Δεν υπάρχει μη δύση..

                     Max Ernst collage from Une Semaine de Bonte
                      Max Ernst - Une Semaine de Bonte     


Ό,τι ονομάζεται σήμερα δύση είναι μόνον ένα μέρος της δύσης, εφόσον δεν υπάρχει πιά κάτι άλλο από την δύση.
Ό,τι ορθώνεται στην φαντασία της δύσης και στην φαντασία τού εαυτού του ως μη δυτικό, είναι επίσης μέρος της δύσης, είναι δυτικό.
Η δύση παρήγαγε το άλλο της ως μέρος του εαυτού της από "τότε" όμως που αυτό το άλλο παρήγαγε τον εαυτό του ως το φάντασμα ενός άλλου τής δύσης.
Η γρήγορη μαθητεία των νέων δυτικών ήταν αυτή που όχι μόνον έφερε την δύση εκεί όπου πριν δεν ήταν αλλά και μετέτρεψε αυτό το νέο και αρχικά παρουσιαζόμενο ως παράταιρο μιμητικό δυτικό στοιχείο, αυτή την νέα δύση σε βαθιά δύση, το ίδιο βαθιά όσο ήταν και η αρχική της έναρξη στον (ιστορικό) δυτικό κόσμο.
Το γεγονός πως υπάρχουν στρεβλώσεις και εντελώς απροσδόκητες μορφές ένωσης της πρώτης δύσης με τα νέα της στοιχεία δεν φανερώνει έναν συνδυασμό της δύσης με την μη δύση, ένα μείγμα δυτικού και μη δυτικού, αλλά την πλήρη δυτικοποίηση, όπως έχει ήδη συντελεστεί εκεί ακριβώς όπου υπάρχει απάρνηση και απόρριψη τής δύσης.


Θα φέρω ένα θεολογικό/θρησκευτικό και ένα κοσμικό/αστικό παράδειγμα:
Μάταια διαμαρτύρονται λόγου χάριν οι αληθινοί σουνίτες ή και σιίτες (παλαιο-)μουσουλμάνοι ή οι αληθινοί ορθόδοξοι ή καθολικοί (παλαιο-)χριστιανοί, που οι φονταμενταλιστές "τους" χρησιμοποιούν έναν αντιδυτικό λόγο ενώ είναι μέχρι τα βάθη τής ύπαρξής τους κυριαρχημένοι από το δυτικό φαντασιακό τής ισχύος και της μαγικοπραγματιστικής εικόνας τού κόσμου ως δύναμης, μάταια αποδεικνύουν με θεολογικές πραγματείες και στοιχεία ότι παραβιάζουν τα ιερά κείμενα και τις κανονιστικές παρακαταθήκες των κειμένων αυτών και των μεγάλων ερμηνευτών τους.
Στην πραγματικότητα κανείς δεν νοιάζεται για όλα αυτά, ή νοιάζεται σε ένα πρώτο θεμελιωτικό επίπεδο διακρίσεων και δογματικών θεμελιώσεων.
Αυτό που έχει ποτίσει ως το μεδούλι τις νεοερμηνείες και τους νεοπιστούς, και στην ουσία τους δυτικότατους αντιδυτικούς, φορείς τους, είναι η ψευδοαλχημεία της δύναμης-ισχύος,  ο μαγικοπραγματιστικός μισο-ορθολογισμός μισο-ανορθολογισμός της (όπως είναι η ιδεολογία που φέρουν οι νεοορθόδοξοι νεοκαθολικοί νεοπροτεστάντες χριστιανοί ή στο Ισλάμ, νεοσαλαφιστές νεοσουνίτες, νεοσιίτες, όλοι - και χριστιανοί και μουσουλμάνοι- φονταμενταλιστές ολοκληρωτιστές, όχι μόνον εθνικιστικού προσανατολισμού).
Το ίδιο συμβαίνει και στην μαρξιστική ή αναρχική πολιτική και θεωρία, μιαν άλλη πανίσχυρη ιδεολογική δύναμη, όπου όλη η νέα μορφή της, το νέο υπερσύστημά της είναι εμποτισμένο από τον δυτικισμό σε σημείο που να κάνει αδύνατη την αυτοκατανόησή του ως δυτικού ή δυτικιστικού.
Ό,τι εκεί, σε αυτό τον ιδεολογικό "τόπο", αυτοκατανοείται ως δυτικόν είναι παλαιοδυτικό και ό,τι αυτοκατανοείται ως αντιδυτικό ή κριτικόν προς το δυτικόν είναι μια μορφή του νεοδυτικού.
Κάθε τι άλλο έχει αποθάνει.
Αλλά έχει αποθάνει μαζί με το ό,τι είχε απομείνει και η κατανόηση της καθολικής δυτικοποίησης των πάντων.


Δεν είναι μόνον ο καπιταλισμός ολοκληρωτικός αλλά και ο δυτικισμός, ακόμα ή ειδικά εκεί όπου διακηρύσσεται ο αντιδυτικισμός, αλλά αυτή η διακήρυξη ή η κάθε φιλο- ή αντιδυτική διακήρυξη όταν συντελείται στον ιστορικό πυρήνα της δύσης, ή σε αυτό που ονομάζουμε ακόμα με γεωπολιτικούς όρους ως δύση, συντελεί στην μυστικοποίηση του γεγονότος ότι είναι η δύση και θα είναι η δύση εκείνη που θα έχει κερδίσει ακόμα κι αν η προαναφερόμενη (γεωπολιτική) ιστορική περιοχή της καταστρέφονταν ολοσχερώς ή κατακτώνταν από τους νεοδυτικούς μη αυτοκατανοούμενους ως δυτικούς πολιτισμούς.


Το μόνο που δεν υπάρχει ούτε πρόκειται να υπάρξει είναι μια σύγκρουση διαφορετικών πολιτισμών, απλά γιατί το μόνο που πραγματικά υπάρχει είναι ένας ολοκληρωτικός καπιταλισμός -κρατικός καπιταλισμός και μια παλέτα από δυτικούς ή δυτικοποιημένους πλήρως πολιτισμούς έτοιμους να αλληλοκατασπαραχθούν με έναν ολοκληρωμένο δυτικό τρόπο.


Αυτό που πιθανόν μαζί με τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό θα κατασπαράξει τον πλανήτη θα είναι μια τρομαχτική μασκαράτα τρόμου και πολέμου συναπαρτιζόμενη από δυτικές δυνάμεις που θα αυτοορίζονταν ως δυτικές και από δυτικές δυνάμεις που θα αυτοορίζονταν ως μη δυτικές ή αντιδυτικές. 





Ιωάννης Τζανάκος   



                      

Σχόλια

  1. Κάνε μια εξαίρεση για τον Κιμ. :D

    https://www.youtube.com/watch?v=ak_-Kg4rLkc

    Μέτοικος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μα αυτό ακριβώς νομίζω είναι μια χαρακτηριστική νέα δύση. Αυτοκρατορικός "κομμουνισμός", εμβατήρια ακραιφνώς δυτικά, μαυσωλεία "μεγάλων ηγετών", σε ψευδή συνδυασμό με την παράδοση ακόμα και της ανατολικής αυτοκρατορικής παράδοσης, και άλλα πολλά.
    Αυτό που λέω δεν σημαίνει πως επικροτώ την πιθανή καταστροφή της β.Κορέας από τους αμερικάνους (πιθανά με μυριάδες θύματα) κ.λπ, ούτε πως γνωρίζω ακριβώς τις ευθύνες ή μη ευθύνες του στρατωνοκομμουνισμού της σε ένα μαζικό ματοκύλισμα.
    Απλά αυτό το πράγμα δεν είναι μη δυση.
    Ακριβώς αυτό το πράγμα δεν είναι: μη δύση.
    Καλά να πάθει η δύση-δύση βέβαια..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι ευθύνες είναι μοιρασμένες περίπου ως εξής 0% DPRK - 100% USA.
      Κατανοητό αυτό που λές και θα το επιτείνω. Η Κορέα είναι πιο "βαθειά" δύση, αφού μάχεται για να διατηρήσει την εθνο-κρατική ανεξαρτησία της, κάτι απο το οποίο, τα μικρά (και λιγότερο μικρά) κράτη της ΕΕ τουλάχιστον, έχουν οικειοθελώς(?), σε σημαντικό βαθμό, παραιτηθεί. Ισως η δύση-δύση, ως πρωτοπορία και της εξέλιξης τείνει προς κάποια μετα-δύση. Βέβαια αν ρωτήσεις εδώ, 100 ανθρώπους οι 99 θα συμφωνήσουν με αυτό που θα σου πεί ο τυπικός φιλελεύθερος. Δηλ. ότι η δύση είναι δημοκρατική και μάλιστα εφηύρε την δημοκρατία και την ελευθερία του λόγου, και την εφαρμόζει παρ' όλα τα προβλήματα, ενώ η ανατολή είναι δεσποτική κλπ κλπ. Επιφανειακά φαίνεται σωστό. Αναρωτιέμαι ωστόσο πως έχεις δημοκρατία χωρίς κυριαρχία. Αν είμαστε μια συλλογικότητα, ανεξάρτητα πως αποφασίζουμε (πχ αποφαζίζουν οι γεροντότεροι ξερωγώ) για να έχει όλο αυτό νόημα, πρέπει να μπορούμε κατ΄αρχήν να αποφασίζουμε για τα σημαντικά, οι ίδιοι και όχι κάποιος από έξω, να μας διατάζει.

      Διαγραφή
  3. Συμφωνώ, γενικά.
    Δεν γνωρίζω τα ειδικότερα για την βόρεια Κορέα, ούτε έχω και την πρόθεση να πάρω μια απόλυτη θέση, πέραν του όχι και τόσο προφανούς ότι είναι απαράδεκτη κάθε επέμβαση με εκατομμύρια ή εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς πολίτες.
    Στο επιχείρημα της απειλής ενός πυρηνικού ολέθρου από την επιθετικότητα της βόρειας Κορέας, έχω να αντιτείνω ότι ακόμα και αυτή η πραγματική ή "θεατρική" επιθετικότητά της είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της πολύ πρόσφατης ιστορίας της σχέσης της δύσης-δύσης με τα στοχευόμενα από αυτήν "απολυταρχικά" καθεστώτα και (είναι αποτέλεσμα) της εικόνας της τύχης που επιφυλάχθηκε για τους ηγέτες τους, ό,τι και να ήταν αυτοί:
    Ο Καντάφι λυνταρισμένος και βιασμένος με ξιφολόγχη, Ο Σαντάμ κρεμασμένος, Ο Ερνογάν παρά λίγο νεκρός από πραξικόπημα, ο Μιλόσεβιτς νεκρός μέσα στο "ανθρωπιστικό" μπουντρούμι, και ο Άσσαντ για ένα διάστημα υποψήφιος για κάτι ανάλογο.
    Τι περιμένει η δύση-δύση από τον Κιμ, ως θεώμενο όλα αυτά; τι θέλει να κάνει;
    Μήπως να πραγματοποιήσει και αυτός "άνοιγμα";; Μα αυτό δεν έκανε ο Καντάφι;
    Την είδε την τύχη τους όλων αυτών και έβγαλε το ορθολογικό συμπέρασμα ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσει, αφού κινδυνεύει άμεσα από εξόντωση.
    Ακόμα κι αν επιμένουμε να βλέπουμε μόνον τον ολοκληρωτισμό του Κιμ, το ένα και το άλλο (που είναι για μένα υπαρκτά), και δεν δούμε ότι είναι η δύση-δύση τον ωθεί στην απόλυτη αποξένωση και τον παραλογισμό, δεν καταλαβαίνουμε τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

Καπιταλιστικό δηλητήριο [1]

φράσεις [15]