Ενδιάμεση σημείωση γιά την μετάβαση και την ουτοπία..


        Jan Luyken | Man beschermt zijn ogen tegen de zon wanneer hij naar buiten loopt, Jan Luyken, wed. Pieter Arentsz (II), 1689 |
                                 


Η άρνηση ενός ανθρωπικού είναι, η εναντίωση σε αυτό ως μη άξιο να υφίσταται, δεν περικλείεται σε έναν γενικό κανόνα.
Ενώ μπορεί να υπάρξει (δυνητικά-θεωρητικά) μια ενιαία εννοιακή ή παραστασιακή μορφή που να "απεικονίζει" το ανθρωπικό είναι στις διάφορες γενικές εκδοχές του, δεν δύναται να υπάρξει μια αντίστοιχη (ενιαία) μορφή για την συλλογή των μορφών άρνησης και εναντίωσης (σε κάποιο ανθρωπικό είναι).
Κάθε άρνηση ενός τέτοιου είναι είναι απόλυτα ετερογενής προς τις άλλες, ακόμα κι αν τα ανθρωπικά (κοινωνικά) συστήματα σχηματίζουν την σειρά εκείνη που μπορεί να περικλείει το απερχόμενο και το επερχόμενο ανθρωπικό είναι σε ένα γενικό κάτοπτρο ή έννοια, ή σε μιαν ευρύτερη σειρά όλα τα ανθρωπικά είναι.


Το κράτος ή η μορφή κυριαρχίας ενός κοινωνικού πλαισίου ενέχει ένα είδος οντικής απροσδιοριστίας επειδή συγκροτείται και από εκείνο τον οντικό-και-σημειακό λόγο που σημαίνει αυτή την ετερογένεια των μεταβατικών πράξεων άρνησης μιας προηγούμενης κοινωνικής μορφής από μιαν επερχόμενη άλλη (κοινωνική μορφή), από την εναντιωτική καταστροφή επί ενός προηγούμενου (ανθρωπικού) συστήματος.
Η μορφή κυριαρχίας δεν είναι, άρα, δυνάμενη να περικλείεται ολικά στην ίδια την κοινωνική υπόσταση την οποία η ίδια (ως κυριαρχική μορφή) διασφαλίζει και αποτελεί (ως κυριαρχική μορφή) την κυριαρχική κορωνίδα της, εφόσον σημαίνει και ένα στίγμα, ή μιαν κωδική εγγραφή που έλκει την οντική της καταγωγή στην πάλη αυτής τής υφιστάμενης μορφής με την προηγούμενη.
Ο καπιταλισμός είναι η μετα-φεουδαρχία, ο σοσιαλισμός ο μετα-καπιταλισμός, ειδικότερα στους τρόπους τής αντι-κυριαρχικής/κυριαρχικής τους οργάνωσης.
Ο καπιταλισμός, άρα, έχει έναν τρόπο κυριαρχικής οργάνωσης που έλκει την υπόστασή της, άρα και τον καπιταλισμό τον ίδιο, στην μάχη του με το προηγούμενο σύστημα.
Αυτό σημαίνει πως δεν είναι δυνατόν να υπάρξει τελεσφόρα μετάβαση από τον καπιταλισμό σε ένα άλλο μετα-καπιταλιστικό σύστημα, αν δεν υπάρξει ανακάλυψη από μέρους των φορέων τής εναντίωσης προς τον καπιταλισμό τής εντελώς μοναδικής και ιδιότυπης μορφής εναντίωσης και άρνησης που σχετίζεται με την μοναδικότητα τής μετάβασης από τον καπιταλισμό στο νέο σύστημα.
Αν εσείς θεωρείτε πως είτε ο (ιστορικός) μαρξισμός με την δικτατορία του προλεταριάτου, είτε η σοσιαλδημοκρατία με τον αόριστο δημοκρατισμό της (αν υποθέσουμε πως ένα τμήμα της ενδιαφέρεται καν για ένα μη καπιταλιστικό σύστημα) είτε ο αναρχισμός ή νεοαναρχισμός/νεοαριστερισμός με την γενική και αόριστη αντικυριαρχική του θέση, έχουν ήδη ανακαλύψει αυτή την ειδική μορφή μετάβασης, εμένανε να μου γράψετε γράμμα.
Ξεκινήστε όμως την συγγραφή γράμματος πρώτα προς την ιστορική εξέλιξη και τις τραγωδίες εντός της.



Το πιο λογικό να σκεφτεί κανείς είναι πως οι πρώϊμες έστω παροδικά αποτυχημένες προσπάθειες δούλεψαν με τα υφιστάμενα υλικά προηγούμενων προσπαθειών, του ίδιου του καπιταλισμού ενάντια σε όλο το παρελθόν πριν από τον ίδιο και στο συγκεκριμένο παρόν-παρελθόν το οποίο είχε να αντιμετωπίσει όταν αναδύονταν ως ειδικό σύστημα οργάνωσης των κοινωνικών παραγωγικών και θεσμικών σχέσεων.


Η ουτοπία δεν είναι "άσχετη" με όλα αυτά.
Ο καπιταλισμός γέννησε την ουτοπία, ο καπιταλισμός και θα την χαλκεύσει όπως και την χάλκευσε, χωρίς αυτό να σημαίνει εξαπάτηση, προδοσία ή (τάχαμου) ανέντιμη οικειοποίησή της.
Η ουτοπία εκφράζει έναν ρυθμό και ένα είδος σκέψης που "παίζει" με την έξοδο από το υφιστάμενο κοινωνικό-ανθρωπικό είναι, με έναν τρόπο που ενώ παρουσιάζεται ως στοιχείο της άλλης νέας (επερχόμενης) κατάστασης μάλλον (κατά την γνώμη μου) σημαίνει το αντίθετο, έναν τρόπο καθήλωσης σε αυτό το υφιστάμενο.
Επειδή μάλιστα ο τρόπος αυτός ερείδεται στο βάθος της νοηματικής θεμελίωσης του καπιταλισμού, είναι και δυσκολότερα αντιμετωπίσιμος από την κριτική θεωρία από'τι είναι οι άλλες δομές ιδεολογικής, πολιτικής, πολεμολογικής καθήλωσης, οι οποίες όπως είδαμε δεν είναι και αυτές τόσο εύκολα αντιμετωπίσιμες.
Στην πραγματικότητα η κριτική επαναστατική θεωρία είναι η ίδια καθηλωμένη σε όλες τις μορφές καθήλωσης, και βέβαια πάνω από όλα στην ουτοπική σκέψη και βίωση.

 

Άντε, πάρτε μπρος, μην ροχαλίζετε τουλάχιστον τόσο δυνατά.





Ιωάννης Τζανάκος 
 




Σχόλια

Αρχείο

Εμφάνιση περισσότερων

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ποιός ήταν ο Μουσταφά Σουμπχί;

Πτήση..

Σημείωση για τον ψευδο-κομμουνισμό των "συνεπών αντι-οπορτουνιστών"..