φράσεις [15]



Χθές μίλησα με έναν παλιό φίλο, της (πάλαι ποτέ) "ανανεωτικής αριστεράς" της λακωνίας, και ενώ είχα την πρόθεση, φιλικά πάντα και ευγενικά, να τον λούσω με την ξεφτίλα του χώρου του, δεν πρόλαβα γιατί μιλούσε συνέχεια και έδειχνε παρά την "λαϊκότητά" του να μην έχει επίγνωση της μικρής έστω προσωπικής ευθύνης του.
Όλα καλά λοιπόν στο καταρρέον βασίλειον της "ανανεωτικής αριστεράς".
Μου θύμησε όμως πολλά για πράγματα και ειδικά (γελοία) πρόσωπα που δεν θέλω να αναφέρω.
Οι άνθρωποι έφεραν τον ελευθεριακόν αντιαυταρχικόν και αντιαπαγορευτικόν λόγο και την λίμπιντο αυτοπροσώπως στην συντηρητική λακωνία.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε για τι νεο"αριστερά" σιχάματα μιλάμε.
Με εμπνέουν για τουλάχιστον 2 μυθιστορήματα, διότι όπως είναι γνωστό μόνον δια τής αντιπάθειας μπορείς να γράψεις τέτοια πράγματα.
Μετά από όλα αυτά διαβάζοντας το οργίλον και εξοργιστικόν κείμενο ενός γάλλου αριστεριστή λιμπερτίνου κατά της "νομιμόφρονος" και "αλλοτριωμένης" (λιβιδικώς υποθέτω) "εργατικής τάξης" (που δεν του(ς) "κάθεται" μάλλον από το 1968 και εντεύθεν) εδραίωσα μέσα μου την εικόνα του αδιεξόδου των πάντων.
Και βεβαίως, μιας και μιλήσαμε για λακωνικές ιστοριούλες, που δεν σας τις διάνθισα με γαργαλιστικές λεπτομέρειες (ας είναι καλά η λογοτεχνία, χρόνο και υγεία να έχομεν), δεν θα ήθελα επίσης να παρεξηγηθώ από σας ως προς την έννοια και εικόνα που έχω για τους "άλλους", τους όντως ή καθαυτό συντηρητικούς της λακωνίας και κάθε άλλης κακόμοιρης ή κακομοίρικης επαρχίας.
Τους απεχθάνομαι επίσης.
Λιγότερο; περισσότερο; τι νόημα έχει το ζύγι;


Πολλές φράσεις, κείμενο κανονικό, για να μιλήσω πάλι για το αδιέξοδο.
Μα μόνο εγώ το κατανοώ; όχι βέβαια.
Όλοι κατανοούν το αδιέξοδο των άλλων, μάλλον των εχθρών τους.
Πρέπει να γίνεις ένας απόλυτος ξένος για να τους δεις όλους από μακριά, και να συνειδητοποιήσεις την ενοχή τους, όλων.
Θα καταστραφούν; 
Ναι.
Θέλω να καταστραφούν;
Θα απαντήσω ειλικρινά.
Ναι.


Η απόσταση πρέπει να μεγαλώσει μεταξύ μας.
Θέλω να ζήσω χωρίς ψέματα. 
Όσο μου απομένει.


Κάθε μέρα γεμίζω με σκέψεις για το αδιέξοδο.
Είναι τρομαχτικό.
Οι περισσότεροι άνθρωποι, ειδικά οι "ιδεολόγοι", είναι μπλεγμένοι σε έναν ιστό, τους περνάει αυτό από το μυαλό, αλλά το ξεχνάνε κι αυτό.
Γιατί;
Θέλουν κι αυτοί να ζήσουν.
Αυτή η επιθυμία ζωής είναι όμως ο θάνατος της σκέψης.
Να μου λείπει κύριοι.


Επέστρεψα στην Αθήνα.
Πρέπει να είναι η ασχημότερη πόλη όλης της Ανατολικής Μεσογείου, των Βαλκανίων και της ευρύτερης "δυτικής ανατολής".
Πραγματικό επίτευγμα τού "ελληνοχριστιανικού" και τού "ελληνικού πολιτισμού".


Παρατήρησα τα κινηματικά "ραντεβού" στους τοίχους.
Όλοι κάνουνε διακοπές τελικά σε αυτή την χώρα.
Να μην κάνουνε;
Είπα εγώ όχι;
Πάντως φυλακή θα (μας) σας πάνε στο μέλλον, τίποτα νέοι χουνταίοι, κάπου μεταξύ Ιουλίου και Σεπτεμβρίου.
Μέσα Σεπτεμβρίου, γιατί ακόμα και στις αρχές δεν έχουν γυρίσει οι περισσότεροι "εδώ" υποψήφιοι επαναστάται, αφού είναι συνήθως οι περισσότεροι καθηγηταί, διανοούμενοι ή παράσιτα, φοιτητές και άλλα όντα της απωλείας (εγκεφάλου).
Ελλάς η χώρα του ήλιου, μη χέσω.


Έχω γίνει ένας στριμμενόγερος;
Σας παρακαλώ κυρίες και κύριοι, με έχετε δοκιμάσει εις την κλίνη σας;


Είναι σίγουρο. 
Σας αρέσει που και που, έτσι;


Η είσοδος στην αχρεία ψευδομητρόπολη με έχει σοκάρει πάλι.
Θα το ξεπεράσω.
Με βοηθάνε οι τοίχοι.
Δόξα στον Κύριο. 
Υπάρχουν ακόμα ηλίθιοι να γελάμε.
Έτσι κι αλλιώς είμαι για φευγιό στην ωραία αντιδραστική επαρχία.
Το ζήτημα είναι πως, υπό ποιές ειδικές συνθήκες. 



Όταν γυρίσω για τα καλά στην ωραία αντιδραστική επαρχία, με το καλό, θα αρχίσω τα μυθιστορήματα που σας έλεγα.
Μεγάλη απόλαυση με περιμένει.






Ιωάννης Τζανάκος

Σχόλια

  1. 1.
    Προσέξετε τι λέτε και τι κάνετε, υπάρχει πάντα ένας λογοτεχνίζων στην παρέα.

    2.
    Θα αποδειχθεί λεπτομερειακώς ότι οι "πουριτανοί" γαμάνε περισσότερο και καλύτερα, ενόσω οι "λιβιδικοί" τίγκα στον μπάφο χάνουν την μία γκόμενα μετά την άλλη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σας ζητώ να μην με συγχωρέσετε για το δηλητήριο, διότι ότα αρχίσει να χύνεται ακόμα περισσότερο, τι θα κάνετε; θα με αφορίσετε τον αφορεσμένο;
    Πάντως ό,τι λέω είναι αποδεδειγμένο από τον μετα-ανθρωπιστικό μετα-νεωτερικό λόγο περί του έκκεντρου υποκειμένου, το οποίο στην διεργασία μεταβίβασης που του γίνεται από τον πάνσοφο λιβιδικό υπερδάσκαλο (της αγαμίας εν γένει) είδε κι απόειδε και αποφάσισε να γίνει κυβέρνηση, έχει και διάφορα οικονομικά θέματα να λύσει το δύσμοιρο, είναι και αι αντικειμενικαι συνθήκαι, σοσιαλισμός δεν γίνεται σε μια χώρα, μπαφοσύναξη πάντως γίνεται, δεν υπογράφουμε κει πέρα, μια ζωή την έχουμε αν δεν την λιβπιντογλεντήσουμε τι θα λιμπιντοκαταλάβουμε τι θα λιμπιντοκαζαντήσουμε...και μετά παντρεύτηκαν και έκαναν κάτι βλαμένα που διαβάζουν λακάν μέρα νύχτα, όταν δεν κλαίνε τη μοίρα τους, έτσι που γεράσανε τα παιδιά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

Καπιταλιστικό δηλητήριο [1]