φράσεις [16]




Η συντηρητική ή λογιζόμενη ως συντηρητική αρχή της ακεραιότητας των όντων αποκτάει συχνά μια πικρή δικαίωση, όταν μια ανθρώπινη μονάδα ή ένα (ψευδο-)σύνολο βιώσει την πλήρη απουσία της.
Τότε, κάποιοι πανικόβλητοι ή (αντίθετα) επαγγελματίες τού πανικού (ποιός μπορεί να τους διακρίνει;) ανα-αναδύουν την εικόνα μιας ακεραιότητας πασπαλισμένης, αναγκαία ίσως, από τα φαντασμικά νοήματα μιας προηγούμενης (μυθικής) ακεραιότητας.
Πόσο φτηνή στ' αλήθεια είναι η κριτική του μύθου ή της φαντασιωτικής φαντασμικότητας όταν δεν στέκεται λίγο στα ερείπια της αξιοπρέπειας και της ακεραιότητας ενός ατόμου ή ενός "λαού" (με ή χωρίς εισαγωγικά) πριν ασκήσει την όποια χαιρέκακη δύναμή της.

Μη νομίζουν πάντως μερικοί πως και η απλή πατρική αναφορά και "ενσωμάτωση" είναι κάτι καλύτερο.
Η ηγεμονική ως κατανοητική και συμπαθούσα ερμηνεία, η οποία αγκαλιάζει αλλά πάλι θανατερά το "πρόβλημα", είναι ακόμα εξοργιστικότερη, αν γίνει αντιληπτή από τον εξεταζόμενο ως φαντασμένο μιαν μυθική ακεραιότητα στο παρελθόν ή το παρόν.
Αυτό που χρειάζονται πάντα οι άνθρωποι είναι σεβασμός, ένας τόσο κοινότοπος σεβασμός που σε κάνει να δακρύζεις αν τον κατανοήσεις πραγματικά.
Δεν πρόκειται για συντηρητισμό, κι αν πρόκειται ας πάει και το παλιάμπελο αγαπητοί.
Δεν ζούμε με στάμπες και σφραγίδες.
Εσείς, οι όποιοι εσείς ζήστε, ποιός σας εμποδίζει;
Κάντε την σκέψη σας επισφράγιση μιας προεννόησης.
Ποιός σας εμπόδισε;
Μπορεί και εμείς αυτό να κάνουμε, λέμε τώρα, αλλά δεν παίξαμε ποτέ ως ρόλο τον απροϋποθετικόν λόγο επί της γης και υπό τον ουρανό της μεγάλης ψευδαλήθειας μας-σας, δεν έχει τέλος το ψέμα αδερφάκι μου.

Οι επιτελεστικοί λόγοι έχουν βαρέσει κόκκινο.
Δεν το επιθυμήσατε αυτό;
Δεν σας άρεσε;
Τώρα τι παραπονιέστε;
Τρεχάτε, κι αν, ποδαράκια σας, στις αξίες τώρα.

Δεν υπάρχει εξομοίωση.
Δεν υπάρχει ίση απόσταση.
Οι κοινωνικές δυνάμεις, τα υποκείμενα, ό,τι θέτε μάγκες, έχουν πάρει όπως πάντα έναν κατήφορο.
Από κάπου που ψευδοπίστεψαν προς κάπου που ψευδοαπίστησαν.
Ποιός κοροϊδεύει ποιόν.
Άμα το βρείτε, εμένα να με τρελάνετε στο βρισίδι.
Έλα όμως που είστε το ίδιο, σε αυτό το "επίπεδον" αναγνώσεως των πραγμάτων.
Δεν υπάρχει εξομοίωση.
Κάθε περίπτωση καθάρματος, διαφορετική, ενική, ενικότατη όπως το δεδοξασμένον σωματιδιακόν ον που τόσο ελατρεύσατε, ως άπιστοι μη χέσω.

Θα έρθει η ώρα που όλα αυτά θα γίνουν στάχτη.
Μακάρι να κάνω λάθος και να λάμψει αμέσως ο νέος παλαιός κόσμος, χωρίς αφέντες αλλά και χωρίς την ανάγκη τους.
Το τελευταίο σας ζορίζει.
Το ξέρω.
Τι να κάνουμε;
Έτσι είναι η αναγκαιότητα, αν την ξέρεις ψιλοβελονιά.
Η ανάγκη των αφεντάδων και των αυθεντών δεν ξεπερνιέται με ταξικό μίσος για μαθητούδια μαρξοαναρχισμού πρώτης δημοτικού ανθρώπινης ιστορίας.
Είθε.
Ο πρώτος, έρχομαι στον κήπο, κάνω και τον κηπουρό τις ώρες που εσείς θα τα ξύνετε. Χωρίς μισθό, τίποτα.
Πάντως το μαλάκα, όπως όταν άνοιγα τα παράθυρα και πέταγα στον σκουπιδοτενεκέ τα αποτσίγαρά σας, γιατί πάλι τα ξύνατε, δεν τον κάνω.
Μόνον κηπουρός αμισθί...




Ιωάννης Τζανάκος 


Σχόλια

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

ένα [1] ή δύο [2] μηδέν [0] ;

φράσεις [15]