Δεν μπαίνω στη γραμμή / αντι-ουτοπικοί στοχασμοί [1]


                Darrel Perkins ~ The Outsider, 2010 (linocut)
                       Darrel Perkins ~ The Outsider, 2010

Η ρίζα τής ουτοπίας είναι μια αρχιτεκτονική φαντασία. 
Δεν υπάρχει ελευθερία ούτε "περισσότερη" ελευθερία εντός τής όποιας αρχιτεκτονικής φαντασίας.
Δεν υπάρχει περισσότερη ελευθερία, υπάρχει μόνον ελευθερία ή μη ελευθερία.
Στον τόπο όπου αναζητούν αρχιτεκτονική μορφή για την ελευθερία υπάρχει μόνο ένας δρόμος για την ελευθερία, η έξοδος από κάθε αρχιτεκτονική μορφή ή μη-μορφή (υπερμοντέρνα, τάχαμου μη-μορφή).
Η επιθυμία να κυριαρχηθεί η αρχιτεκτονική κυριαρχία από την "αμιγή" οικονομία, ο ήπια βαρβαρικός μοντερνισμός του πρώιμου κομμουνισμού, ειδικά στην "συντηρητική" του εξαλλαγή, ως μορφή αυτής τής επιθυμίας, αναγκαστικά στηρίχθηκε σε μιαν ασυνάρτητη σύνθεση κλασικιστικών ρομαντικών και μοντερνιστικών στοιχείων, αλλά αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα της ίδιας τής μάλλον συμπαθητικής βαρβαρότητάς του αλλά τής αμηχανίας του απέναντι στην απόλυτη βαρβαρότητα τού καπιταλισμού ως αρχιτεκτονήματος.
Ο υπαρκτός κομμουνισμός ορθώνονταν και στις αρχιτεκτονικές μορφές του ως ένα αρχιτεκτόνημα το οποίο θα μπορούσε να υπάρξει δυνητικά και ως μια συντηρητική εκτροπή της ουτοπίας, αλλά στάθηκε πάντα ενάντιά της ως (ο ίδιος) ένα αμήχανο ψευδομπαρόκ.
Κανένας δεν αναρωτήθηκε για αυτό το γεγονός, όσο ξέρω, χωρίς να εκφράσει απολογητική ή (αντίθετα) αντικομμουνιστική πρόθεση, άρα κανένας δεν σκέφτηκε τον πρώιμο κομμουνισμό ως ένα πρόχειρον και αμήχανον αναδυόμενον απ-έναντι στο σχηματισμένο (μεταφορικό και "κυριολεκτικό")  οικοδόμημα-οικοδομείν, και αρχιτεκτόνημα (των ταξικών κοινωνιών).

Οι φυγάδες της υπαίθρου έφτασαν  διωγμένοι αμέριμνοι, μακριά από το μαστίγιο του γαιοκτήμονα και χωροδεσπότη, στην πόλη, για να γραπωθούν από κάτι που μπορεί να μετασχηματίσθηκε από την μαζική παρουσία τους αλλά έγινε κατανοητό από αυτούς μόνον στο κατώφλι της εξαφάνισης τής έννοιας και κατάστασης τού άμεσου παραγωγού.
Τώρα καταλαβαίνουμε.

Η ουτοπία είναι η φυλακή μας στον κόσμο των ιδεών, και όχι η φυλάκισή μας στον κόσμο των ιδεών.
Ο κόσμος των ιδεών ως "όλον" είναι ευγενέστερος και ευρύτερος από κάθε ουτοπία, ακόμα κι αν δύναται να την φιλοξενεί, εφόσον σημαίνει ως κόσμος-όλον την ενότητα τάξης και χάους, δομής και μη δομής, μορφής και μη μορφής, και όχι κάποια ανώτερη τάξη πραγμάτων.
Το πραγματικά υψηλόν δεν είναι τάξη πραγμάτων, άρα σε καμία περίπτωση ανώτερη τάξη πραγμάτων.
Η κωμική και αμφίθυμα αυτοοριοθετημένη προσπάθεια του πρώιμου κομμουνισμού να υπάρξει ως μια μορφή ανώτερης τάξης πραγμάτων ήταν τόσο αποτυχημένη που αυτό τον κάνει ακόμα και ως θνήσκοντα ή ήδη νεκρό πραγματικά αξιαγάπητο.
Όσοι κομμουνιστές δήλωναν και εννοούσαν όμως (ή δηλώνουν/εννοούν ακόμα) ότι είναι τής ανώτερης τάξης τού νοητού και αισθητού, άρα και του αρχιτεκτονικού υψηλού ως ανώτερης τάξης πραγμάτων, δεν ήταν κομμουνιστές.
Ακόμα και ο απίστευτος τυχοδιώκτης Μπακούνιν ήταν, από την άλλη, αν και μη κομμουνιστής, κομμουνιστής.
Οι κομμουνιστές ως πραγματικοί ανθρωπιστές, από τα βάθη τού ιστορικά ταπεινού και ταπεινωμένου όντος, θέλησαν να υποτάξουν τον κόσμο και την μορφή του, άρα και την αρχιτεκτονική του, στην βούληση του απογυμνωμένου παραγωγού ή παραγωγ#.
Οι αυτοαποκαλούμενοι ως κομμουνιστές ουτοπιστές ως ψευδοδιδάσκαλοι του όντος θέλησαν και θέλουν να δομήσουν τον κόσμο, "να τον βάλουν σε τάξη".

Το κωμικό αυτοδηλωνόμενον τής εποχής μας:
Οι μυστικοί οπαδοί της τέλειας τάξης, άρα αυτοτάξης, αναρχικοί, αγκαλιά με τους μυστικούς οπαδούς τής τέλειας μορφής, ως μη μορφής αλλά...μορφής, υπερμοντερνιστές, χτίζουν φαντασίες για άμεσες εμβιωτικές κοινότητες, και αυτό είναι, λένε, η οδός τής "ελευθεριακής ελευθερίας".
Είναι προτιμότεροι από τους φασίστες, όντως.


(συνεχίζεται)


Ιωάννης Τζανάκος







Σχόλια

Αρχείο

Εμφάνιση περισσότερων

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σημείωση για τον ψευδο-κομμουνισμό των "συνεπών αντι-οπορτουνιστών"..

Ποιός ήταν ο Μουσταφά Σουμπχί;

Πτήση..