Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2017

μόνο αν έρθει ο κομμουνισμός..

Εικόνα
Raymond Chandler, Caroline Gamon


αν και παραπλανημένος ο ήλιος αυτής τής φάρας είχε μιαν άλλη λάμψη όταν έφτανε στο ψηλό του έστρεφε τις ακτίνες στη γη κατάσαρκα την τρύπαγε, την πλήγιαζε με λουλούδια φωτιάς


ρώταγαν κάτω από τις σκιές τους οι άνθρωποι της γνώσης πως έφτασε η σάρκα στον ήλιο αυτό πως άνθιζε τόσο παράξενα  αλλά δεν υπήρχε κανένας να απαντήσει σκιές μέσα σε σκιές οι άνθρωποι της γνώσης, ξέχασαν


αν και δεν ακούστηκε τίποτα το φως αυτής της φάρας ήταν ένα σπαθί που έκοβε το χρόνο όταν έπεφτε μίλαγε άκουγε τεθλασμένη ψυχή τις νύχτες άλλαζε σε άστρα


ρώταγα και γω, κρυμμένος σε ένα κλάσμα τής ζωής πως τραγούδαγαν όλοι αυτοί αλλά δεν υπήρχε κανένας να απαντήσει φωνές ξερές, υγρά υπόγεια πατρίδες πεθαμένες πριν ζήσουν, ξέχασαν


ξέχασαν όλοι, δεν ήταν ποτέ εκεί δεν ήρθαν όταν τους κάλεσαν οι πόνοι παράβλεψαν τη σάρκα, την έβλαψαν με ιδέες για το κοινό καλό την δέχτηκαν νεκρή, πεθαμένη ιδέα


αν και ήταν μια συνηθισμένη νύχτα τα όνειρα ουρλιάζανε πως υπάρχουν δεν θα έφευγαν ποτέ τη μέρα



μόνο αν έρθει ο κομμουν…

Η λαϊκή αυτοκυβέρνηση ως μετωνυμία [1]

Εικόνα
Illustration for Alexandr Chayanov's short stories by Vladimir Zimakov 


Ξέρουμε πως η μετωνυμία στηρίζεται στην εγγύτητα των φαινομένων που σημαίνονται ή αναδύονται δια τής γλώσσας, και ότι οι σημειακές αντικαταστάσεις που επιτελεί ανατρέπουν και αυτή ακόμα την συμβολική τάξη ως δυνάμενη, με τα όποια όριά της, να απεικονίζει την πραγματική τάξη των πραγμάτων: Το περιέχον αντικαθιστά το περιεχόμενο, το μέρος το όλον, η αφαίρεση το συγκεκριμένο ή το αντίθετο, το υποκείμενο τής διεργασίας την διεργασία ή το αντίθετο, ανάλογα με το ποιό είναι το "επιδιωκόμενο" να αλλοιωθεί. Η οικονομικότητα/συντομία που επιτυγχάνεται δια της μετωνυμικής νοηματικής διεργασίας (σήμανσης) έχει υπερτονιστεί στο παρελθόν, αν και υφίσταται βέβαια, ενώ στην πραγματικότητα ο "σκοπός" της μετωνυμικής μεταλλαγής των σημείων και των νοημάτων, πέραν της συντομίας, είναι η είσδυση της ευρύτερης ενωτικής σημειακότητας του "ίδιου" του όντος που σημαίνεται ή αναδύεται, αναδύοντας ο…

μετά τον λαό θα έρθουν οι άνθρωποι [2]

Εικόνα
The Golem Novel by Gustav Meyrink, linocut illustrations by Vladimir Zimakov

Το παράδοξο τής έννοιας τής λαϊκής κυριαρχίας είναι ότι συνενώνει με αντινομικό και αδιέξοδο (μεταφυσικο-οντολογικό) νοηματικό τρόπο μιάν αρχή απόλυτης παθητικότητας με μιαν αρχή απόλυτης ενεργητικότητας. Πάντα, η μεταφυσική οντολογία συγκροτεί οντικούς και νοηματικούς πόλους (όχι αναγκαία μόνον 2), οι οποίοι διαχωρίζονται μεταξύ των και σχετίζονται (ως διαχωρισμένοι) μεταξύ των ως απόλυτες ποιότητες ή οντολογικές (και όχι οντικές-υλικές) αρχές. Θεωρώ πως συνήθως αυτό γίνεται με την απολυτοποίηση τής (παραγόμενης ως) παθητικότητας ενός συντελεστή που περιέχει ήδη τέτοιες δυνατότητες ή μάλλον με την παραγωγή ενός συντελεστή (ή υπο-αρχής ή πόλου) ως μοναδικού και διαχωρισμένου, ως ικανού πάντα να παράξει την οντολογική παθητικότητα δια αυτού του διαχωρισμού και της μοναδικοποίησης, επειδή τούτος περιέχει ήδη ακόμα και όταν δεν έχει "ξεχωριστεί" και "μοναδικοποιηθεί" έναν ισχυρό βαθμό παθ…

μετά τον λαό θα έρθουν οι άνθρωποι [1]

Εικόνα
Vladimir Zimakov - Illustration for Gustav Meyrink's novel Walpurgisnacht.

Αν θεωρήσουμε την έννοια του λαού ως προβληματική σε σχέση με την καθολική κοινωνική και ατομική ελευθερία και την γενικευμένη αυτοδιάθεση των παραγωγών και των ατόμων, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να την αντικαταστήσουμε, αλλά ουσιαστικά και όχι επιδερμικά (ψευδο-)αντικαθιστώντας την με ένα αρνητικό ομοίωμά της που θα την αναπαράγει. Είναι ίσως προτιμότερο να διατηρήσουμε την έννοια σε μιαν συνυπαρκτική ένταση με άλλες έννοιες ευρύτερης ανθρωπικής σημασίας, αρκεί πάλι και αυτές να μην είναι μια υπόγεια αναπαραγωγή της σε μια πολλαπλότητα.

Ο λαός ή οι λαοί είναι μια σχετικά παθητικοποιητική κατάσταση προς την εξουσία, και αυτό μεν αντανακλά την κατάσταση όπως είναι αλλά ταυτόχρονα την νομιμοποιεί. Θεωρώ, επίσης, ότι και έννοιες που χρησιμοποιούνται σε μιαν διαλεκτική σύγκρουσης προς την έννοια τού λαού, πάλι τον λαό ως έννοια/κατάσταση φέρνουν στο προσκήνιο της σκέψης και της δράσης, χωρίς …

5 βήματα στον ουρανό..

Εικόνα
The Golem by Vladimir Zimakov

1 κράτησες την υπόσχεση σαν τα πτηνά της ηλιακής τροχιάς καίγοντας τα φτερά τής ζωής τώρα;

δεν έχει κανένα νόημα η σιωπή  όταν συμβαίνει στις πτώσεις και τις ανόδους αν δεν την ζητήσεις ξανά στο μεσοδρόμι μιας νέας ζωής Και αυτό δεν σού' λαχε εσένα ταξιδιώτη χαμένε τώρα;


2 θα έρθουν οι μέρες που θυμούνται τα πάντα ίσως Όταν ριχθεί το φως παντού ο δρόμος θα έχει ανθίσει Και τη σιωπή ακόμα τη σιωπή που επιθυμείς να ξαπλώσεις κι εσύ


3 δεν έχει σημασία το χθες όπως και να το ζούνε οι χρόνοι έχει χαθεί από τα χέρια τους είσαι εδώ διάολε κατάρα ζω ακόμα θα ζήσω για πάντα έχω τα φόντα να γίνω φάντασμα

τρυπώνοντας μέσα σε περιθώρια που άφησαν όσοι αγάπησες και έχασες δική σου  δική τους η ευθύνη ε και;


4 δεν έχει κανένα λόγο να περιμένει η ζωή αλλά κόλλησε σε έχει κρατήσει σε μιά θεϊκή γυάλα και σε κοιτά είναι η δική σου άραγε ζωή; θα το έλεγες ζωή αυτό το πράμα;

είναι δική μου, μου ανήκει σα μια πεντάρα που ξαναβρήκα αληθινή, όχι κάλπικη

κρατάνε κι άλλοι υποσχέσεις μούργο μου έχο…

Εξομολογήσεις για την "ψυχή" του πραγματικού και του φαντασιακού μετανάστη..

Εικόνα
Nikolai Lutohin. Illustration for Galaksija. 1970s.

Μη νομίζετε πως είναι τόσο εύκολο να "κάνεις" θεωρία όντας περικυκλωμένος από τόσους εθελοντές ρουφιάνους τού κράτους. Πρέπει, μετά τη δουλειά, όχι μόνον να ξεκουραστείς, να "ζήσεις", αλλά και να ηρεμήσεις από τις σκέψεις σου τις γεμάτες πάθος και μίσος. Όλο το απόγευμα ηρεμώ το μίσος μου απέναντι στους άθλιους φασίστες ρατσιστές που είναι οι περισσότεροι "συνάδελφοι" και προσπαθώ να σκεφτώ ψυχραιμότερα, να δω ακόμα και αυτούς όχι σαν θύματα βέβαια αλλά σαν ανθρώπους-κρυσταλλώσεις μιας γενικότερης κατάστασης πραγμάτων και ευρύτερων ιστορικών συσχετισμών. Ίσως και οι τελευταίες απαισιόδοξες σκέψεις γύρω από την έννοια του "λαού" να απηχούν όχι τόσο τις σκέψεις μου για την ίδια την υπόσταση του λαού αυτού, ο οποίος σε τελική ανάλυση δεν περιορίζεται σε κάποιους υπαλληλάκηδες ρουφιάνους, όσο την απογοήτευσή μου από τις δυνατότητες που δίνει η ίδια η έννοια ως πραγματικά ενεργή μέσ…

Δεν είμαι λαός, είμαι εγώ, ο άνθρωπος..

Εικόνα
Nikolai Lutohin, Sci-fi illustrations from 70's Yugoslavia  
Ο λαός είναι μια απεύθυνση σε ένα σκλαβωμένο ή πιθανά σκλαβωμένο πλήθος ανθρώπων. Όταν η κλήση προς τον λαό είναι μια κλήση ελευθερίας είναι δεσμευμένη απόλυτα από την κατάσταση αυτού του πλήθους ως κατάσταση υπαγωγής του σε αυτή την πραγματικότητα ή δυνητικότητα σκλάβωσης, για αυτό το λόγο και ο λαός μπορεί μεν ακολουθώντας την κλήση ή και τον φορέα της να απ-ελευθερωθεί αλλά ως ήδη υπαγμένος στην δυνητικότητα μιας σκλάβωσης πάλι. Ο απελευθερωμένος λαός είναι ένας λαός που δεν μπορεί να γίνει ελεύθερος, γιατί η ίδια η διατήρηση τής υπόστασής του ως λαού, άρα ως όντος υποδεχόμενου την διάκρισή του από την ελευθερία θα παράξει μιαν άλλη σκλάβωση. Η ίδια η έννοια τού λαού αγγίζει τα εξωτερικά όρια τής ελευθερίας όπως αυτή νοείται, βιώνεται και πράττεται ως απελευθέρωση (από "κάτι" ή από "κάποιους") αλλά δεν περιέχει καμμία δυνατότητα να τα διαβεί, να τα υπερβεί, ακόμα και εάν τεθεί "ε…

Ενδιάμεσες σημειώσεις για τα ανυπέρβλητα αλλοτριωτικά όρια της λαϊκής υπόστασης..

Εικόνα
Nikolai Lutohin. Illustration for Galaksija. 1970s.
Παραθέτω μερικές κρίσιμες παρατηρήσεις πριν εισέλθουμε στην κύρια κριτική μας προς την μετωνυμία τής λαϊκής κυριαρχίας.
Η λαϊκή κυριαρχία δεν αποτελεί ως έννοια μόνον μια αόριστη αφαίρεση που επικαλύπτει την ταξική ιεραρχική διαίρεση και τις ιεραρχικές υποδιαιρέσεις μέσα στην καταπιεζόμενη τάξη, ούτε μόνον μια καταπιεστική αφαίρεση που αντίκειται εκ τής υπόστασής της στην ατομική οντότητα, αλλά και έναν αντινομικό όρο που εξηγείται μόνον αν αντιστραφεί, άρα κανονικοποιηθεί και καταστραφεί η μετωνυμική του υπόσταση.

Μπορεί σήμερα ως ελευθεριακοί σοσιαλιστές να γελάμε πικρά και να εξοργιζόμαστε με τις άθλιες συνθέσεις τής έννοιας (ιδέας) τού έθνους με την έννοια (ιδέα) τού σοσιαλισμού, αλλά αυτές έλκουν την καταγωγή τους ως συνθέσεις από τον θεμελιακό αστικό συνταγματικό όρο τής λαϊκής κυριαρχίας. Κάθε αστικός συνταγματισμός, και όχι μόνον ο (σύγχρονος) φιλελεύθερος δημοκρατικός, κατάγεται από αυτό τον όρο, ακόμα κι αν είναι ο συνταγματισμ…

3 πρόχειρα σημεία για την υπέρβαση τού λαϊ(κι)σμού-δημοκρατισμού..

Εικόνα
Illustration by Jennifer Hewitson
 1. Παρά το γεγονός ότι το εργαζόμενο πλήθος αποτελεί την ποσοτική (πληθική) πλειονότητα τής αστικής κοινωνίας δεν αποτελεί, ούτε δύναται να αποτελέσει ένα ενιαίο ρεύμα το οποίο θα αντικείτο στην μειονοτική "ολιγαρχία" του κεφαλαίου από την σκοπιά τής πλειονοτικής υπόστασης. Δεν είναι μόνον οι πολιτικοί (+πολεμολογικοί), οργανωτικοί και ιδεολογικοί λόγοι που κάνουν ανέφικτη αυτή την ανάδυση του πλήθους των εργαζόμενων και μικροαστών σε πλειονοτικό ρεύμα, αλλά και η εμπλοκή ενός μεγάλου μέρους των σε μιαν άμεση ενεργή συμμετοχή στην καπιταλιστική εξουσία, όσο αυτή υφίσταται. Η εμπλοκή αυτή είναι υλική εμπλοκή και έχει να κάνει με την ιδιαίτερη υπόσταση της μισθωτής εργασίας ως νομοτελειακά ιεραρχικοποιημένης, όσο υφίσταται το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά και ένα "εναλλακτικό" μη καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα. Η απεμπλοκή των κατασκευασμένων από την καπιταλιστική κυριαρχία στην παραγωγή ως "ανώτερων" στρωμάτων τής μισθωτής…

Αρχείο

Εμφάνιση περισσότερων