Πρόκειται για τη ζωή μας ως ελεύθερη ζωή [3]


          Marc Snyder
                     Marc Snyder


Η ολο-οργανωτική δομή μιας κοινωνίας αποτελεί μια σύγχρονη ανακάλυψη ή δημιουργία, η οποία αναδύθηκε μεν από το καπιταλιστικό εθνοκράτος και τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, αλλά αυτονομήθηκε ως αρχή και επικαθορίζει όλες τις υπόλοιπες κοινωνικές σχέσεις.
Η οργανωμένη δόμηση είναι το δομικό τσιμέντο όλων των (υπο-)συστημάτων και του συστήματος στην αφαίρεσή του, και σημαίνει την υπαγωγή του ατόμου, ειδικά του (δυνητικά ή ενεργά) εργαζόμενου ατόμου σε μιαν διάταξη, όχι αναγκαία μόνον ιεραρχική πάντως σίγουρα περικλείουσα κάθε ενέργεια ή κίνησή του.
Το γεγονός πως το άτομο (και η μικροκοινότητά "του") κινείται (όχι πάντα βέβαια) ως ελεύθερο, ότι στοχάζεται τις διαφορετικές επιλογές του, και το γεγονός πως έχει έναν βαθμό αυτονομίας κατά την συγκρότηση των επιλογών αυτών, δεν σημαίνει ότι έχει μια πραγματική αυτονομία ή μιαν ολική αυτονομία.
Υπάρχει πρόβλεψη και προκαθορισμός τής πορείας του, άσχετα αν τώρα ειδικά με τον πολλαπλασιασμό των οργανωτικών μονάδων και την πολυπλοκοποίηση της γενικής συστημικής τάξης νομίζεται πως υπάρχει μεγάλη γκάμα επιλογών.
Μετά τα άτομα, και άλλες υποκειμενικόμορφες δομές, όπως η κοινωνική τάξη, ο "λαός", το "έθνος" εντασσονται πλέον σε ευρύτερες οργανωτικές διατάξεις χωρίς αυτές (οι διατάξεις) να είναι πάντα αυτές που παρουσιάζονται ή όπως παρουσιάζονται στην τυπικοθεσμική μορφή τους.
Το "έθνος" λόγου χάρη ενώ επιτελούσε τον ρόλο ενός μεσαίου μεγέθους μηχανισμού κυριαρχικής κοινωνικής ένταξης των μικρότερων ενοτήτων ή κοινοτήτων (δεν εξετάζουμε εδώ αν το "έκανε" αυτό με πραγματικά ερείσματα ή "φαντασιακά") σήμερα είναι ένα σχετικά ασταθές σημείο ευρύτερων οργανωτικών δομών που το τέμνουν εγκάρσια και το εντάσσουν σε ισχυρότερες μικρότερες (από το ίδιο) ή μεγαλύτερες δομές ένταξης, και ούτως μετατρέπουν και την σχέση του ίδιου με τα εντασσόμενα σε αυτό υποσυστήματα.
Η ονομαζόμενη ωστόσο μεταεθνική κατάσταση, όπως και όλα τα μετά- δεν είναι αναδυόμενα δεδομένα από μιαν ευρύτερη "ποσοτικά" ή λεπτοφυέστερη "ποιοτικά" δομή αλλά είναι καθορισμένα από την συγκροτησιακή ενέργεια τής οργανωτικής δόμησης, όπως αυτή αναδύθηκε ήδη από την εκκίνηση του καπιταλισμού.
Ο καπιταλισμός επαναλαμβάνει μεν την αυτοκρατορική δομή των διεθνών σχέσεων αλλά την εμψυχώνει από τις ίδιες τις οργανωτικές αρχές του στην οικονομία και τις κυριαρχικές σχέσεις στην πλήρη τους πλέον ανάπτυξη, άρα ο καπιταλισμός δεν δομεί αυτοκρατορίες ή μιαν αυτοκρατορία.
Το αστικό "έθνος" είναι μεν και παραμένει πάντα μια ισχυρή μονάδα ισχύος και κυριαρχικής ενσωμάτωσης αλλά έχει πλεχθεί με αμιγώς καπιταλιστικές οργανωτικές αρχές.
Άρα, ήδη από αρχή ήταν προκαθορισμένη η πτώση του ως κεντρικής αρχής, όσο κι αν αποτέλεσε μια τέτοια αρχή τον ιστορικό ρόλο της και ως εθνική ουτοπία και ως φρίκη (της) ολικής/ολοκληρωτικής εθνικοποίησης τής ανθρώπινης ζωής. 
Η (μερική) αντικατάστασή του ως κεντρικού σημαίνοντος και ιδεοθεσμικής αρχής δεν είναι βέβαια ένα και τόσο αγαθόν πράγμα όπως φαντασιώνονται πολλοί.
Το αστικό "έθνος" και προήγαγε και κατέστρεψε τη ζωή, αλλά τώρα ποδηγετούμενο από τις αμιγείς καπιταλιστικές οργανωτικές δομές (χωρίς να εκλείπει) αφήνει ένα κενό που καλύπτεται με έναν τρόπο απαράδεκτο για την ανθρώπινη ζωή, χωρίς μάλιστα να υπάρχει σίγουρα και "τελικά" η ίδια ισορροπία καταστροφής και ζωής όπως όταν το ίδιο αναδύονταν.
Η αναζήτηση ενός άλλου "μεσαίου" ισχυακά μηχανισμού ένταξης των υποκειμένων είναι φαντασιακή, ουτοπική και μάλλον ενταγμένη και η ίδια (ως αναζήτηση) στην ιδεολογία των καπιταλιστών "οργανωτιστών", αν δεν έχουμε απλά αντιδραστικές αναζητήσεις όπως την επιθυμία αναβίωσης θρησκευτικών αυτοκρατοριών (και αυτή μια καπιταλιστική επιθυμία).
Κάτι ανάλογο συμβαίνει (παράλληλα και σε διαλεκτική συμπλοκή με το "εθνικό" μη-ζήτημα) και με το κράτος-ως-κράτος, εφόσον πάλι έχουμε μερική αποδόμησή του και ένταξή του στα οργανωτικά δίκτυα των κεφαλαιακών και εμπορευματικών ροών, αλλά το σχήμα αυτής τής ένταξης είναι κυρίως οργανωτικό-ροϊκό και όχι μόνον ροϊκό, άρα έχουμε να κάνουμε πάλι με μια μάλλον αδιέξοδη μορφή συστημοποίησης του (ανθρώπινου) κόσμου παρά την φαινομενική "τελική" σταθεροποίησή της σε διεθνικές διακυβερνησιακές δομές κ.λπ, την ίδια στιγμή που η φιλελεύθερη και νεοαριστερή ουτοπία πλέουν με το καρυδότσουφλό τους σε μια προστατευμένη λιμνοθάλασσα ιδεών χωρίς πραγματική επαφή με το νέο καταστροφικό χάος.

Αν γυρίσουμε πάλι πίσω το (θεωρησιακό) νήμα και επιστρέψουμε στις ελάχιστες μονάδες, τα εργαζόμενα άτομα και τις άμεσες ολιγομελείς κοινότητές τους (παραδοσιακές ή μη, αδιάφορον), θα δούμε πως σε αυτό το ακόμα πιο απρόσωπο και υπερπερίπλοκο, λαβυρινθώδες ανάγλυφο που βιώνουν τη ζωή τους, περικλειόμενα από μίνιμα και μάξιμα οργανωτικά και ροϊκο-οργανωτικά κλουβιά, η ζωή τους είναι πελαγωμένη και χωρίς σκοπό πέραν της παροντικής βίωσης. 
Ακόμα και η επανάσταση όταν επιθυμείται έχει δια της ψευδοεξεγερσιακής τής μετάλλαξης μετατραπεί σε ένα παροντικό κλουβί στο ίδιο το θεοποιημένο παρόν.
Δεν υπάρχει επιστροφή, αλλά δεν υπάρχει και προοπτική.
Είναι ωστόσο ο αντικαπιταλισμός ή ο αντικαπιταλισμός-αντικρατισμός, μια και μοναδική προοπτική;
Η έμπρακτη κριτική στον καπιταλισμό, η επίθεση στον "ολοκληρωτικό" καπιταλισμό δεν θα είναι εφικτή ποτέ ξανά ως ρεαλιστική και εφικτή ως πρόταγμα και ως πρόγραμμα αν δεν θέσουμε αυτό το ερώτημα ορθά.
Πως είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί ο καπιταλισμός αν δεν υπάρξει αμφισβήτηση των οργανωτικών του αρχών;
Αυτό που λέμε ακούγεται μάλλον ως μια στερεότυπη επανάληψη παλαιών πλέον αναλύσεων και είναι.
Να διευκρινίσουμε ταπεινά κάτι. 
Δεν επιζητάμε καμία πρωτοτυπία.
Διευκρινίζουμε ταπεινά κάτι, και κάτι άλλο, και τίποτα άλλο, και αυτό το κάνουμε κυρίως δια ερωτημάτων.
Τι σημαίνει τελικά οργάνωση;
Γιατί αυτή η έννοια-κατάσταση έχει τόση σημασία;

Ας ξαναπούμε κάποια πράγματα.
Ο καπιταλισμός δεν έχει μόνον και-αυτός οργανωτικές δομές.
Είναι το σύστημα που τις αναδύει ως επικαθορίζουσες ή συνκαθορίζουσες την ανθρώπινη ζωή.
Ο γραφειοκρατικός σοσιαλισμός τον μιμήθηκε, αλλά και τον ξεπέρασε μερικές φορές, αν και μάλλον ήταν γενικά χονδροειδής και αφελής.
Δεν είναι μόνον το εμπόρευμα/κεφάλαιο-αφαίρεση, ή το (έθνος-)κράτος-αφαίρεση ή ακόμα και η εργασία-αφαίρεση ή η τεχνική-αφαίρεση που γράπωσαν και γραπώνουν την ζωή στα δίχτυα τους, με την απειλή της επιβίωσης και του μισθού ή και του τεχνητού πολέμου-μαζικής σφαγής, αλλά και η ίδια η οργάνωση, η ολο-οργάνωση κάθε εμβιότητας σε ένα ολικό-συνεχές οργανωτικό είναι.
Το πρώτο θύμα αυτής τής ολο-οργάνωσης είναι η ατομικότητα, όχι μόνον δια των εμφανών ορίων που αυτή θέτει αλλά και λόγω της λεπτής και αφηρημένης τριχοειδούς παρουσίας της παντού.
Το (εργαζόμενο ή άεργο) άτομο ή οι μίνιμα κοινότητές "του" όταν αντιλαμβάνονται αυτή την παρουσία συνήθως παρανοούν, στην "καλύτερη" περίπτωση αναπτύσσουν ημι-συνωμοσιολογικούς νεοαναρχισμούς, όταν έχουν παρανοήσει εντελώς αναπτύσσουν κανονική παθολογική συνωμοσιολογία.
Το τραγικό παράδοξο είναι πως δεν έχουν το απόλυτο άδικο, ακόμα κι όταν τα χάνουν στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν την αφηρημένη δομή του νεοκαπιταλιστικού κρατικού (υπερ-) συστήματος.
Ούτε η ανοργανωσιά τους είναι κάτι τελικά τόσο παθολογικό.
Πρώτη φορά ίσως γίνεται κατανοητό ότι η υπεροργανωτικότητα είναι μάλλον με το "μέρος" του νεοκαπιταλισμού, ενώ η ζωή επιθυμεί να αναπνεύσει επιτέλους.
Όμως, αυτό δεν αρκεί, ακόμα κι αν είναι μια σημαντική συνειδητοποίηση.
Θα δούμε αλλού, γιατί τα πράγματα και σε αυτό το "επίπεδο" είναι δύσκολα. 




Ιωάννης Τζανάκος 
  


            juls☮ 16•ny•ॐ  

Σχόλια

Αρχείο

Εμφάνιση περισσότερων

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σημείωση για τον ψευδο-κομμουνισμό των "συνεπών αντι-οπορτουνιστών"..

Πτήση..

Ίδρυση και μη ίδρυση του απείρου..