Μεταμαρξιστικός (όντως) δημιουργικός οργασμός αλλά και μπουρδέλο..

                          Σχετική εικόνα

Η αφηρημένη κατηγοριακή σήμανση του μοντέρνου αλλοτριωτικού συστήματος δεν μπορεί να μην περιέχει ως σημείο-αφαίρεση και την κρατικότητα αυτοτελώς, δεν μπορεί άρα να περιέχει μόνον τον όρο του κεφαλαίου.
Αλλά ταυτόχρονα αυτή η ανάδυση εντός της εννοιολογίας-ορολογίας (ως θεώρησης) τού μοντέρνου συστήματος ως αλλοτριωτικού και δια της κρατικότητας (ή της γραφειοκρατίας) δεν σημαίνει πάντα μιαν ομαλή εσωτερική και συμμετρική ή ισόρροπη πραγματική παρουσία αυτών των δύο συντελεστών ως αλλοτριωτικών συντελεστών στο εκάστοτε αλλοτριωτικό σύστημα.
Η αρνητική εμπειρία από τον δεξιοφασιστικό ολοκληρωτισμό, και η ανάλογη αλλά άλλης τάξεως και νοήματος αρνητική εμπειρία από το καταπιεστικό αλλοτριωτικό σοβιετικό μοντέλο, έχουν δημιουργήσει μιαν τάση για εξομοίωση μεταξύ τού ενός υπάρχοντος ως καπιταλιστικού κρατικοκαπιταλιστικού αλλοτριωτικού συστήματος και τού άλλου ως κρατικού σοσιαλιστικού αλλοτριωτικού συστήματος, αλλά πέραν αυτής της εξομοίωσης (χωρίς να την κρίνουμε τώρα, εδώ, άμεσα ως προς την αλήθεια της ανά ερμηνευτική περίπτωση) αυτό που εξορίζεται στο τίποτα είναι η θεώρηση τής κρατικότητας ως ακολουθούσας και συνεπαγόμενης δομής ή υποσυστήματος ενός ευρύτερου οικονομικού καθορισμού του κοινωνικού είναι.
Ορθά μεν αίρεται η οντολογική διάκριση μεταξύ βάσης και εποικοδομήματος ή (μεταξύ) παραγωγικής θεμελίωσης και ιδεολογικού-πολιτικού-κρατικού θεμελιωμένου, αλλά αυτή η νέα μη διάκριση όπως παράγεται εντός της νέας αφαίρεσης, εις την οποία υφίστανται όλα αυτά ως στοιχεία με ισοδύναμη λειτουργική αξία και ισχύ, λειτουργεί ως η νέα εξίσου απαράδεκτη μεταφυσική αφαίρεση, ως η νέα ψευδοαφαίρεση.
Το μαρξι[στι]κώς εννοούμενο "εποικοδόμημα" είχε λόγον ύπαρξης ως δευτερεύον σε σχέση με την "βάση του".
Αυτή η ιεράρχηση ήταν ενεχόμενη σε θεωρητικές και πολιτικές οντολογίες, αλλά ούτε ως θεωρητική αφαίρεση διαίρεσης μέσα στον εν γένει αφηρημένο όρο, ούτε ως οντολογικο-πολιτική αφαίρεση διαίρεσης μέσα στον (ίδιο ως) εν γένει αφηρημένο όρο, ήταν ένα νέτο σκέτο λάθος. 
Η διόρθωσή του θα ήταν πραγματική αν υπήρχε μια μετριασμένη άρση της διαίρεσης αυτής και όχι μια πλήρης άρση, όπως έγινε με την νέα θεωρία.
Βέβαια, υπάρχουν δια όλων αυτών και νέα "θετικά" θεωρητικά επιτεύγματα.
Αλλά, όπως είπαμε, ισχύει (αναδιατυπωνόμενο) το εξής:
Αιρόμενων των μαρξικών θεωρητικών ιεραρχήσεων μεταξύ (οικονομικής) θεμελίωσης και (ιδεολογικο-πολιτικού) θεμελιωμένου δεν παράγεται ένα διαλεκτικό θεωρητικό μοντέλο, ή μια περιεκτικότερη-το-συγκεκριμένο αφαίρεση, αλλά ένα υβριδικό υλιστικο-ιδεαλιστικό σχήμα το οποίο επιλύοντας κάποια σημαντικά ζητήματα ή θέτοντας τους όρους της επίλυσής τους ορθότερα, έχει από την άλλη το "κόστος", στα ίδια ή σε άλλα (ζητήματα), να προκαλεί μεγαλύτερη σύγχυση, ένα μεθοδολογικό, ιδεολογικό και αξιακό χάος. 
Χάος με την κοινότοπη έννοια του όρου.
Μπουρδέλο θα το έλεγες.



Ιωάννης Τζανάκος  



Σχόλια

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

ένα [1] ή δύο [2] μηδέν [0] ;

φράσεις [15]