διατεθιμένοι να πάρουν στα χέρια τους στα όπλα και να αναγκάσουν τους τουρκαλάδες να το ξανασκεφτούν πριν προχωρήσουν! Τα φλασίδια τα τρώω όταν κολυμπάω, και ένα τέτοιο έφαγα προχθές, λοιπόν, αν όλοι οι έλληνες που κλείνουν τα δεκάξι- αν θες εσύ τα 21, υφίστανται μια σοβαρή ψυχική σωματική επιστημονική στρατιωτική σχολική εκπαίδευση από καθηγητές και στρατιωτικούς μαζί φυσικά με όλους εμάς τους υπόλοιπους μέχρι τα εξήντα εξήντα πέντε σε στάδια ανάλογα με τις αντοχές μας, ψυχικές και σωματικές - και μια φορά τον χρόνο όλοι συναντιόμασταν για 15 ημέρες για ασκήσεις όλων των ειδών, μέσα στις πόλεις, στα χωριά, στην ύπαιθρο, στην θάλασσα, στα νησιά - ετοιμάζαμε τις πόλεις για ανορθόδοξο πόλεμο κλπ, κλπ καταλαβαίνεις τις εννοώ, κάθε σπίτι να επικοινωνεί με το επόμενο με οπές, οι γειτονιές με λαγούμια κλπ, πολλά μπορούν να γίνουν, παλλαϊκή άμυνα, όλοι πάνω απ' τα δεκάξι εσύ λες 21 τα όπλα στο σπίτι, ποιος πούστης θα εισβάλλει Ιωάννη στην Ελλάδα;;; Αυτά όμως τα καριόλια, που δεν είναι ούτε σπιθαμή πατριώτες! άλλο φοβούνται! ξέρεις! να οπλίσουν τον λαό! τι είναι αυτά που λες! εδώ δεν είναι Ελβετία! δεν είμαστε Ισραήλ! έτσι δεν είναι φίλε Ιωάννη; Αν πάρεις το μήνυμα μου γράψε μου Μιχάλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. και να σου πω και το άλλο Ιωάννη, με το φτωχό μου το μυαλό και όλο το σεβασμό προς την διαφορετικότητα, όποιος σήμερα, κατά την ταπεινή μου άποψη, οδηγείται από ιδεολογία, είναι χαμένος από χέρι. Αντιπαθώ αυτούς που οδηγούνται από συμφέροντα ιταμά αν το είπα σωστά, τους διαπλεκόμενους, τους χωμένους στα υπουργεία, αυτούς με τις γραβάτες, αυτά τα μπόις κλπ. Αλλά και εκείνοι οι κολλημένοι ιδεολόγοι δεν είναι καλύτεροι: το είπε ο δείνα και το είπε ο τάδε, εσύ ρε φίλε δεν έχεις άποψη ανεξάρτητη, δεν βλέπεις γύρω σου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γειά σου Μιχάλη ακατάβλητε!
    Συμφωνώ σε όλα, οπότε δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο. Μόνο ότι και εγώ ακόμα, την γενική ιδέα περί "δημοκρατικού πατριωτισμού" πλέον την περνάω από την κρισάρα τής κριτικής, δεν την έχω για εικόνισμα, όχι ότι την είχα ποτέ, αφού με τα εικονίσματα δεν τα πάω καλά ούτως ή άλλως ούτε με τα ιερά κειμήλια, κείμενα, παρακαταθήκες και λοιπά..
    Όλα κρίνονται στην πράξη και σε συγκεκριμένες συγκυρίες, με κάποια ίσως θεωρητική σχηματοποίηση από πριν έτοιμη, αλλά ούτε αυτή την θέλω για εικόνισμα και προκαθορισμό.
    Χαίρομαι για το γεγονός πως είσαι ο πρώτος σχολιαστής στην εδώ νεοϊδρυθείσα στρούγκα, και σε χαιρετώ.
    Αν γράψεις κι άλλο μήνυμα και δεν το εγκρίνω αμέσως θα είναι γιατί και γω πάω...για μπάνιο, οπότε θα τα πούμε, αν έχεις κάτι να προσθέσεις, το βράδυ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όλα βρίσκονται σε μια μεταβατική κατάσταση, η οποία όμως μπορεί να διαρκέσει πολλά χρόνια.
    Τα δεδομένα θα αλλάξουν κι άλλο, και δεν γνωρίζουμε σε ποιά κατεύθυνση θα στραφούν ακόμα και εις τα ζητήματα της φενακιστικά οριζόμενης ως "γεωπολιτικής" διάστασής τους.
    Οπότε, ας λάβουμε την όποια θέση ως στοιχείο σε μια παλέτα στρατηγικών και τακτικοστρατηγικών πιθανοτήτων για τις οποίες πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι χωρίς δογματισμό, ακόμα κι αν δείξουν την αντίθετη κατεύθυνση. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε οι καλοί πελάτες των Η.Π.Α ακόμα κι αν τούτες στραφούν εντελώς εναντίον του τουρκικού κράτους, αλλά ούτε συμμεριζόμαστε τις αυταπάτες όσων νομίζουν ότι υπάρχει μια γενική ισορροπία δυνάμεων και ένας γενικός "αστικός ανταγωνισμός".
    Όλα "παίζουν" και το μόνο που δεν με ενδιαφέρει είναι ένας "αντι-καιροσκοπισμός" ουσιαστικά καιροσκοπικός, αλλά (δεν με ενδιαφέρει επίσης) ούτε ένας γενικός "πατριωτισμός" με βελτιωτικά πρόσθετα κατηγορήματα (δημοκρατικός κ.λπ) που είναι έτοιμος να υποκύψει στον ντόπιο εθνικισμό ή να συμμετέχει σε τυχοδιωκτικές δράσεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

ένα [1] ή δύο [2] μηδέν [0] ;

φράσεις [15]