Ο ιδεολογικός μύθος τής ζωντανής και τής νεκρής εργασίας..

        


Love this art deco illustration. Ink on paper woodcut print depicting a geometric black and white image of a male using a jackhammer; figures, buildings, automobile vibrating; edition #46/50.




Η έννοια τής ζωντανής εργασίας απεικονίζει ορθά το γεγονός τής εργασίας μόνον αν θεωρηθεί ως ένας αναδιπλασιασμός τής έννοιας τής εργασίας για να γίνει κατανοητό ότι η εργασία μόνον ζωντανή μπορεί να είναι ως διεργασία ή ότι η εργασία αν και περικλείει και μη ζωντανούς συντελεστές (μέσα εργασίας, πρώτες ύλες, τεχνική) δεν υφίσταται χωρίς την ενεργοποίηση των ζωντανών εργαζόμενων υποκειμένων αλλά επίσης είναι ένα όλον ή ένα σύνολο μόνον όταν ενεργοποιηθεί η εργασιακή πράξη των εν λόγω υποκειμένων.
Επίσης, ένα μέρος αυτών των αντικειμενικών μη ζωντανών όρων τής εργασίας παράχθηκαν-δημιουργήθηκαν στο "παρελθόν" (και ως γενικές μορφες και ως ανά μονάδα υλικές-πραγμικές μορφές) από εργαζόμενα υποκείμενα.
Επειδή υπάρχει η φενάκη τού αστικού επιχειρήματος ότι τα μέσα εργασίας και η τεχνική έχουν την δική τους "αυτόνομη ζωή" γι΄αυτό αποδεχόμενος ο δημιουργός και χρήστης αυτής τής αναδιπλασιασμένης έννοιας τής εργασίας την δυνατότητα, αντιστικτικά αντιθετικά, να υπάρχει και νεκρή εργασία, είναι σαν να επιστρέφει στο επιχείρημα αυτό ένα πρόσθετο κατηγόρημα που εντός της ταυτότητας εργασίας και τεχνικής ή μέσου εργασίας εντάσσει τον όρο της ζωής στην εργασία, άρα δείχνει ούτως ότι αυτή είναι η πραγματική ζωή τής παραγωγής με την ανάδειξη τής εργασίας ως της πραγματικής παραγωγικής ζωής>"εις την δευτέρα", άρα (το δείχνει αυτό) και με την ανάδειξη των υλικών αντικειμενικών όρων της ως μη ζωντανών>"εις την δευτέρα", άρα ως "νεκρών".
Όμως ούτως, ενώ επιτυγχάνεται η αρχική και αγκιτατόρικη υπονόμευση του αστικού επιχειρήματος με έναν εμμενή εις αυτό τρόπο, τελικά αναπαράγεται και το λάθος ότι μπορεί να υπάρξει με κάποιο τρόπο νεκρή εργασία ή μη ζωντανή εργασία ως ένα αυτάρκες όλον και το λάθος ότι η εργασία είναι ο δημιουργικός συντελεστής τής παραγωγής λόγω (κυρίως ή μόνον) τού γεγονότος ότι είναι "ζωντανή" και όχι γιατί είναι (και δια τής "ζωής" της, αλλά όχι μόνον) ο μορφοποιητικός και ολοποιητικός συντελεστής της (όπως συμβαίνει στην πραγματικότητα).
Ο βιταλισμός αυτός, ο πολυαγαπημένος και ψευδαναστημένος εδώ και δεκατίες πλέον από τον νεοαριστερισμό και νεοαναρχισμό, σημαίνει επαναφετιχοποίηση της έννοιας του κεφαλαίου ως τάχαμου συμπερικλείοντος μιαν μορφή εργασίας έστω και σε μη ζωντανή μορφή, η οποία οδηγεί σε ένα διττό αλλά ενιαίο στην "ουσία" του λάθος: από την μιά το κεφάλαιο παρουσιάζεται, πάλι, ως αυτάρκες απόθεμα της εργασίας ή ως μια "νεκρωτική" αλλά αυτάρκης συνολική μορφή, άρα το κεφάλαιο αποκτάει μιαν ανύπαρκτη στην πραγματικότητα απρόσωπη μεν αλλά υποκειμενική αυτάρκη μορφή (που δεν έχει ούτε ως πούρο καπιταλιστικό), και από την άλλη (συνεπαγωγικά) υποβαθμίζεται η όντως κεντρική σημασία τής τεχνικής ως αυτοτελούς αλλά μη ολικής οντότητας.
Η πρώτη πτυχή της αριστερίστικης/αναρχικής αυταπάτης σημαίνει μιαν "παραδοσιακή" αγκιτατόρικη βιταλιστική και αναστροφική επιτόνιση τής εργασίας ως ζωντανής για να υπάρξει (ατυχής, να μας λείπει) προάσπισή της απέναντι σε αυτούς που την γραπώνουν είτε νοητικά είτε πρακτικά στο (θεωρούμενο αστικά ως) "ζωντανό" κεφάλαιο.
Εντός αυτού τού επιχειρηματολογικού αγκιτατόρικου και ιδεοληπτικού "τόπου" αντιμετώπισης τής αστικής ιδεολογίας και επιχειρηματολογίας προτάσσεται έναντι τού (αστικά θεωρούμενου ως) "ζωντανού" κεφαλαίου η εργασία ως "ζωντανή" και αναδεικνύεται το κεφάλαιο είτε ως "μισοζώντανο-νεκροζώντανο" είτε ως (το) "νεκρό" (τής εργασίας), αλλά πάντως (και στις δύο υποπεριπτώσεις) ως μια αυτάρκης και αυτοτελή υπόσταση, ως Το κεφάλαιο, ως δηλαδή ο αρνητικός θεός της καπιταλιστικής κοινωνίας, τον οποίο οι νεοαριστεριστές/νεοαναρχικοί ψευδοπρομηθείς θα εξοντώσουν για να βάλουν στην θέση του την ζωντανή εργασία και την (ζωντανή) ζωή, αμήν και καλά κρασά νεοθεοκράτες νεομυστικιστές τής "υπερζωής" ΣΑΣ.
Η δεύτερη πτυχή αυτής τής αυταπάτης σημαίνει μιάν όμοια αυθυποστασιοποίηση τής τεχνικής (με αυτήν που συντελείται δια τής αριστερίστικα εννοούμενης έννοιας τής νεκρής εργασίας και του κεφαλαίου), η οποία σημαίνει ταυτόχρονα: και υπερτίμηση τής αυτάρκειας ή αυτοτέλειάς της ως μορφής εργασίας και υποτίμηση της ειδικής της σύστασης που δεν είναι μόνον η μερική συμπερίληψη και αντικατάσταση τής εργασίας του ζωντανού εργαζόμενου υποκειμένου αλλά κυρίως μια μερική μεν (πάλι) αλλά πλεονάζουσα αντικατάσταση τής εργασίας τού ζωντανού υποκειμένου.


Επισήμανση
Θεωρώ πως ο Μάρξ δεν μίλαγε για ζωντανή και νεκρή εργασία όπως μιλάνε οι επηρμένοι νεοαριστεριστές/νεοαναρχικοί, αλλά κάποια από αυτά τα λάθη πάνω στα οποία πατάνε όλοι αυτοί οι ιδεοληπτικοί προέρχονται και από δικά του λάθη. 




Ιωάννης Τζανάκος





  

Σχόλια

  1. Στην επόμενη δημοσίευση:
    Η ριζική διαφορά της εννοιολόγησης της μη ζωντανής εργασίας ως "νεκρής" ή μόνον ως "μη-ζωντανής" και η σημασία της (ως ριζική διαφορά εννοιολόγησης).
    Θα μπορούσα να το ονομάσω και:
    η σύντομη "μαρξιστική" ζωή του βιταλιστικού νεοαριστερισμού..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

Καπιταλιστικό δηλητήριο [1]

φράσεις [15]