Το κενό σημαίνον (και) ως μη εύπλαστον..


                   Max Ernst, Page from Une semaine de bonté 1933 
                        Max Ernst, Page from Une semaine de bonté 1933


Η καταστροφή τής (επιθυμίας ή προσπάθειας) νοηματικής περίκλεισης σε μιάν νοηματική περίκλειση, τής διεργασίας τής νοηματικής περίκλεισης, μας παρουσίασε (αλλά ως μη εμφανιζόμενον) έναν κεντρικό σημασιακό πυρήνα, ένα σημασιακό κέντρο, το οποίο λόγω τής κενότητός του θεωρείται συχνά ως μη έχον κανένα άλλο νόημα παρά μόνον αυτό που του αποδίδουν οι συνθήκες, ως εύπλαστες θεμελιώσεις ενός εύπλαστου μεν αλλά ακολουθούντος και απεικονίζοντος αυτές όντος.
Νομιζόμενη ευπλαστότητα ενός μη όντος κατά τα ιεραρχικά πρότυπα εννόησης τού όντος ως όντος ή μη-όντος.
Νομιζόμενη μεν ορθώς λόγω της κατάρρευσης κάθε νοηματικής προσπάθειας ή επιθυμίας να ανακαλυφθεί ή να δοθεί ένα κάποιο περιεχόμενο σε αυτό το κενό, αλλά νομιζόμενη θαρρώ λανθασμένως από την στιγμή που το κενό τούτο αυτό καθαυτό δεν έλαβε ούτε λαμβάνει ούτε θα λάβει ποτέ την δόξα του από την πιθανή δυνατότητά του να έχει περιεχόμενο αλλά τουναντίον (την λαμβάνει) από την δυνατότητά του να μην λαμβάνει κανένα περιεχόμενο.
Αυτή η δυνατότητα του κενού σημαίνοντος να μην λαμβάνει περιεχόμενο ενώ το καθορίζει ως δυνητικά εύπλαστο την ίδια στιγμή το παρουσιάζει ως μια άλλη πτυχή του όντος ως αναγκαία περικλειόμενο στην ιδιότητά του να μην λαμβάνει περιεχόμενο.
Αυτή είναι η ακαμψία αυτής τής πτύχωσης του σημαίνοντος, άρα και του όντος, εις την οποία τούτη αυτοπερικλείεται και δεν δύναται να διαφύγει, ακόμα κι όταν είναι "παράλληλα" ενεργή η (άλλη) ιδιότητά της να λαμβάνει ως κενή μη-ενέργεια ή ως εύπλαστο υποδεχόμενον τα δεδομένα της "πραγματικότητας".


Ιωάννης Τζανάκος
 
        


Σχόλια

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

ένα [1] ή δύο [2] μηδέν [0] ;

φράσεις [15]