Ριζική ετερότητα και μειονοτική οντολογία [2] Τελικό άνοιγμα-κλείσιμο υποθέσεων..


                      Σχετική εικόνα
                   Illustration for Alexandr Chayanov's short stories by Vladimir Zimakov

Θα ανοίξω-κλείσω το θέμα με κάποιους αφορισμούς:

Η δημοκρατία είναι και αυτή πλέον μια στολή ενός φασίζοντος στρατού που έχει ως ενδογενή σκοπό του την υποταγή τής ανθρώπινης ζωής και της αλλοτριωμένης εργασίας.
Ο δημοκρατισμός ως ψευδοαπάντηση στην αστική εξουσία και τον φασισμό είναι υπόθεση μόνον για διάφορους "αριστερούς" φορείς τής αστικής ιδεολογίας.
Δεν μπορεί να υπάρξει ένας αποκαθαρμένος εργατικός ή "λαϊκός" δημοκρατισμός, χωρίς αυτό να σημαίνει πως πρέπει να εξομοιώνουμε όλες τις αστικές παρατάξεις, σα να είναι όλες το ίδιο υπεύθυνες και σε κάθε περίσταση απλά ακολουθητές τής εξουσίας του κεφαλαίου.
Όμως, ακόμα και όταν ο εργατικός δημοκρατισμός είχε ένα νόημα είχε προκαθορισμένη την ήττα και την τελική ιδεολογική και πολιτική εξαθλίωσή του.
Αυτό που υπάρχει, όσο υπάρχει είναι ένα διάχυτο σύνολο σοσιαλδημοκρατών εργατ#ν, το οποίο είναι υποχρεωμένο εκ της θέσεως που κατέχει στην ιστορικά καθορισμένη παραγωγική διεργασία και τις ιστορικά καθορισμένες παραγωγικές σχέσεις να υπερασπιστεί την ταξική, πολιτική και ιδεολογική/πολιτισμική θέση του.

Το πεδίο τής αντιπαράθεσης έχει νομοτελειακά μεταβιβαστεί, αλλά για πάντα, στο κεντρικό ιδεακό και οντικό σημείο της ελευθερίας.
Μπορεί η ελευθερία ως νόημα αλλά και ως ατομική ή θεσμισμένη πρακτική να έχει και αυτή ευτελιστεί και αξιοποιηθεί με κάθε τρόπο, αλλά διατηρεί και θα διατηρεί για πάντα την δυναμική της, γιατί αναφέρεται στην ανθρώπινη κατάσταση στο διηνεκές της.
Γι' αυτό λοιπόν έχει και θα έχει νόημα να μιλάμε για ελευθεριακό σοσιαλισμό ή κομμουνισμό, αλλά όχι πλέον για δημοκρατικό σοσιαλισμό ή σοσιαλισμό με δημοκρατία ή σκέτο (να μιλάμε για) δημοκρατία.
Αυτό δεν ακυρώνει τις ιστορικές συσσωρεύσεις νοήματος γύρω από την έννοια τής δημοκρατίας, ούτε ακυρώνει την αξία της σε ένα αμυντικό και ιστορικά περιορισμένο πλαίσιο, αλλά την ακυρώνει ως τελικό σκοπό ή ως ρυθμιστικό ιδεώδες ικανό να άρει την αστική ιδεολογία και πρακτική ή να μην εμποδίσει την πραγμάτωση της επιθυμούμενης ριζικής αλλαγής τής κοινωνίας με ανατροπή του καπιταλισμού και του κρατισμού.

Η τάση τής κοινωνίας, είτε ως ένα μέρος της εργατικής τάξης, είτε ως ένα διάχυτο σύνολο ελευθεριακών ανθρώπων, η οποία θα τραβήξει από εδώ και στο εξής το κάρο προς την εξέγερση, την επανάσταση και την αταξική κοινωνία, θα είναι και αυτή, όσο ισχύει το σύνολο των οντικών όρων τής καπιταλιστικής ταξικής κυριαρχίας, μια μειονότητα.
Στην πραγματικότητα πάντα αυτό ήταν, απλά τώρα μπορεί να είναι μόνον αυτό και μάλιστα χωρίς πλέον να μπορεί, ευτυχώς, να δομήσει μιαν απομονωμένη εξουσία "πάνω" στους άλλους, όσους δηλαδή δεν την ακολουθούν.
Αν οι άλλοι άνθρωποι (και ειδικά οι εργάτ#) δεν ακολουθούν την μειονοτική ριζοσπαστική τάση δεν είναι εφικτή καμία σταθεροποίηση σε κάποια απομονωμένη ελιτίστικη επαναστατική εξουσία, με μια ακαθόριστη προοπτική προς το μέλλον.
Η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος ερμηνεύτηκε αρχικά (από όσους αποδέχτηκαν το αναπόφευκτο τής ιστορικής ήττας του πρώϊμου σοσιαλισμού) ως αναπόφευκτη συνύφανση δημοκρατίας και σοσιαλισμού, αλλά αυτό ήταν Το λάθος, για όσους ενδιαφέρονται κυρίως για την αταξική ελευθεριακή κοινωνία, και όχι για τους νέους καρριερίστες τής αστικής δημοκρατίας και της νέας σοσιαλδημοκρατίας που μια χαρά μπορούν να βολευτούν σε αυτή την βολική ψευδοσυνύφανση για να πράξουν τα δέοντα, ή ακόμα και να προσχωρήσουν στον νεοεθνικισμό (αριστερό ή ακροδεξιό).
Η προσχώρηση των μαζών (του πλήθους των εργαζόμενων ή άεργων ατόμων ή ελευθεριακών ανθρώπων) σε ένα νέο αταξικό ελευθεριακό σύστημα πράξης και νοηματοδότησης δεν σημαίνει μια νέα δημοκρατία ή έναν νέο δημοκρατισμό, αλλά θετική υπέρβαση κάθε μορφής δημοκρατίας και κάθε πολιτειοκεντρικής μορφής πραγμάτωσης και διεύθυνσης των κοινών ανθρώπινων υποθέσεων.
Η αξία μας είναι η ελευθερία για όλους, ως εφικτή αλλά αν δεν γίνεται και ως ανέφικτη.

Η δημοκρατική αρχή ως εν γένει δεν έχει κανένα νόημα ακόμα και σε ένα μακροχρόνιο μεταβατικό σύστημα μίας αντιπαραθετικής σοσιαλιστικής κοινωνικής μορφής, αλλά οι δημοκρατικές αντιστάσεις, οι δημοκρατίες των καθημερινών ανθρώπων, έχουν και παραέχουν νόημα, και είναι κιόλας πιο κοντά σε όποια θετικά ή μη αλλοτριωμένα περιεχόμενα είχε και η δημοκρατική αρχή.

Η ένταση και η αυτοεπίταση της μειονοτικής μας υπόστασης, ως ελευθεριακών σοσιαλιστών ή κομμουνιστών ή αναρχικών κομμουνιστών, σηματοδοτείται και με την εγκατάλειψη για τα καλά όλων των ιδεών περί λαοκρατίας ή περί ενός "κυριαρχικού λαού" ή περί "λαού".
Αυτή η εγκατάλειψη πρέπει να συμβεί και γιατί δεν πρόκειται να υπάρξει "λαοκρατικό" σύστημα ως πραγματικά σοσιαλιστικό και γιατί η συμμετοχή μας σε λαοκρατικά ιδεολογήματα μας αφοπλίζει απέναντι στον καπιταλισμό και το αυτονομημένο/αφηρημένο κράτος.
Προσωπικά "το τερμάτισα" με όλες τις τελευταίες δυνατότητες μιας πολιτικής του δημοκρατισμού, δεν το έχω μετανιώσει, αλλά η υπόθεση αυτή έχει κλείσει. 
Ό,τι έχει μείνει σχετίζεται με τα ζητήματα τής μετάβασης προς την ελεύθερη αταξική κοινωνία, και αυτά δεν είναι ούτε λίγα ούτε εύκολα. 

Η ταπεινή "δική" μου μειονοτική στάση και θέση απέναντι στους "άλλους" μειονοτικούς συντρόφους ή μισο-συντρόφους μέσα στην ευρύτερη μειονότητα των αντικαπιταλιστών και αντικρατιστών, έχει να κάνει με τα εξής θέματα, τα οποία προφανώς σχετίζονται με όσα είπαμε παραπάνω.
Αυτή τη φορά θα παραθέσω εν τάχει τις τελικές-τελικές θέσεις μου μέσω αριθμημένων σημείων:

1.
Δεν μπορώ να θεωρήσω ως θεμελιωμένη δυνατότητα την πλήρη κατάργηση της κρατικότητας ή του κράτους.

2.
Η διαίρεση σε λαότητες ή εθνότητες δεν είναι για μένα μια ταξική υπόθεση, ή μόνον μια ταξική υπόθεση, αν και είναι προφανές πως ο καπιταλισμός και ο φασισμός "παίζουν" ένα άσχημο παιχνίδι με όλα αυτά.
Νομίζω πως υπάρχει εκ μέρους σας αφέλεια και κάποια μορφή προσχώρησης σε φιλο-μητροπολιτικές θέσεις, την οποία αξιοποιούν και η "μητρόπολη" και οι υπερ-εθνικιστές για να σας νικούν σε κρίσιμες στιγμές αξιοποιώντας τα λάθη σας.  

3.
Δεν υπάρχει συνειδητοποίηση της αντικειμενικής και αναγκαστικής μειονοτικής υπόστασης των ελευθεριακών ιδεών και κινημάτων, πράγμα σχετικό και με την έμμεση επιβίωση τής αλλοτριωτικής ιδέας  περί ενός καθολικού αφηρημένου "λαού".

4.
Η οικονομία δεν είναι δυνατόν να διασπαστεί σε μικρομονάδες παραγωγής, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε κάτι "αγαθότερο" για την πραγμάτωση μιας αταξικής κοινωνίας.
Αμφιβάλλω όμως και κατά πόσο αυτό θα ήταν όντως "αγαθότερο" για τους αταξικούς σκοπούς αν είναι να εφαρμοστούν σε όλη την οικουμένη ή ακόμα και σε έναν πιό περιορισμένο τόπο.

5.
Τα ζητήματα των κοινωνιο-βιολογικών ή δια-φυλο-ικών διαχωρισμών εξετάζονται από τους περισσότερους μη αυταρχικούς αριστερούς και κομμουνιστές με έναν τρόπο ετεροκαθορισμένο από την πατριαρχία.
Δεν λέω πως υπάρχει εξομοίωση στην αλλοτρίωση, αλλά, για μένα πάντα, ανεστραμμένη αλλοτρίωση υπάρχει, εκφραζόμενη κυρίως από την φετιχοποίηση και ηγεμονοποίηση της queer κατάστασης.
Δεν θα μαλώσουμε άλλο, ούτε σκοπεύω να το κάνω αυτό που θεωρώ ως κεντρικό θέμα το μοναδικό κεντρικό θέμα, αλλά η διαφωνία αυτή είναι καθοριστική, για να παράξει εμένα τουλάχιστον ως μειονότητα μέσα στην μειονότητα.

6.
Η ατομικότητα δεν είναι μια υπόθεση προς κοινοτιστική εναρμόνιση και προβατοποίηση.
Η ριζική ετερότητα ως όρος της δημιουργίας και της ελευθερίας φωλιάζει μέσα στην ξενωμένη και αποκομμένη ατομικότητα, η οποία μάλιστα εκφεύγει ως οντική διάσταση τής ανθρωπικότητας από την σωματικότητα που τόσο έχει (και τούτη) φετιχοποιηθεί. 
Το ζήτημα είναι πώς αυτό ως γεγονός θα το ανα-ιστορικοποιήσουμε και θα το εντάξουμε σε μιαν αληθινή και πρακτική-πραγματική διαλεκτική.
Όποιος κατάλαβε κατάλαβε.


Αυτά..


Ιωάννης Τζανάκος



 

Σχόλια

  1. Πολύ ωραίο. Θα ήθελα ακόμα περισσότερο να αναπτύξεις το γιατί των ορίων της δημοκρατικής αρχής. Τα φιλιά μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γειά σου Τζόνυ, ξανά, ευτυχώς-επιτέλους..
    Καταρχάς, υπάρχει μια εμπειρική διάψευση, αν δούμε ας πούμε ακόμα και τις καλύτερες περιπτώσεις, και όχι λ.χ τον συριζα (όχι ότι δαιμονοποιώ και αυτό το πράμα, νταξ).
    Διάψευση στο δέσιμο δημοκρατικής και σοσιαλιστικής πολιτικής, στις χώρες στις περιφέρειες ή σε αποικιοποιημένες ζώνες, κουρδικό, παλαιστινιακό, αλλά και δημοκρατικά κινήματα μέσα στην "ανατολή" ή την λατινική αμερική, όπου ίσως μόνον τελετουργικά ή εντελώς προοπτικιστικά έχει μείνει ένα σοσιαλιστικό αίτημα.
    Δεν είναι ζήτημα "προδοσίας" αλλά οριακότητας, δεν τραβάει το πράγμα σε αντιπαράθεση μέχρι τον ουρανό τής ριζικής αλλαγής.
    Αλλά αυτή είναι η εμπειριστική διάσταση που ζήσαμε (και γω βέβαια) ως και γελοιοποιητική και ως συγκλονιστική (για μας τους μεγαλύτερους) διεργασία.
    Στις "μητροπόλεις" η κατάσταση είναι κάπως πιο βρυκολακίστικη.
    Πάλι εμπειριστικα, αρχικά:
    Δες ας πούμε τι έγινε στο Αμβούργο όπου μετά από μια δυναμική κινητοποίηση των αυτόνομων (διαφωνώ μεν αλλά οι άνθρωποι είναι κινηματικη δύναμη στην Γερμανία) εμφανίστηκε ένα μεγάλο πλήθος "νοικοκυραίων" και...καθάρισε την πόλη και έκανε και αυθορμήτως οικοδομικές επιδιορθώσεις..υποθέτω πως η "μάζα" (και εκεί) πάσχει ακόμα από την αιώνια αγάπη προς την ακεραιότητα ακόμα και των κτηρίων στα οποία καταθέτει την ζωή της κάθε μέρα..
    Η ας πούμε με την άνοδο της "λαϊκιστικής" ακροδεξιάς, αύριο μάλλον και στην Γερμανία", στην Τουρκία και βέβαια στις ΗΠΑ.
    Οι του "κατεστημένου" γνωρίζουν πως ο δημοκρατισμός έχει και τέτοιες τάσεις, γνωρίζουν ίσως καλύτερα από εμάς ότι αν "αφήσουν" τις "μάζες" αυτές θα βγάλουν ίσως και τέρατα, χειρότερα και από τους ίδιους (του "κατεστημένου").
    Η δημοκρατία λοιπόν και ο ρομαντικός δημοκρατισμός έτσι απλά, αρχικά ας πούμε, βρωμάει πλέον, ζέχνει μαζικό συντηρητισμό, που φοβίζει ακόμα και τους "κεντρώους" του γκλόμπαλ κατεστημένου.
    Δεν σχολιάζω τους ανόητους ή ύποπτους που γουστάρουν κατάσταση εθνολαϊκή, και ξεπερνάνε την κάπως "υγιή" χαιρεκακία που όλοι έχουμε απέναντι στους "κεντρώους".
    Τώρα, στο θεωρητικότερο επίπεδο:
    Είμαι σε γενική ανακατασκευή, οπότε είναι σαν να ρωτάς ένα συνεργείο διασωστών μετά από σεισμό...σε φάση ό,τι αξίζει σώζουμε ή ό,τι δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε εν πάση περιπτώσει, αλλά ακόμα τρέχουμε και δεν φτάνουμε.
    Έχω κάποιες ιδέες, όπως ας πούμε με την γενική έννοια του "λαού", πέραν των αυτονοήτων περί της σχετικότητας τής έννοιας απέναντι στις τάξεις κ.λπ ή ακόμα και πέραν μόνον των αμφισβητήσεων τής έννοιας ήδη από την εποχή του διαφωτισμού, αλλά είναι ακόμα σε σπαργανώδη μορφή.
    Ας πούμε ότι η ανάρτησή μου για την υπόγεια ένταση μέσα στον κάθε μετα-αρχέγονο "λαό" και την μη ύπαρξη αδιαφορίας απέναντι στους "άλλους" εκφράζει αυτό το σπαργανώδες..
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σου θυμίζω δύο κείμενα σε σχέση με αυτά

    https://bestimmung.blogspot.gr/2014/02/alain-badiou_12.html

    http://radicaldesire.blogspot.gr/2010/05/13.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναι, τα θυμήθηκα, ή μάλλον ήταν στο παρασκήνιο τής σκέψης μου, και έχω σκοπό να τα εντάξω σε μιαν ανάρτηση, συντόμως, έχοντας και κάποια άλλα πράγματα φρέσκα να πω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αρχείο

Εμφάνιση περισσότερων

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ποιός ήταν ο Μουσταφά Σουμπχί;

Πτήση..

Σημείωση για τον ψευδο-κομμουνισμό των "συνεπών αντι-οπορτουνιστών"..