Σημειώσεις για τον σοσιαλισμό ως μη-ουτοπία [2]


Laurence Hyde, Man Against Economic Slavery, 1938  

3.
Η κριτική της υφιστάμενης κατάστασης, ακόμα κι αν ενδύεται τον μανδύα τής αντικαπιταλιστικής κριτικής δεν θέτει με ρεαλιστικούς όρους το ζήτημα τής κατάργησης του συστήματος τής μισθωτής εργασίας και την αντικατάστασή του από ένα σοσιαλιστικό σύστημα όπου η σοσιαλιστική αμοιβή και το σύστημα των αμοιβών της "ζωντανής" εργασίας θα είναι αποκομμένο από κάθε εξαναγκασμό και βία.
Όταν τίθεται ζήτημα τής υπέρβασης του μισθεξαναγκασμού αυτό γίνεται με ουτοπικούς όρους.
Άρα, δεν τίθεται το ζήτημα, έτσι τουλάχιστον το κατανοώ.
Όταν μιλάμε για κατάργηση του συστήματος τής μισθωτής εργασίας δεν μιλάμε για μιαν τυπική και στενή υπέρβαση του όρου του μισθού, δεν μιλάμε δηλαδή για κατάργηση της αμοιβής ή του μισθού εν γένει (έστω άμεσα), αλλά για κατάργηση εκείνου του είδους της αμοιβής που απορρέει από την διευθυντική, ιδιοκτησιακή, αλλά και τεχνική αποξένωση των παραγωγών από τους αντικειμενικούς υλικούς όρους της παραγωγής.
Για να γίνει κατανοητό αυτό είμαστε υποχρεωμένοι τελικά, μάλλον αναγκασμένοι "σημειολογικά", απέναντι στην ουτοπιστική-κοινοτιστική στρέβλωση του προγράμματος κατάργησης του συστήματος τής μισθωτής εργασίας σε πρόγραμμα κατάργησης της αμοιβής ως εν γένει, να προτάξουμε το νέο σύστημα ως σύστημα όπου θα υπάρχει ένας ορθότερος τρόπος μισθιακής κατανομής τού διανεμόμενου μέρους του συνολικού προϊόντος.
Με αυτό τον τρόπο όμως, από την άλλη, η κριτική στην υπεραριστερή κοινοτιστική ουτοπία για μιαν οικονομία χωρίς σύστημα αμοιβών κινδυνεύει να διολισθήσει σε μιαν απολογητική τελικά ενός τροποποιημένου συστήματος της μισθωτής εργασίας.
Η πιθανότητα όμως αυτής τής "δεξιάς" διολίσθησης έχει προκύψει από την (νέα) ιδεολογική ηγεμονία του ουτοπισμού-αριστερισμού.
Άλλο τώρα, που οι πονηρούληδες (αριστεροί) νεοσοσιαλδημοκράτες αξιοποιούν αυτή την (νέα) ιδεολογική ηγεμονία των σεχταριστών για να περάσουν τα δικά τους προσαρμοστικά ρεφορμιστικά προγράμματα:
Οι νεοσοσιαλδημοκράτες (τύπου σύριζα ή και λαέ) χρησιμοποιούν επιτυχώς το ουτοπικό ανέφικτο, ώστε να επιβάλλουν το αστικορεφορμιστικό εφικτό, όπως έκαναν και με τον τροτσκισμό (και το κάνουν ακόμα, χωρίς ντε και καλά να φταίει τούτος), όταν δέχονταν (και δέχονται) πως δεν μπορεί να υπάρξει σοσιαλισμός σε μια χώρα, άρα αφού δεν μπορεί να υπάρξει σοσιαλισμός σε μια χώρα καθήστε τώρα και μη μιλάτε, κάνουμε ότι μπορούμε, λένε.
Μπορεί ο νεοαριστερισμός-νεοαναρχισμός να κατανοήσει αυτές τις ευθύνες του που απορρέουν από αυτή την έξαλλη ουτοπιστική προπαγάνδα του και εξυπηρετούν άμεσα το νεοσοσιαλδημοκρατικό του "ταβάνι";
'Όχι.
Γιατί δεν μπορεί να το κατανοήσει, έστω μια ομάδα εντός του; και αν το κατανοεί το κατανοεί μόνον λ.χ ως μια υποκειμενική περίπτωση "αποστασίας" προς τον αστικορεφορμισμό;

[Οι αναρτήσεις ειδικά για τον νέο ουτοπισμό σε αντιπαράθεση προς τον πιθανό ρεαλιστικό σοσιαλισμό θα συνεχιστούν, αλλά αραιότερα, στα ενδιάμεσα άλλων αναρτήσεων. 
Θα ασχοληθούμε λίγο παραπάνω με την ιχνογράφηση των γενικών του τάσεων στο νοηματικό πεδίο οργάνωσης του λόγου..]


Ιωάννης Τζανάκος

Σχόλια

Αρχείο

Εμφάνιση περισσότερων

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

Σημείωση για τον ψευδο-κομμουνισμό των "συνεπών αντι-οπορτουνιστών"..

Ποιός ήταν ο Μουσταφά Σουμπχί;