Δεν μπαίνω στη γραμμή / αντι-ουτοπικοί στοχασμοί [3] - Συμπύκνωση και 6 αρχικά συμπεράσματα..


Σχετική εικόνα 



1.
Η ουτοπική σκέψη δεν θεμελιώνεται μόνο στην εικόνα μιας νέας μη-ταξικής ή μη-κοινωνικοδιαιρετικής κοινωνικής (συστημικής) τάξης αλλά στην ευρύτερη εικόνα μιας εξισωτικής/εξομοιωτικής αρμονικής τάξης που μπορεί να αυτομεταμφιέζεται για λόγους ιδεολογικού ετεροκαθορισμού και σε μη (συστημική) τάξη.
Η ευκρινέστερη και διαυγέστερη εικόνα τής ουτοπίας ως τάξης που δεν σημαίνεται δια ιεραρχικών ή αυστηρά διατεταγμένων μορφών οργάνωσης είναι η νέα ουτοπία που θεμελιώνεται σε μη ιεραρχικές μορφές αλλά και μη ετεροδομημένες κοινωνικές-ανθρωπικές δομήσεις.
Η αυτοτάξη της αυτοδόμησης ή η αυτοδόμηση-αυτοτάξη τής νέας ουτοπίας ωστόσο δεν αίρει την "ασυνείδητη" επιθυμία της προς μιαν αρμονική μορφή κοινωνικής οργάνωσης που αντιστοιχεί σε μια σωματοειδή έννοια ή τροποποίηση της ορθολογιστικής ιδεολογίας τής αστικής τάξης.
Η σωματοείδεια και το περιοριστικό της ουτοπίας αλλά και της νέας ουτοπίας ειδικότερα που διακηρύσσει το αντίθετο, εμφαίνεται στην διαχωρίζουσα θέση της απέναντι στο ενιαίον τού κοινωνικού χωροχρόνου.
Η υποτιθέμενη θέση των νεοουτοπιστών υπέρ της μη διαχωρισμένης/διαχωρίζουσας ενότητας τού κόσμου αποδεικνύεται με τρανό τρόπο πόσο κάλπικη είναι όταν: 
1) την δούμε στην υλοποίησή της, όπου αναλώνεται σε μικροτοπικότητες και σε διαμάχες γύρω από "εδάφη", αλλά και στην πολυδιάσπασή της σε απέραντες μικροενότητες διαφορών και αντίστοιχων δικαιωμάτων τους, 
2) όταν κατανοήσουμε ότι υπερασπίζεται ακόμα και παραδοσιακές μικροτοπικότητες μόνον όταν θεωρεί ότι εκφεύγουν της μισητής στην νεοουτοπία εθνοτοπικής μεσοτοπικότητας. 
Η νέα ουτοπία έχει συμμαχήσει οντολογικά με τον ιμπεριαλισμό, απέναντι στην εθνική ή εθνικιστική μεσοτοπική "χωροχρονική διάσταση". 
Δεν εξετάζουμε αν αυτή η μεσοτοπική "διάσταση" ήταν η αγαθότερη, που δεν ήταν, αλλά το γεγονός πως η νέα ουτοπία θεωρεί κούλ να τα βρίσκει με τον ιμπεριαλισμό αν είναι να την εξοντώσει, άσχετα αν είναι τόσο τυφλή που δεν κατανοεί ότι ο ιμπεριαλισμός είναι τώρα εκείνος ο οποίος υποτάσσοντας ή απορροφώντας εξαρτησιακά ακόμα περισσότερο αυτή την "διάσταση" καταστρέφει από τη ρίζα την μικροτοπικότητα, όπως και άλλες ρυθμίσεις και δομήσεις του κοινωνικού χωροχρονικού όντος [Σκουριές: το μόνο που δεν κατάλαβαν οι νεοαναρχικοί είναι την νεοαποικιοκρατία τού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου, ενώ ένας μαρξίζων, ο Χατζηστεφάνου, το κατανοεί (ακόμα) εύκολα (ευτυχώς)].

2.
Η νέα ουτοπία αποτελεί ένα σχέδιο επαναπειθάρχησης του ατόμου, αλλά σε ετερόδοξα υπερκείμενα ηθικά και οντολογικά πλαίσια, τα οποία υπό μίαν έννοια είναι αυταρχικότερα ακόμα και απο κάθε αστικοδημοκρατικό κράτος ή κάθε δημοκρατική ή φιλελεύθερη αστική παιδεία.
Μαρξισμός από τον ίδιο τον Μάρξ, ως κρύο ντουζζ για να συνέλθουν μερικοί.

3.
Η κοινωνία είναι ένα γίγνεσθαι συνολικής εμβέλειας και μόνον έτσι παράγει άτομα και μάλιστα τα ωθεί στην ελευθερία, αν δηλαδή, ούτως ειπείν, "φτάνει" ως αυτά.
Δεν σημαίνει αυτό ότι όταν "φτάνει" τα ωθεί πάντα στην ελευθερία, αλλά αν δεν "φτάνει" υπάρχει ή έχει δημιουργηθεί στην ανθρώπινη κατάσταση ένα ζοφερό σημείο από όπου (θα) εκκινεί κάτι επίσης ζοφερό.
Κάθε κοινοτιστική πλάνη ή (κοινοτιστικός) διαχωρισμός καταστρέφει την ατομική υπόσταση τής κοινωνίας.
Καμία αποκλειστική ιστορική σχέση δεν έχει αυτή η ατομική υπόσταση ή το πολιτικοθεωρητικό επίκεντρο "ατομική υπόσταση" ή "προσωπικότητα" με την έννοια ή κατάσταση της ιδιωτικής ή ατομικής ιδιοκτησίας και ιδιοποίησης της παραγωγικής διεργασίας και των αποτελεσμάτων της.

4.
Η αρχιτεκτονική δόμηση, είτε ως υλική μορφή είτε ως μεταφορική διανοητική μορφή, έχει νόημα για τον σοσιαλισμό μόνον ως υπαγόμενη στην ζωντανή εργαζόμενη ανθρώπινη οντότητα με τρόπο που να την ωθεί στην ατομική ελευθερία και την πολιτική συμμετοχή στα κοινά.

5.
Η ατομικότητα, όπως μάλιστα είναι σχηματισμένη ακόμα και ως αποξενωτική ατομικότητα, ως κεχωρισμένη και παράξενη ατομικότητα, είναι ένα πετράδι του αστικού πολιτισμού (που κατεργάσθηκε η ιστορία και από τα πριν) το οποίο αν δεν διατηρηθεί ως πετράδι και όχι ως άχρηστο πράμα, θα υπάρξει πάλι η ίδια καταστροφή, η ίδια αποτυχία.
Η ουτοπία ενέχει εχθρότητα προς το άτομο και την ατομικότητα, άσχετα αν βαυκαλίζεται και ναρκισσεύεται με "ελευθεριακές" ρητορικές.
Και μόνον αυτό την κάνει προβληματική για έναν νέο σοσιαλισμό.

6.
Η μετάβαση προς ένα σοσιαλιστικό σύστημα, ως πολιτική μορφή, ως αξία, ως πολεμολογική θεωρία, ως οικονομική θεωρία και πράξη, θα απελευθερώνονταν αν ξέραμε (με την κριτική έννοια τού όρου) τι θέλουμε και τι επιθυμούμε για την ατομικότητα, και αν αυτό ήταν γενικά εύστοχο θα μπορούσε να επηρεάσει τις μάζες, και οι μάζες θα το υιοθετούσαν εύκολα.
Οι μάζες απαρτίζονται από άτομα.


Ιωάννης Τζανάκος

Σχόλια

  1. Κρίσιμο θέμα προς πραγμάτευση στις επόμενες αναρτήσεις, σε δύο διατυπώσεις:
    1)Η προτεραιότητα της κοινωνικής ζύμωσης έναντι των κοινωνικο-αποσχιστικών και ατομικο-αποσχιστικών δράσεων και δρώντων.
    2) Η φετιχοποίηση τόσο τής κοινωνικο-αποσχιστικής όσο και της ατομικο-αποσχιστικής δράσης ως η μετατροπή τους ως θεμελίων: από την όποια (πιθανή) προϋπαρξή τους ως μερική προτερολογική και ιστορικοχρονολογική θεμελίωση (όπως όντως υφίσταται) σε οντολογικοποιημένη προτερολογική θεμελίωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αρχείο

Εμφάνιση περισσότερων

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σημείωση για τον ψευδο-κομμουνισμό των "συνεπών αντι-οπορτουνιστών"..

Πτήση..

Ίδρυση και μη ίδρυση του απείρου..