Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2017

Ατομικιστές και γνωρίζοντες..

Εικόνα
Lynd Ward, 1905-1985


Αργώ να μάθω το μάθημά μου. Δεν μιλάμε, ούτε εκφέρουμε απόψεις όταν ξέρουμε πως απέναντί μας βρίσκονται άνθρωποι που το έχουν λύσει το θέμα, ότι γνωρίζουν. Και γνωρίζουν. Όλα τα γνωρίζουν, ειδικά αν έχουν την πρέπουσα απόσταση από έναν χώρο. Απο μακριά και ψηλά όλοι, θεοί γίνονται, θεοί είναι. Ποιός να κατεβάσει έναν θεό από τον θρόνο του; Άστον άνθρωπε να κατακρημνιστεί μόνος του, τι ασχολείσαι; Ταπεινά σκύβοντας το κεφάλι, φεύγουμε φεύγουμε, κρυβόμαστε μακριά τους, μετράμε τα λόγια μας, και δεν ξεχνάμε ποτέ ότι ο κόσμος είναι μικρός για να ελπίσουμε ότι δεν θα μας ξετρυπώσει κάποιος απεσταλμένος τής αλήθειας, τής παλιάς τής νέας τής ερχόμενης. Αργώ να μάθω το μάθημά μου. Δεν ζούμε σε έναν ελεύθερο κόσμο και δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει ποτέ αυτό το πράγμα, ό,τι συναντάμε έχει πάνω του το σημάδι ενός συμβιβασμού, κάποιας ιταμής υποχώρησης, παρ'εκτός κι αν ζήσουμε με τα μάτια μας την άρνηση όλων αυτών, αλλά με έναν τρόπο που να χωράει και τους "ασήμαντους".  Ακ…

Πρόκειται για τη ζωή μας ως ελεύθερη ζωή [2]

Εικόνα
White Collar by Giacomo Patri

Αυτό που στον καπιταλισμό και ευρύτερα στο μοντέρνο σύστημα καταπίεσης παρουσιάζεται ως μοίρα στ#ν αποξενωμένο εργάτ# ή αυτόν που θα γίνει εργάτ# είναι η οργάνωση. Δεν είναι όλες οι οργανώσεις αποδίδουσες μισθό. Υπάρχουν και οργανώσεις εθελοντών ή αντίθετα, αναγκαστικές οργανώσεις, όπως είναι το σχολείο και ο "εθνικός στρατός". Αυτές δεν αποδίδουν μισθό αλλά υπηρεσίες στους άλλους (πλην των μελών τους) και (υποχρεωτικά ή μη-υποχρεωτικά) καθήκοντα στα μέλη τους. Όμως και ο άμεσος ή έμμεσος ("κοινωνικός") μισθός που αποδίδουν οι επιχειρήσεις και οι υπηρεσίες στους εργαζόμενούς "τους" είναι μέρος μιας αναγκαστικής πράξης από την πλευρά των εργαζόμενων. Δεν υπάρχουν για την συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού περιθώρια επιβίωσης πέραν του μισθού. Κανένας δεν σε υποχρεώνει δια της βίας, υπό "κανονικές" καπιταλιστικές συνθήκες, να γίνεις μισθωτός, αλλά αν δεν γίνεις δεν θα επιβιώσεις. Στις "μη κανονικές" κα…

Πρόκειται για τη ζωή μας ως ελεύθερη ζωή [1]

Εικόνα
White Collar by Giacomo Patri

Η αλήθεια τής θετικής υπερβατικής ηθικής (αστικής ή προ-αστικής) φτάνει μέχρι την πραγματοποίηση των απεχθειών εκείνων που λέγονται συνήθως ηθικές αρχές, με έναν τρόπο που τις διασώζει μεν ως να είχαν κάποιο νόημα αλλά μόνον ωθώντας τες στην αντίφαση. Η αφέλεια μιας ολάκερης ατομικής ζωής μπορεί να γίνει παρανάλωμα μιας τέτοιας πραγματοποίησης, και όταν το εθελούσιο ή υπνωτισμένο θύμα της το συνειδητοποιήσει οι αντιδράσεις είναι δυνητικά πολλών μορφών, αν και νομίζω πως αυτό που συνήθως γίνεται είναι τούτο το υποκείμενο να περιέλθει σε ένα χάσκειν, σε μια καταπληξία ματαίωσης. Ευτυχώς δεν πατήσαμε τα 60 για να κατανοήσουμε την άγονη κενότητα κάποιων αξιών που ακολουθήσαμε, τις οποίες μάλιστα τις ακολουθήσαμε ως να ήταν καθήκοντα άξια λόγου και ύπαρξης. Θα είχε περισσότερο νόημα να ξεσκατώναμε γερόντια ή να δουλεύαμε σε "κοινωνική εργασία" παρά να ακολουθήσουμε την φρεναπάτη ότι μια κοινωνία σε δυτικοκαπιταλιστική σήψη στην ημι-περιφέρεια του κυρίου …

Η ιεραρχία στην εργασία, χωρίς αυταπάτες..

Εικόνα
White Collar, c. 1940 - Linocuts by Giacomo G. Patri

Αυτό που γνωρίζουν καλά όσοι είναι επιφορτισμένοι να σταθμίσουν αντικειμενικά την ποσότητα ή ποιότητα μιας ατομικής δράσης εργασίας, όταν για ειδικούς λόγους αυτή η στάθμιση είναι αναγκαία και όχι όταν παίζεται το γνωστό "θέατρο" τής ψευδοστάθμισης, αυτό που γνωρίζουν λοιπόν είναι πως είναι σχεδόν αδύνατον να το καταφέρουν ρωτώντας τους άλλους εργαζόμενους ή τον προϊστάμενο/επόπτη τής εργασιακής διεργασίας. Κανείς μέσα σε μια μονάδα παραγωγής δεν έχει "αντικειμενική" άποψη για το σύνολο των εργαζόμενων ατομικοτήτων. Ό,τι άλλο σας λένε οι διάφοροι "εκσυγχρονιστές" ή ("αντίθετα") αφελείς εργατιστές είναι για τα σκουπίδια. Σε όλες τις μονάδες ή τα τμήματα παραγωγής είναι  εγκατεστημένο ένα ενδοϊεραρχικό σύστημα κάτω από το αφεντικό ή την διοίκηση της υπηρεσίας (αν μιλάμε για δημόσιους οργανισμούς του κράτους) απαρτισμένο από τον ίδιο τον επόπτη, τους κολλητούς του ή την κλίκα του, …

φράσεις [20]

Εικόνα
Είναι εξαντλητικό να μην πιστεύεις, αφού πρέπει να αποδείξεις στους πιστούς ότι δεν συμφωνείς με κανέναν εχθρό τους. Οι πιστοί ζούνε και αναπνέουν με εχθρούς, για την ακρίβεια ζούνε και σκοτώνουν τους εχθρούς τους. Αν όλα έχουν σημασία μόνον δια ενός εχθρού, τι άλλο μπορεί να είναι αυτός για τον πιστό παρά ένας άπιστος στην πίστη του; Για τους πιστούς δεν υπάρχουν άπιστοι, παρά μόνον πιστοί μιας άλλης λατρείας ή ιδεολογίας. Τα πράγματα μπλέκουν όταν ο άπιστος λαμβάνει θέση. Οι έχοντες την αντίθετη είναι πιά πεπεισμένοι ότι ανήκει στην άλλη πίστη, άσχετα αν αυτοί που μαζί τους συμφωνεί ο άπιστος, παροδικά μάλλον, τον κοιτάνε με την μέγιστη καχυποψία. Μπα, λένε, είναι με τους "άλλους". Καιρός να κρύβεσαι; Μα τι λέτε; δεν υπάρχει άλλος καιρός.


Προσπαθώ να τελειώσω μια δουλειά ολόκληρη, για τα δικά μου κριτήρια, γιατί με τα κανονικά ό,τι δουλειά έχω κάνει είναι του ποδαριού. Όχι μόνον του ποδαριού παιδιά μου, και του σχοινιού και του παλουκιού. Πότε θα εξαφανιστώ; Όταν πεισθώ ότι θα έχω τελ…

Η κυρίαρχη ατομικότητα..

Εικόνα
Η ατομικότητα εμφανίστηκε ιστορικά ως αφηρημένη ατομικότητα.
Η αφηρημένη ατομικότητα εμφανίστηκε ιστορικά ως κυρίαρχη/κυριαρχική ατομικότητα. Η απόσχιση τής ατομικότητας από το δεσποτικό πλαίσιο τής ιεραρχικής παραδοσιακής κοινωνίας θεμελιώθηκε αρχικά στην εκμετάλλευση, την κυριάρχηση, την υποδούλωση και την καταστροφή άλλων ανθρώπων. Δεν είναι μόνον η πρώιμη καπιταλιστική ατομικότητα ως υφιστάμενη στην αμιγώς καπιταλιστική της συγκρότηση, στα πλαίσια της αναδυόμενης καπιταλιστικής (αυτοκυρίαρχης) οικονομικής μονάδας, εκείνη που διαμεσολάβησε αρχικά την αφηρημένη ατομικότητα και την ανάδυσή της αλλά όλο το πρώιμο αρπακτικό δυτικοκαπιταλιστικό σύστημα με τις δουλεμπορικές, αποικιακές, εμπορικές εκστρατείες του σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη. Τα (μερικώς) αποδεσμευμένα από παραδοσιακούς δεσμούς υπερ-άτομα τής αρπακτικής δυτικής ολιγαρχίας δημιούργησαν και δόμησαν έναν πολιτισμό της ατομικότητας, ακριβώς ως συμμετρικής προς έναν κυριαρχημένο από αυτήν κόσμο. Υπήρχαν βέβαια, σε αυτήν την κυριαρχι…

δεν είχα καμία δουλειά σε αυτό τον κόσμο..

Εικόνα
όταν χωρίσαν τον ουρανό
σε ελευθερίες πτήσεων
οι πτώσεις εξορίστηκαν στη γη,

δεν είχα καμία δουλειά σε αυτό τον κόσμο
κι όμως έπεσα και γω μια νύχτα

κανείς δεν ήρθε να μου δώσει ένα χέρι
να σβήσω τη πυρκαγιά στο δάσος
όλα στάχτη έγιναν,

όταν χώρισαν τη ζωή μας 
σε πίστεις
ο ύψιστος πόθος άνθισε στη θάλασσα

δεν είχα κανένα τρόπο να πλεύσω
κι όμως χύμηξα στο νερό..



Ιωάννης Τζανάκος

Δεν μπαίνω στη γραμμή / αντι-ουτοπικοί στοχασμοί [3] - Συμπύκνωση και 6 αρχικά συμπεράσματα..

Εικόνα
1.
Η ουτοπική σκέψη δεν θεμελιώνεται μόνο στην εικόνα μιας νέας μη-ταξικής ή μη-κοινωνικοδιαιρετικής κοινωνικής (συστημικής) τάξης αλλά στην ευρύτερη εικόνα μιας εξισωτικής/εξομοιωτικής αρμονικής τάξης που μπορεί να αυτομεταμφιέζεται για λόγους ιδεολογικού ετεροκαθορισμού και σε μη (συστημική) τάξη. Η ευκρινέστερη και διαυγέστερη εικόνα τής ουτοπίας ως τάξης που δεν σημαίνεται δια ιεραρχικών ή αυστηρά διατεταγμένων μορφών οργάνωσης είναι η νέα ουτοπία που θεμελιώνεται σε μη ιεραρχικές μορφές αλλά και μη ετεροδομημένες κοινωνικές-ανθρωπικές δομήσεις. Η αυτοτάξη της αυτοδόμησης ή η αυτοδόμηση-αυτοτάξη τής νέας ουτοπίας ωστόσο δεν αίρει την "ασυνείδητη" επιθυμία της προς μιαν αρμονική μορφή κοινωνικής οργάνωσης που αντιστοιχεί σε μια σωματοειδή έννοια ή τροποποίηση της ορθολογιστικής ιδεολογίας τής αστικής τάξης. Η σωματοείδεια και το περιοριστικό της ουτοπίας αλλά και της νέας ουτοπίας ειδικότερα που διακηρύσσει το αντίθετο, εμφαίνεται στην διαχωρίζουσα θέση της απέναντι στο ενιαί…

φράσεις [19] επίκαιρο θέμα: ο αιώνιος ρουφιανοχαφιεδισμός της ελληνικής κοινωνίας

Εικόνα
Είμαι ένα κατάπληκτον εκθαμβωμένον ον, υποκείμενον εις την κρίσιμη ερώτηση: Οι χαφιέδες στην ελληνική κοινωνία μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση; από μόνοι τους εννοώ. Ας υποθέσουμε ότι γεννιόταν το ένα και μοναδικό κόμμα, το ελληνικό εθνικό κόμμα ρουφιάνων, θα μπορούσε να σχηματίσει άραγε αυτοδύναμη κυβέρνηση; Να ξεκαθαρίσουμε όμως κάτι, πολύ σημαντικό, για να μην παρεξηγιόμαστε: Δεν θέλω να τα πολιτικοποιήσουμε όλα, θέλω δηλαδή να δούμε το γνωστικό αντικείμενον ρουφιανισμός ή ρουφιανοείδεια ως ένα ευρύτερο αντικείμενο που εκτείνεται σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής χωρίς πάντα πολιτικές ή ταξικές προεκτάσεις. Κομμουνιστές και αναρχικοί κομμουνιστές, αυτόνομοι κ.λπ αν επιθυμούν ας κάνουν τις μακροκοινωνιολογικές αναγωγές τους και ας τα ταξικοποιήσουν όλα, δεν κοστίζει τίποτα, ελευθερία έχομε και κυρίως ελευθερία πνεύματος και λόγου. Προκαταβολικά σπεύδω να τονίσω ότι βρίσκω τις αναλύσεις των προαναφερόμενων ως αρκετά εύστοχες. Απλά πάντα κάτι λείπει. Τι λείπει; τι λείπει;
Θα σας μιλήσω βιωμ…

Αρχείο