Πρόκειται για τη ζωή μας ως ελεύθερη ζωή [1]


Αποτέλεσμα εικόνας για Linocuts by Giacomo G. Patri
White Collar by Giacomo Patri

Η αλήθεια τής θετικής υπερβατικής ηθικής (αστικής ή προ-αστικής) φτάνει μέχρι την πραγματοποίηση των απεχθειών εκείνων που λέγονται συνήθως ηθικές αρχές, με έναν τρόπο που τις διασώζει μεν ως να είχαν κάποιο νόημα αλλά μόνον ωθώντας τες στην αντίφαση.
Η αφέλεια μιας ολάκερης ατομικής ζωής μπορεί να γίνει παρανάλωμα μιας τέτοιας πραγματοποίησης, και όταν το εθελούσιο ή υπνωτισμένο θύμα της το συνειδητοποιήσει οι αντιδράσεις είναι δυνητικά πολλών μορφών, αν και νομίζω πως αυτό που συνήθως γίνεται είναι τούτο το υποκείμενο να περιέλθει σε ένα χάσκειν, σε μια καταπληξία ματαίωσης.
Ευτυχώς δεν πατήσαμε τα 60 για να κατανοήσουμε την άγονη κενότητα κάποιων αξιών που ακολουθήσαμε, τις οποίες μάλιστα τις ακολουθήσαμε ως να ήταν καθήκοντα άξια λόγου και ύπαρξης.
Θα είχε περισσότερο νόημα να ξεσκατώναμε γερόντια ή να δουλεύαμε σε "κοινωνική εργασία" παρά να ακολουθήσουμε την φρεναπάτη ότι μια κοινωνία σε δυτικοκαπιταλιστική σήψη στην ημι-περιφέρεια του κυρίου μητροπολιτικού (δυτικο)καπιταλιστικού πυρήνα θα μπορούσε να παράγει κάτι άλλο ως πλήθος από ένα συρφετό αυτοθαυμαζόμενων χαφιεδοποιημένων θαυμαστών τής γελοίας θέσης "τους" στο παγκόσμιο σκηνικό τής εκμετάλλευσης και της αλλοτρίωσης.
Είναι και εθνικιστές, τής πορδής πάντα, παρ΄εκτός κι αν έχουν να αντιμετωπίσουν ύπουλα ανθρώπους σε αδυναμία εκ της θέσεώς τους (από την ίδια την "ντόπια" κοινωνία ή "από έξω"), οπότε τότε γίνονται φοβεροί και τρομεροί δολοφόνοι ή από δυνάμει όχλος όχλος ενεργεία.
Ωστόσο, τώρα μιλάει η υπερβολή της ματαίωσης, και το κενό άγονο τέλος ενός άγονου κενού πεδίου "επιθυμεί" την υπερβολή του.
Η ουσία, αν γενικεύσουμε την εμπειρία τούτη, είναι ότι η υπερβατική ηθική είναι μια παγίδα, μια φάκα, για όσους επιθυμούν να κάνουν αυτό που πρέπει, και κινδυνεύουν μάλιστα στην ολοκλήρωση των ενεργειών τους να μείνουν έκθετοι σε ένα νέο φάσμα αθλιότητας, το οποίο δεν είναι άλλο από έναν άγονο μηδενισμό ή σκεπτικισμό, ο οποίος θα έρθει ως αποτέλεσμα τής ματαίωσης των φρούδων ελπίδων και των φαντασιακών εξιδανικεύσεών τους.
Τότε, για όσους ακόμα είναι ενεργοί αξιακά, εμφανίζεται ένας κίνδυνος:
Για να αποφύγουν την αξιακή πτώση τους, είναι ανοιχτοί για προσχώρηση σε μιαν νέα δυνατότητα ηθικολογικής υπερβατικίζουσας ηθικής (άλλης από αυτήν που εγκατέλειψαν πρόσφατα ή ακόμα εγκαταλείπουν) όπως τους προσφέρεται από μια σειρά εμπορευμάτων στην πιάτσα του υπερβατικισμού.
Αυτό που είναι το πιο επικίνδυνο, και αυτό που γίνεται συχνά, είναι να υπάρξει αναπλήρωση του κενού με άλλο ένα ψευδές πλήρωμα.
Η νέα φαντασίωση είναι πάντα, για ένα χρονικό διάστημα, γεμάτη απολαύσεις και υποσχέσεις ολοκλήρωσης και πραγμάτωσης, και όλοι οι φορείς της είναι πρόθυμοι να σου δείξουν αυτά ακριβώς τα αγαθά που καλύπτουν τα μη αγαθά τής προηγούμενης αξιακής και ιδεακής σου δέσμευσης.
Δύσκολα ακούνε όλοι οι νεοφώτιστοι την σκεπτικιστική φωνή που τους υπενθυμίζει πάντα ότι το κενό τής μιας υπερβατικής δεύσμευσης το καλύπτει το πλήρες μιας άλλης αλλά με την δημιουργία άλλων κενών.
Η ανάγκη ή ψευδοανάγκη που επείγει θέτει τις άλλες σε εκκρεμότητα, και η συνείδηση μπορεί να "περιμένει".
Έτσι πάει κάποιος από το κακό στο χειρότερο.
Εγώ σας λέω, να περιμένετε στο κενό λίγο παραπάνω.
Ίσως θα γίνει κατανοητότερη η επιθυμία του κενού αν αναχθούμε πάλι στην συλλογική ή ιστορική μνήμη και ενεργό συνείδηση. 
Η υπέρβαση του "αριστερού πατριωτισμού" ή του "σταλινισμού" είναι ζωή, είναι ο μόνος δρόμος, αλλά επειδή έγινε και γίνεται βιαστικά (ας χρησιμοποιήσουμε και "πρόχειρες" εκφράσεις), τούτη η "βιασύνη" έχει δομήσει (σε όλο τον κόσμο, σε όλη την αριστερά, όχι μόνον "εδώ") μια προσχώρηση σε ένα νέο συνεχές, σε μια νέα μεταφυσική ιδεολογία (περί) ιστορικής νοηματικής συνέχειας, σε μια ελευθεριακή ή νεοαριστερίστικη/νεοαναρχική θεμελιοκρατία.
Η σημερινή θέση μου είναι πως αυτό είναι και νομοτελειακό.
Υπάρχει "γέμισμα" του κενού με αναγωγή σε ιδεολογικά θεμέλια που "μολύνθηκαν" από την ιστορική πραγμάτωση των αξιών και των προγραμμάτων, και αυτό (θεωρώ πλέον) δεν είναι μόνον προβληματικό, περιέχει αλήθεια και μια νέα δυναμική, αλλά όχι μόνον, ενέχει και ιδεολογία-ιδεοληψία, αδιέξοδα και σίγουρα κάποια σκοτεινιά.
Η σκοτεινιά έχει πάντα να κάνει με την υπερβατική ηθική, με την ιδεολογική δέσμευση χωρίς εμπειρικό έρμα, με την αναπόφευκτη τύφλωση όπως προκύπτει από την αντιπαράθεση "σώμα με σώμα" με τους άλλους (πραγματικά) σκοτεινούς (νέους) θεμελιοκράτες, τους νεοδεξιούς ή νεοθεοκράτες. 
Μπορούμε όμως να ξεφύγουμε από την ηθικολογία και την μεταφυσική του ήθους; 
Και πως θα γίνει αυτό χωρίς να πέσουμε στην άβυσσο ενός άγονου σκεπτικισμού-μηδενισμού ή σχετικισμού; 
Ας σκεφτούμε υλιστικά, αλλά με επικέντρωση στην ατομικότητα.  

Σχετική εικόναΣχετική εικόνα
              White Collar by Giacomo Patri

Ο θεμελιώδης εκβιασμός όλων των καταπιεστικών συστημάτων απευθύνεται και απευθύνονταν στο άτομο, ακόμα κι όταν δεν είχε αναπτυχθεί η ξέχωρη και διακριτή ατομικότητα.
Το μεγάλο όπλο διαμόρφωσης και χειραγώγησης των ανθρώπων είναι η ευθραυστότητά τους ως πρόσωπα, η αδυναμία τους απέναντι στην φθορά, τον θάνατο, τον πόνο (τον βασανισμό), την στέρηση τής προσωπικής τους ελευθερίας.
Εντός αυτής τής γενικής καταπιεστικής "δομής εκβιασμού" κεντρικό δομικό "ρόλο" παίζει η οριακή επιβιωσιακή κατάσταση, η σχέση των ανθρώπων με τους υλικούς όρους τής ύπαρξής τους στο "επίπεδο" της αυτοσυντήρησης.
Ο καπιταλισμός όπως είναι γνωστό είναι ο αρχιμάστορας τής ανάδειξης αυτής τής πτυχής δια τής σχέσης μεταξύ μισθού και επιβίωσης.
Το σύστημα τής μισθωτής εργασίας δεν είναι μόνον ένα γενικό δομικό πλαίσιο των δομών κατανομής του συνολικού κοινωνικού προϊόντος, αλλά η εξουσιαστική ουσία τού καπιταλισμού, ο δεσπόζων βιοπολιτικός και συνάμα οικονομικός πυρήνας του.
Δεν έχουμε λοιπόν ένα σύστημα που ορίζεται ως καπιταλισμός το οποίο συν τοις άλλοις είναι και το σύστημα της μισθωτής εργασίας, αλλά (έχουμε) ένα σύστημα το οποίο ορίζεται ουσιαστικότερα, πυρηνικότερα, αν το ορίσουμε ως το σύστημα τής μισθωτής εργασίας.
Η κεντρική αγορά παραμένει στον καπιταλισμό η "αγορά τής εργασίας".
Πρέπει να κατανοήσουμε ότι αυτή η αγορά, αυτό το καπιταλιστικό πορνείο, αυτός ο καπιταλιστικός ναός, αυτή η καπιταλιστική κόλαση, την οποία ο "κρατικός σοσιαλισμός" μόνον μερικώς ή και καθόλου κατήργησε, ή αν κατήργησε την κατήργησε με φεουδαλικές γραφειοκρατικές ρυθμίσεις, έχει έναν αποδέκτη, έχει ένα θύμα, και έναν στόχο:
Την ατομικότητα.
Όλα κάποια στιγμή στρέφονται στο εκβιαζόμενο άτομο, και όλα το ωθούν να υποκύψει στον εκβιασμό.
Και υποκύπτει, συνήθως διατηρώντας κάποια αντιστασιακή φαντασία "εντός" του ή "εντός" μιας κάποιας ψευδοκοινότητας.
Όταν υποκύπτει ένα άτομο, μια ανθρώπινη ατομικότητα, στον κυριαρχικό και οικονομικό εκβιασμό, ειδικά στον μισθεξαναγκασμό και την δουλεία τής υπαγωγής του σε έναν εργοδότη, δεν έχει πράξει μόνον μια πράξη ρεαλιστικής προσαρμογής, έχει πράξει μιαν αναπόφευκτη πράξη ηθικής και ψυχικής καταστροφής του.
Ανοίγει ένας δρόμος, τότε, αναδίπλωσης όλων των ενδογενών επιθυμιών, θαμπώνει ο έρωτας για ζωή, όλα σκουραίνουν σε έναν διαρκή εκβιασμό, και μετά από μια "περίοδο χάριτος" που αφήνουν το άτομο να είναι ένας "νέος" (στην παραγωγή, ή ευρύτερα στην κοινωνική ζωή) έρχεται η πρόσκληση τής ωριμότητας, ήτοι η πρόσκληση στην βρυκολακίστικη ζωή της ηθικής σήψης να είσαι "καλός εργαζόμενος" πάντα εις βάρος όλων των άλλων συναδέλφων σου, γιατί αυτό ζητάει πάντα η εργοδοσία ή η διεύθυνση.
Μόνον αν το εκβιαζόμενο εργαζόμενο άτομο αυτό, ή όλα τα εκβιαζόμενα εργαζόμενα άτομα μαζί εκραγούν και περιφρονήσουν τον εκβιασμό, όχι απαραίτητα ως λογικές οντότητες, υπάρχει ανάσχεση αυτής τής ξεφτίλας, μπορεί και καταστροφή της.
Αλλά αυτό δεν είναι μια υπόθεση μιας νέας μεταφυσικής ηθικής ή ιδεολογίας, όσο κι αν αυτή επικαλείται αυτά τα άτομα και την ελευθεριακή ή κομμουνιστική επιθυμία τους.
Αυτό είναι υπόθεση τής ίδιας τής ατομικότητας.
Μπορεί η ατομικότητα να εκκινήσει από ένα εντελώς αχρείο συλλογιστικό πλαίσιο όταν επιθυμήσει την ελευθερία της.
Κανείς δεν έχει ούτε το δικαίωμα ούτε την ηθική "ανωτερότητα" για να την κρίνει.
Η συλλογική ηθική και η ιδεολογία ακόμα κι αν έχει τις καλύτερες εγγραφές έναντι αυτών των καταστάσεων είναι ύποπτη για χειραγωγήσεις τους ή έστω για παραπλάνηση και ξόδεμα δυνάμεων.
Πρόκειται για τη ζωή μας ως ελεύθερη ζωή.
Να την υπερασπιστούμε με ό,τι μπορούμε.
Έχουμε το δικαίωμα, γιατί το είχαμε πάντα.

(συνεχίζεται)



Ιωάννης Τζανάκος  


  Σχετική εικόνα
            White Collar by Giacomo Patri


Σχετική εικόνα
       White Collar by Giacomo Patri






Σχόλια

Αρχείο

Εμφάνιση περισσότερων

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σημείωση για τον ψευδο-κομμουνισμό των "συνεπών αντι-οπορτουνιστών"..

Πτήση..

Ίδρυση και μη ίδρυση του απείρου..