Περί των "αντισυντηρητικών" αιτιάσεων..

         Illustration to "A Week of Kindness", 1934 Max Ernst
                                                       Max Ernst


Όταν ισχυριζόμαστε ότι όχι μόνον κατά την μετάβαση ή ρήξη αλλά και "ύστερα" θα διατηρηθούν στοιχεία μιας προηγούμενης κατάστασης, ή ότι θα διατηρηθούν πτυχές αυτών των στοιχείων, αλλά και ότι θα υπάρξουν επιστροφές πτυχών της ανθρώπινης κατάστασης από παλαιότερες "αθώες" εποχές (άσχετα αν δεν τις ονομάζουμε ούτως, μάλλον υποκριτικώς αν μιλάμε για παλαιότερες εποχές), δεν είμαστε θεοί για να επιλέγουμε ό,τι μας καπνίσει αποκλείοντας ό,τι δεν ταιριάζει στις προεννοήσεις "μας" ή τις ιδεολογικές/κοσμοθεωρητικές προϋποθέσεις "μας".
Δεν ισχυρίζομαι πως όλο αυτό είναι μια εύκολη υπόθεση που θα γίνει ευκολότερη με έναν δύστροπο ή ρομαντικό (ρομαντικοειδή) συντηρητισμό που θα έβαζε στο τραπέζι ακόμα και απαράδεκτες πτυχές ταξικών ή άλλων κοινωνιών.
Το ακριβώς αντίθετο λέω, ότι όλο τούτο δεν είναι μια εύκολη υπόθεση που επιλύεται έτσι απλά δια μιας ιεραρχικοποιητικής διανοίας, η οποία μάλιστα μπορεί χωρίς τσίπα να ενδυθεί τα λαμπρά ενδύματα του "απροϋπόθετου" και της αταξικής ή αντιπατριαρχικής (κατά περίπτωση πάντα) καθαρότητος μόνον ως ενδύματα χωρίς να υπάρχει "από κάτω" ούτε μια στάλα περίσκεψη και επιφύλαξη.

Μόνον η επίκληση και τα ξόρκια δεν αρκούν, χωρίς να είμαι και τόσο αυστηρός απέναντι και σε αυτές τις κοινωνικοσημασιακές λειτουργίες.
Πως αλλιώς θα διασκεδάζαμε με "ορθολογικά" ή "αντι-ιεραρχικά" λογίδρια του (υπερεπαναστατικού) συρμού αν δεν ανακαλύπταμε συνεχώς αυτά τα τελετουργικά και μαγικοφετιχικά στοιχεία;
Δεν μας διασκεδάζουν και όταν τα ανακαλύπτουμε πάνω μας;
Είναι ανθρώπινα και σε έναν βαθμό θεμιτά όλα αυτά, αρκεί το πάνω χέρι να το έχει ο συνειδητός έλεγχος, αν όχι πάντα, τουλάχιστον όταν συζητάμε με κρύο το μυαλό, όταν είναι και αυτό ανάγκη, γιατί διάολε κάποια στιγμή είναι και αυτό ανάγκη.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να εγκαταλείψουμε εντελώς την μη σαμανιστική σκέψη μας (όσο τουλάχιστον υπάρχει η σκέψη μας και ούτως), για να δεχτούμε αδιαμαρτύρητα μια θεωρητικίζουσα μάλιστα νεο-σαμανιστική ημι-σαμανιστική ή ψευδοσαμανιστική σκέψη που έχει και το θράσος να εγκαλεί άλλες παλαιότερες θεοκρατικοσαμανιστικές ή θεοκρατικο-ημισαμανιστικές σκέψεις ή σκέψεις υπό την επιρροή και αυτών των λειτουργικών πτυχών της κοινωνικής σημασιολογίας, γιατί ήταν και θεοκρατικές (υπερβατικός δογματικός λόγος) ενώ θα έπρεπε ίσως να είναι μόνον...σαμανιστικές.
Πιάσ'το αυγό και κούρευτο δηλαδή.

Εν πάση περιπτώσει, στο κυρίως θέμα μας:
Η έλλογη και έμπρακτη κριτική του υπάρχοντος συστήματος (καπιταλισμός, κρατισμός κ.λπ) είναι υποχρεωμένη πλέον, μετά και την τελευταία μέθη του 1968 να επαναφέρει ένα ούτως ειπείν συντηρητικό στοιχείο εντός της, αλλιώς απλά θα υπάρξει μεγαλειώδης και γελοία συνάμα ήττα.
Και τι με νοιάζει;
Σωστά.
Ίσως υπάρχει η ανάγκη ενός ιστορικού κύκλου πάλι από την αρχή του, και τώρα ζούμε "ξανά" την εποχή της 1ης διεθνούς, με στοιχεία της 2ης.
Δε λέω πως έπεται η 3η.
Δε λέω τίποτα.
Μου έχουν βάλει πιπέρι στο στόμα..
Άσε που πρέπει να κάνω το μάθημά μου.
Λακάν Λακάν πρωί βράδυ, δεν μπορεί, θα τις περάσω τις εξετάσεις.. 






Ιωάννης Τζανάκος 



Σχόλια

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

ένα [1] ή δύο [2] μηδέν [0] ;

φράσεις [15]