Η νεο-ουτοπική θέση ως εργαλείο τού καπιταλισμού..


                    Ecce Homo - FRANS MASEREEL, woodcut, 1927  
                        Ecce Homo - FRANS MASEREEL, woodcut, 1927



Η ουτοπία έχει μετατραπεί όχι μόνον σε ένα μη διαλεκτικό συμπλήρωμα τής δυστοπικής πραγματικότητας, αλλά και σε ένα στοιχείο της παραμένοντας μη διαλεκτικό συμπλήρωμα.
Αν η αδυναμία της ουτοπίας για τους ουτοπιστές τούς ίδιους αλλά και για τους διαλεκτικούς συνεχιστές της ήταν η μη διαλεκτικότητα, για το ίδιο το δυστοπικό σύστημα τής κυριαρχίας αυτή η μη διαλεκτικότητα είναι ευλογία.
Μπορεί η κυριαρχία να δηλώνει ότι θέτει την ουτοπία στο περιθώριο τής αξίας, η θέση που τής δίνει στην αξιακή ιεραρχία παρουσιάζεται ως χαμηλή, αλλά στην πραγματικότητα έχει "ανακαλύψει" εδώ και καιρό (όχι ως όλον βέβαια, η κυριαρχία δεν είναι ένα όλον) ότι είναι ένα κελεπούρι, ακριβώς γιατί δεν είναι ενσωματώσιμη σε κανένα διαλεκτικό σχήμα.
Κάθε διαλεκτικό σχήμα οδηγεί αργά ή γρήγορα σε μια στρατηγική λαϊκή κινητοποίηση με πιθανότητες διεκδίκησης τής εξουσίας ή μιας πραγματικής κατάληψης του ιστορικού χωροχρόνου, ενώ μια μη διαλεκτική, ουτοπική θέση αν και είναι "ικανή" (δια των φορέων της) να προκαλέσει έναν πραγματικό θόρυβο, ίσως και να καταλάβει κάτι σαν εξουσία ή χώρο για ένα διάστημα (αν δεν αυτοκαταρρεύσει μέσα στην δική της χιλιαστική βαρβαρότητα), δεν έχει ποτέ την δύναμη να σταθεροποιηθεί σε μιαν θεσμισμένη και συγκροτημένη σε συνέχεια χωροχρονική υπόσταση ή υποστασιοποίηση.
Λουκούμι για τον καπιταλισμό και γενικά για την κρατική κυριαρχία:
Προκαθορισμένη τύχη εξέγερσης, σίγουρη διάδοχη κατάσταση, επανασταθεροποίηση της "τάξης".
Αυτή είναι μια πολύ όμορφη σειρά για το σύστημα της καπιταλιστικής κυριαρχίας.
Όμως, πέρα από το λειτουργικό σημείο τής χρησιμότητας τής ουτοπικής θέσης για να διασφαλίσει ο καπιταλισμός στην πράξη το διηνεκές τής κυριαρχίας του έστω και με ασυνέχειες, η ουτοπική θέση έχει και έναν άλλο προληπτικό ρόλο, χωρίς να υπάρχει εκ μέρους των νεο-ουτοπιστών συνείδηση αυτού τού ρόλου.
Οι νεο-ουτοπιστές εξορίζοντας κάθε θετική μνήμη και αξία για το ιστορικό πείραμα του κομμουνισμού που γνωρίσαμε, αφαιρούν από τα υλικά κοινωνικο-ιστορικά θεμέλιά του(ς) (τις μάζες) την δυνατότητα να αντλήσουν ρεαλιστικές εμπειρίες κυριαρχίας, όχι απαραίτητα για να τις επαναλάβουν αν είναι αχρείαστες (όπως ήταν και τότε σε πολλές περιπτώσεις σε "κρίση" παράνοιας) αλλά για να τις επαναλάβουν με μετατροπές αν είναι χρήσιμες.
Επίσης, με έναν τρόπο που δεν είναι αναγκαία μόνον συμπληρωματικός τού προηγούμενου καταστέλλουν στα δικά τους "μετώπισθεν" κάθε νοσταλγό του παρελθόντος ως προς αυτή την κυνική ρεαλιστική σκοπιά των πραγμάτων, άρα κάνουν μια καλή δουλειά για το καπιταλιστικό σύστημα χωρίς μάλιστα να το γνωρίζουν αυτό αυταπατώμενοι κιόλας ότι αποκαθάρουν το κίνημα από τις παλαιές "αμαρτίες" του.
Υπάρχει σήμερα στην αριστερά και τον αριστερισμό ένα διαρκές "αντισταλινικό" ιδεολογικό δικαστήριο.
Ο ρόλος που επιτελεί αυτό το δικαστήριο δεν είναι μια πραγματική κριτική του "σταλινισμού" και των απαράδεκτων εκτροπών του, ακόμα και εγκλημάτων του, αλλά η καταστολή κάθε ρεαλιστικής, μη ουτοπικής, επαναστατικής μεθοδολογίας στην πολιτική και τις κυριαρχικές σχέσεις. 
Αυτή είναι η κατάσταση.
Τώρα, αναμενόμενο είναι να με ρωτήσετε, γιατί παρά όλα αυτά ισχυρίζεσαι ότι η ουτοπία δεν είναι διαλεκτική ή διαλεκτικοποιήσιμη ακόμα και από τον ίδιο τον καπιταλισμό, ενώ έχει μετατραπεί σε στοιχείο του;
Αύριο ή μεθαύριο τα σπουδαία...
Όχι όλα μαζί..





Ιωάννης Τζανάκος     
       
    

Σχόλια

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

Καπιταλιστικό δηλητήριο [1]

φράσεις [15]