Το βιασμένο μύχιο και οι (αυτ-)απάτες επιστροφής του..




         Max Ernst - Une Semaine de Bonté (Book of Illustrations), 1934
         Max Ernst - Une Semaine de Bonté (Book of Illustrations), 1934



Η οξεία φαντασία των αναγεννησιακών συνωμοτών και υπερ-επιστημόνων ημι-επιστημόνων στην δύση περιχάραξε τα όρια της παγκόσμιας φαντασίας μέσα σε θεμελιώδεις όρους από τους οποίους δεν μπορεί να ξεφύγει, ακόμα κι αν "προσφύγει" (δια στοχαστών) σε "τοπικές" παραδόσεις ή αν τους δώσει έναν ειδικό αντιδραστικό χαρακτήρα για να αντιμετωπιστεί η "λαίλαπα" αυτή.
Η βασική φαντασίωση δεν είναι το υποκείμενο, κάπου εκεί στον Αυγουστίνο όπου ψάχνουν να την βρούν οι φονταμενταλιστές και της ίδιας της δύσης και οι αντιδραστικοί "αναβιωτές" των "τοπικών" παραδόσεων που λέγαμε.
Μπορεί να έχει υπάρξει ένα είδος θεμελίωσης αυτών των θεμελιωδών φαντασιακών όρων στο υποκείμενο ή την υπόσταση ως υποκειμενική μορφή της ουσίας, αλλά η ενεργός δύναμη της δυτικής φαντασίας βρίσκεται στις πρώτες μορφές της νέας κυριαρχίας, της νέας φαντασίας.  
Εκεί όπου μεταξύ απάτης και επιστήμης, σοφιστικής και λατρείας του λόγου, νεοπλατωνισμού και νεοαριστοτελισμού, κακοποιημένων όλων σε μιαν μαγικοπραγματιστική μορφή, εκεί όπου μεταξύ των πρώτων αυτοκυρίαρχων μονάδων παραγωγής και παγκόσμιων δουλεμπορικών εκστρατειών, σχηματίσθηκαν μορφές φαντασίας και σκέψης με εσωτερική την ενορμητική εγχάραξη τής είσδυσης στο μύχιο της φύσης και του σώματος, με ιερό και βέβηλο μαζί τρόπο.
Ψάχνοντας οι φονταμενταλιστές όλο και πιό πίσω ξεχνάνε τον μεγάλο αναγεννησιακό σταθμό, από όπου όμως ξεκινήσανε πολλά πράγματα χωρίς να δύνανται να αναχθούν σε κάτι πιό "πίσω".
Από τον (ανθρωπότυπο) Φάουστ και μετά το όνειρο της κυριαρχίας στο μύχιο ον του σώματος μέχρι το άπαν, και η πραγμάτωσή του, έχουν λάβει σαφή ορθολογικά χαρακτηριστικά όντως ικανά να κάνουν τα "πάντα" να καταλήξουν σε μιαν απλή ενέργεια πυροδότησης νέων κόσμων ή ολοκληρωτικής καταστροφής του έμβιου κόσμου.
Διάφοροι μαθητευόμενοι μάγοι, καμωνόμενοι μάλιστα τους "πιό" ορθολογιστές από τους άλλους, ή τους ηθικότερους στην χρήση και την διαχείριση των ορίων μεταξύ απάτης και γνώσης, δημιουργίας και καταστροφής, είναι μάλλον ικανότεροι να οδηγήσουν τα πράγματα σε μιαν ακόμα μεγαλύτερη ακαταστασία και σε ένα βαθύτερο χάος.
Η ψευδομαγεία της δύναμης, ως απάτη και ως εξαπάτηση, ως επιθυμία θετικότητας ή ως ψευδεπιστημονικό όραμα κυριαρχίας, ως αίτημα κατάκτησης των άλλων όντων και ως κατάκτησή τους, ως λόγος και ως πάθος, ως επιθετική επέκταση της κυρίαρχης μονάδας και ως αμυντική αναδίπλωση στην κυρίαρχη μονάδα, είναι ο πραγματικός κυρίαρχος.
Η επιστροφή στο βιασμένο μύχιο όμως, όπως διακηρύσσεται από τους αντιδραστικούς τοπικιστές ή φονταμενταλιστές κάποιας προϋποκειμενικότητας, οι οποίοι μάλιστα (όταν ήταν αυτό που αναζητούν ως αντίδοτο) κάποτε έπαιξαν τον ρόλο του προλόγου αυτού του βιασμού, δεν είναι και αυτή (ως επιστροφή) τίποτα άλλο από ένα από τα όργανα ενός ακόμα βιασμού του.
Ζούμε σε έναν αδιέξοδο κόσμο, και το ψέμα τής ψευδοχημείας αλχημείας τής αλλαγής ή τής "ανασυνθετικής" ρήξης έχει μετατραπεί μέσω των υποκειμένων και των αυτοκατανοήσεων ή κυριαρχικών ή αντικυριαρχικών πραγματώσεών τους σε ένα στοιχείο τής μη μεταστοιχειώσιμης καταστροφής.



Ιωάνης Τζανάκος

                 













Σχόλια

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

ένα [1] ή δύο [2] μηδέν [0] ;

φράσεις [15]