Στούς φίλους..

Illustration for Alexandr Chayanov's short stories by Vladimir Zimakov http://www.vladimirzimakov.com
Illustration for Alexandr Chayanov's short stories by Vladimir Zimakov 

Το καθήκον μου να ορίσω αυτό που εγκατέλειψα ως ένα μισοψέμα με γεμίζει θλίψη, όχι μόνον γιατί οικτίρω τον προηγούμενο εαυτό μου ως αλλοτριωμένο, και τον νέο ως κενωμένο από το φάντασμα που αφήνω να χαθεί στη σιωπή, αλλά γιατί μιλάμε για ένα ακόμα μισοψέμα, άρα για μια μισοαλήθεια.
Αυτή η οντότητα κατέληξε στον βυθό που χωνεύει το πλήθος των οντοτήτων που υπήρξαν και ως μισή αλήθεια και ως μισό ψέμα.
Έχουν από μόνες τους την μελαγχολία τής ματαίωσης μιας δυνατότητας που δεν θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα αλλά δεν ήταν ποτέ ένα σκέτο ψέμα το οποίο θα μπορούσε κανείς να αφήσει με οργή να χαθεί στο απόλυτο μηδέν.
Υπάρχει όμως κάτι άλλο στην ζωή μας όταν κοιτάμε κάπου μακρύτερα από τον στενό ορίζοντα τής ατομικότητας ή της μικροκοινότητάς "μας";
Όντως, ο θεός είναι για πάντα νεκρός, με την έννοια ότι κάθε υπερκείμενο υπερβατικό στοιχείο τής ανθρώπινης ζωής έχει εκδηλωθεί για πάντα ως μη δυνάμενο να μην διαψεύσει τον εαυτό του και την ταυτότητά του όπως αυτή υφίσταται σε όλες του τις εκδοχές.
Νεκρή είναι κάθε πίστη σε ό,τι κείται πάνω από την εμμένεια τής ζωής, είναι όμως ψευδέστερη (ακόμα) η προσπάθεια να ενσωματωθεί ο θάνατος αυτός σε μιαν άλλη "ευφυέστερη" ζωή που θα της έδιδε ζωή συνυφαίνοντάς την στα δίχτυα της ως ένα επαναεγκολπούμενο στοιχείο της, το οποίο κάποτε χάθηκε και απέκτησε Όνομα ένδοξο (παραγόμενο ούτως ως θάνατος επί της γής επί της ίδιας τής ανθρώπινης ζωής) και τώρα τάχαμου ενώνεται πάλι με την ζωή.

Σας καλώ φίλοι να στοχαστείτε βαθιά αυτό το γεγονός, όχι για να απελπιστείτε με έναν άγονο μηδενισμό ή ψευδομηδενισμό και να εγκαταλείψετε τον αγώνα τής ελευθερίας.
Σας καλώ να σκεφτείτε την αιώρηση τής ζωής μας ως σοσιαλιστών ή κομμουνιστών και των ζωών τόσων ανθρώπων του κινήματος όχι ως μια απάτη ή αυτοεξαπάτηση, αλλά ως μια τραγική αιώρηση προς ένα φως με προκαθορισμένο το τέλος της αλλά ωστόσο αληθινή στο πάθος και τον λόγο της.

Όσοι, ίσως ως εμμονικοί μερικές φορές, υπερασπιστήκαμε την μία ή την άλλη μισοαλήθεια το ένα και το άλλο μισοψέμα, μισογνωρίζοντας και μείς ότι κάπου συνεχίζαμε ένα λάθος, είχαμε ένα δίκιο όταν το κάναμε αυτό, όχι (μόνον;) γιατί ο αγώνας ενάντια στον άγονο μηδενισμό των πάντων θα έφερνε την ψυχική αστάθεια, αλλά γιατί ο μηδενισμός των πάντων φέρνει και θα θα φέρνει μπροστά μας, ή βοηθάει να έρθουν στην αυλή μας, όλα τα τερατώδη εκτοπλάσματα των αιώνιων βρυκολάκων, των αιώνιων πατριωτών και των αιώνιων θεοκρατών, που μου σηκώσανε τώρα και το κεφάλι και ασχημονούν με τα δικά μας λάθη, αν αυτό το "μας" έχει κάποιο νόημα (που έχει).
Όσοι υπερασπιστήκαμε αυτό τον σοσιαλισμό ή "σοσιαλισμό", δεν το κάναμε γιατί μας άρεσε η "φάτσα" του, ή γιατί πιστέψαμε ποτέ ότι θα είχαμε καμία καλή τύχη εντός του, αλλά γιατί ξέραμε και ξέρουμε ότι ο ιδεολογικός εκμηδενισμός του από τους πραγματικούς καταστροφικούς μηδενιστές, τους εθνικιστές-πατριώτες και τους ζόμπι φιλελεύθερους θα έφερνε τώρα, όχι μόνον στην δική μας αυλή αλλά και στην αυλή τού μισθεργαζόμενου και άεργου κόσμου, αυτά τα τέρατα, χαμογελαστά και αυτάρεσκα, να μου κάνουν και τον τεθλιμμένον με τα "εγκλήματα του Στάλιν".
Ναι, τα εγκλήματα, και η υιοθέτηση μιας αστόχαστης σεκταριστικής κοσμοθεώρησης, η παραμεταφυσική του "εργατικού κράτους" και οι αγιαστούρες με τους ψευδεπιστημονικούς δια(λεκτικούς).ματ(εριαλισμούς) και άλλα, έφεραν μαζί με την ιστορία αυτό το κατάντημα.
Αλλά οι τελευταίοι που έχουν δικαίωμα να μιλάνε είναι οι θαυμαστές του ναζισμού, οι εθνικιστές, οι "πατριώτες", οι φαιδροί αναπολητές βρυκολάκων όπως ("εδώ") ο Ι.Δραγούμης και ψυχοπαθητικών νάρκισσων όπως ο Π.Γιαννόπουλος.
Αυτοί στηρίχθηκαν στον μόνο και πραγματικό καταστροφικό μηδενισμό, τον μηδενισμό του κομμουνιστικού και σοσιαλιστικού εγχειρήματος.
Απέναντι σε αυτούς τους μόνον-ψεύτες και μόνον-εγκληματίες και ψυχοπαθητικούς μισάνθρωπους έπρεπε να υπερασπιστούμε το άθλιο μισοαληθινό μισοψεύτικο σπίτι μας.
Δεν γίνονταν αλλιώς.
Με τον ίδιο τρόπο, "εμείς" οι τελευταίοι υπερασπιστές, μάταια αλλά αληθινά, των ιδεών-Ονομάτων, υπερασπιστήκαμε θεμελιώδεις αν και προβληματικές έννοιες όπως ο "λαός", τις υπερασπιστήκαμε ίσως και παράλογα, για να μην πέσουν εντελώς στα χέρια των εχθρών και μετατραπούν άμεσα σε αυτό που τελικά και νομοτελειακά μετατρέπονται χρόνο με τον χρόνο, σε κουκούλια θανάτου, σε τάφους γεμάτους σκουλήκια και αποσύνθεση.
Η μάχη μας ήταν χαμένη, από την αρχή, αλλά είχε έναν λόγο.
Η δική σας η βιασύνη, φίλοι, να προσπεράσετε άμεσα την ήττα και τα καραούλια της, τις ιδέες της, έχει άλλα νοσηρά αποτελέσματα, ενεργά σήμερα, τα οποία θα σας τα εκθέσω με τον καιρό.



Ιωάννης Τζανάκος     

Σχόλια

Αρχείο

Εμφάνιση περισσότερων

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

Σημείωση για τον ψευδο-κομμουνισμό των "συνεπών αντι-οπορτουνιστών"..

Ποιός ήταν ο Μουσταφά Σουμπχί;