Το ακραίο κέντρο..


               Otto Dix, Roter Kopf (Selbstbildnis) [Red Head (Self Portrait)], 1919  
                  Otto Dix, Roter Kopf (Selbstbildnis) [Red Head (Self Portrait)], 1919


1.
Το μη ζωντανό στοιχείο της διεργασίας παραγωγής δεν είναι νεκρό, ακόμα κι όταν αυτή η παραγωγή είναι η καπιταλιστική παραγωγή.

2.
Το κεφάλαιο, είτε είναι μη καπιταλιστικό (όπως στην προκαπιταλιστική εποχή) είτε είναι καπιταλιστικό, δεν είναι το νεκρό, ακόμα κι αν το θεωρήσουμε ως καθορισμό της νεκρότητας ενταγμένο σε ένα πλαίσιο όπου υφίσταται ως κοινωνική παραγωγική σχέση.
Η εργασία πρέπει να καθορίζεται νοηματικά ως ζωντανή μόνον για να δειχθεί ότι είναι ο μορφοποιητικός, ολοποιητικός και πρωταρχικός αν και μη μοναδικός συντελεστής κάθε μορφής παραγωγής (καπιταλιστικής ή μη) και όχι για να αντιτεθεί γνωσιακά ή πρακτικά σε κάτι το καθορισμένο ως μη ζωντανό ως νεκρό, είτε αυτό είναι ένα υποτιθέμενο καπιταλιστικό είτε ένα υποτιθέμενο μη καπιταλιστικό νεκρό.

3.
Το μη ζωντανό των μέσων εργασίας, των πρώτων υλών, της τεχνικής κ.λπ δύναται να καθορισθεί ως στοιχείο μιας καπιταλιστικής διεργασίας παραγωγής που θέτει το μη ζωντανό σε ένα πρώτο θεωρητικό, ιδεολογικό  και πρακτικό φόντο και σημείο της παραγωγικής ζωής, αλλά τούτο, τότε, είναι ένα μη ζωντανό διευθυνόμενο και ζωοποιούμενο και από τους διευθύνοντες την παραγωγή και (αν δεν είναι όλοι οι παραγωγοί διευθύνοντες και) από τους άμεσους παραγωγούς τής παραγωγής.
Η αυτονόμηση του μη ζωντανού δεν το καθιστά πραγματικά αυτόνομο ή αυτάρκες ή καθοριστικά αυτοτελές σημείο της παραγωγής.

4.
Το μη ζωντανό δεν είναι μισοζωντανό ή νεκροζώντανο, ακόμα και το καπιταλιστικό κεφάλαιο και το κεφάλαιο εν γένει δεν μπορεί να είναι καθορισμένο από τέτοιες κενές, μεταφορικά και μετωνυμικά προσδιοριζόμενες, καταστάσεις.

5.
Η λατρεία και η φετιχοποίηση, ωστόσο, του μη ζωντανού υπάρχει, όπως υπάρχει ειδικότερα και η λατρεία και η φετιχοποίηση του καπιταλιστικού μη ζωντανού, αντιστοιχούσα σε μιαν πρακτική αλλοτρίωση, αποξενωτική ιεράρχηση και διαχωρισμό μεταξύ των άμεσων και των έμμεσων παραγωγικών διεργασιών.
Σε αυτή την λατρεία και σε αυτό τον φετιχισμό αντιστοιχεί πάντα μια αντίθετη αλλά ετεροκαθορισμένη από το καπιταλιστικό κεφάλαιο λατρεία και ένας φετιχισμός της αποξενωμένης ως ψευδοσώμα και γυμνής από καθορισμούς εργασιακής υποκειμενικότητας.
Η αποξενωμένη και αλλοτριωμένη στον καπιταλισμό και στο σύστημα της μισθωτής (μισθεξαναγκασμένης) εργασίας εργασιακή και κοινωνική υποκειμενικότητα αίρει την απογύμνωση και την αλλοτρίωσή της στο ύψος της υπέρτατης αξίας, δημιουργεί την δική της αυτοφετιχιστική αυτολατρεία, στην οποία τούτη είναι η ζωντανή ζωή και το κεφάλαιο που της έχει γραπώσει την ζωή ο θάνατος ή το νεκρό υποστασιοποιημένο.

6
Βασικές σέχτες της τυπικής καπιταλιστικής θανατολατρείας τού καπιταλιστικού μη ζωντανού είναι η θεοκρατία και ο εθνοφασισμός.
Σέχτες τής ανάστροφης [προς την (προαναφερόμενη) τυπική θανατολατρεία] καπιταλιστικής λατρείας είναι, στον ολοκληρωμένο καπιταλισμό της ύστερης νεωτερικότητας, οι νεοαριστεριστές και οι νεοαναρχικοί (αυτόνομοι κ.λπ), οι οποίοι είναι μεν λιγότερο επικίνδυνοι από τους εθνοφασίστες ή είναι κατά περίσταση και σύμμαχοι της εργατικής τάξης, αλλά αποτελούν ωστόσο ταξικούς εχθρούς της σε στρατηγικά σημεία.

7.
Υποχωρώντας ο ιστορικός κρατικός σοσιαλισμός/κομμουνισμός δεν άφησε μόνον συντρίμμια απογοήτευσης και ήττας, αλλά μας άφησε ανυπεράσπιστους μπροστά όχι μόνον στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό με όλα τα γνωστά και επαναλαμβανόμενα κρισιακά θεμέλιά του και τις καταστροφικές του εξάψεις, αλλά και μπροστά σε όλες τις αυθόρμητα γεννημένες από την ύστερη αστική νεωτερικότητα μαύρες και σκοτεινές σέχτες τού νεοφασισμού, νεοθεοκρατισμού και νεοαριστερισμού/νεοαναρχισμού, οι οποίες πέρα από τις αβυσσαλέες διαφορές τους ενώνονται κάτω από το σκοτεινό νέφος ενός ανανεωμένου, και δομικά/νομοτελειακά προερχόμενου από τον νεοκαπιταλισμό, φασιστικού βιταλισμού, ήτοι μιας σκοτεινής και ανήθικης βίαιης και διαλυτικής των πάντων αυτολατρείας της ζωής ως αυτοζωής.
Δεν είναι δύο άκρα, είναι το ενιαίο ακροδεξιό και ακροαριστερό ακραίο κέντρο της υστερονεωτερικής αστικής/καπιταλιστικής οντολογίας όπως αυτή επιτείνει νομοτελειακά ό,τι υπήρχε πάντα στον καπιταλισμό ως τάση και εκ των άνω και εκ των κάτω.

8.
Το μόνο που θα είχε νόημα θα ήταν να επανέλθει ανανεωμένος και με άλλη μορφή και οργάνωση ο κομμουνισμός που γνωρίσαμε.
Ο πραγματικός, ελλειπτικός, "αμαρτωλός", μπλανκιστικός, δημοκρατιστικός, "ηθικολογικός", συγκεντρωτικός κομμουνισμός.
Το θεωρώ σχεδόν απίθανο.
Αλλά είναι η μόνη μας ελπίδα μπροστά στα στίφη των ψυχοπαθητικών βαρβάρων που έρχονται και θα έρχονται συνέχεια από εδώ και στο εξής.



Ιωάννης Τζανάκος  


Σχόλια

  1. Σκληρή τοποθέτηση, αλλά είναι δυστυχώς η αλήθεια.
    Εύχομαι να μην χρειαστεί να δούμε την επιβεβαίωσή της στο κωλοχώρι.
    Αλλά το να βλέπεις εθνοφασίστες υποστηρικτές του Πενταγώνου (Τράμπ, τραμπικοί, πρώην ρωσόφιλοι κ.λπ) και υποστηρικτές της CIA-Klinton (η ίδια η υπηρεσία μαζί με τους αναρχικούς) να ενδύονται και ιδεολογικά κουρέλια, πάει πολύ για να μην το επισημάνεις.
    Η προεδρία Τράμπ έχει θολώσει τα πράγματα.
    Ένας γενικευμένος ιμπεριαλιστικός πόλεμος ή μισο-πόλεμος προερχόμενος κυρίως από την "δύση", με σύμπνοια κουκλουξκλάν-Τράμπ και queer-CIA-Klinton θα επαναφέρει μερικούς ταραγμένους εγκεφάλους στα ίσα τους, αν το θέλουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μιας και όπως είπε γνωστός και συμπαθής δι΄εμέ μαρξοαναλυτής σχιζοαναλυτής ζούμε μερικές φορές όλοι μέσα σε μια φούσκα που (υποτίθεται) σχηματίζουμε "μόνοι" μας, θα ήθελα να ζήσω μια τέτοια στιγμή ιμπεριαλιστικής ενότητας Τραμπ-Κλίντον-CIA-queer-εθνοφασίστες κουκλουξκλάν-αναρχικοί, ενάντια σε κάποια "βάρβαρη ανατολή" (αυτό γίνεται αλλά ήπια, και χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες), για να δούμε τελικά ΠΟΙΟΙ ζούνε σε φούσκες και ποιοί στον πραγματικό κόσμο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

Καπιταλιστικό δηλητήριο [1]

φράσεις [15]