Η ανατομική βεβήλωση..


          Faust (or A Scholar in his Study) - Rembrandt van Rijn.  1650-54.  Etching, drypoint, and burin on paper.  21 x 16.1 cm.  Rijksmuseum, Amsterdam, Netherlands.
                   Faust (or A Scholar in his Study) - Rembrandt van Rijn. 1650-54 

Ίσως ακουσθεί υπερβολικό, αλλά δεν είναι, αν ορίσει κανείς ως μια θεμελιώδη τομή στην ιστορία της νεώτερης κυριαρχίας την γενίκευση τής (όχι μόνον ιατρικής) πρακτικής τής ανατομίας.
Η είσδυση στο (νεκρό) σώμα ως να είναι ένα αντικείμενο δυνάμενο όχι μόνον να διαμελισθεί αλλά και να αναλυθεί με μιαν εξονυχιστική λογική και συνάμα εργαλειακή πρακτική είχε να αντιμετωπίσει την απαγόρευση της εκκλησίας αλλά και την γενικότερη αντίδραση των ίδιων των ανθρώπων.
Θέλω να πω πως υπερβλήθηκαν πολλά κατώφλια και όρια, τα οποία δεν ήταν συναγμένα όλα γύρω από μιαν τυπική θρησκευτική εξουσία ή από ιερατικούς θεσμούς.
Οφείλουμε να σκεφτούμε με συνέπεια και ακρίβεια και να αναλύσουμε το ιστορικό νόημα της διαφοράς μεταξύ της ανατομικής πρακτικής και τής αγριότητας τής ιεροπολεμικής ή ωμής καταξέσχισης ενός (εχθρικού) σώματος ακόμα και μετά τον θάνατό του.
Αυτό που δεν στοχαζόμαστε όμως σχεδόν καθόλου πλέον, ακόμα κι όταν έχουμε σκεφτεί ή μάθει για την διαφορά που αναφέραμε είναι πως στην καθημερινότητα, πλην παθολογικών ή ψυχοπαθητικών περιστάσεων, το "ταμπού" παραμένει όχι μόνον λόγω των ψυχοπαθητικών συμπαραδηλώσεων αλλά και ως ένας ιδεολογικός και ψυχικός φραγμός ή διαχωρισμός μεταξύ αυτών που θα εδύνατο να προβούν μεταφορικώς σε μια τέτοια πρακτική και αυτών που την θεωρούν αδιανόητη εις το μεταφορικό της πλήρωμα.
Οι τελευταίοι δέχονται μεν την υπέρβαση του ορίου της σωματικής μυχιότητας (του νεκρού, αλλά και του μη νεκρού σε ένα χειρουργείο) αλλά θέτουν ή μάλλον αποδέχονται δύσθυμα ως εκεί το όριο, στην ούτως ειπείν βιολογική πτυχή της σωματικής υπόστασης, την ίδια στιγμή όμως που θεωρούν πως η διάρρηξη κάθε ανάλογης μεταφορικής σωματικότητας είναι εγκληματικής και μόνον "φύσεως".
Ας διευκρινίσουμε πως ακόμα και μια σύγχρονη γενετική πρακτική συνειδητής μετάλλαξης τής (ανθρώπινης) ζωής δεν έχει τόση οντολογική αξία για αυτούς τους ανθρώπους όσο έχει η ("κακή" γι' αυτούς) σκόπιμη και σχεδιασμένη/έλλογη διάρρηξη των ενωτικών σωματικών ή σωματοειδών ιερο-καθορισμών του υπαρκτού. 
Το σημείο της οριακότητας, όσον αφορά στην επιθυμούμενη σωματική ιερο-ακεραιότητα των όντων ή την ενότητα του όντος ως ιερο-ακέραιου όντος ευρίσκεται λοιπόν, ακόμα, σε ένα σημαντικό πλήθος ανθρώπων, σε ένα σημείο εμμονής πολύ πιό πίσω από εκεί όπου έχει τεθεί το όριο από την θεσμοθετημένη ανατομική πρακτική, αν και δεν είναι όπως νομίζεται σχετιζόμενο με τα ζητήματα που έχουν τεθεί από την βιοηθική (όπως το ζήτημα της γενετικής παρέμβασης).
Για την ακρίβεια, φρονώ, η έλλειψη ή μη έλλειψη ηθικών δεοντολογικών ή ασυνείδητων-ψυχικών ορίων στα ζητήματα τής (νεώτερης) βιοηθικής, δεν σχετίζεται με την τοπο-θέτηση τού υποκειμένου απέναντι στο ζήτημα της ιερο-ακεραιότητας τού σώματος ή κάθε μεταφορικά σωματικής οντότητας. 
Αυτή η μάλλον μαζική εμμένεια στο ιερόν των σωμάτων ή στο μη επιθυμούμενο ως-λογικά-ανατεμνόμενον των σωματοειδών οντοτήτων, αυτή λοιπόν η εμμένεια και εμμονή στο παραγόμενον όριον τούτων ως ιερο-ακεραιοτήτων, δεν είναι δυνατόν θαρρώ να διαρραγεί, αλλά και να ήταν δυνατόν πως θα σας φαίνονταν;
Πως θα σας φαίνονταν ένα γενικό πλήθος έτοιμο πλέον να ακολουθήσει την ορθολογική μέθοδο της ανατομίας παντού;
Εμένα μου φαίνεται κάπως φρικαλέο ενδεχόμενο ακόμα κι αν υποθέσω πως οι σχολές ορθολογικής (μη-)σκέψης ή τα πανεπιστήμια θα διατηρούσαν το υψηλό επίπεδο μάθησης και πραγμάτωσης της ανατομικής μεθόδου.
Δεν ξέρω όμως αν δεν έχει γίνει ήδη αυτό, σε κάποια πράγματα.
Γνωρίζω πως η ακεραιότητα είναι θεωρητικά ανυπεράσπιστη, και το μόνον που της έχει απομείνει είναι η καταφυγή σε σκοτεινά λημέρια.
Ας σκεφτούν για αυτό καλύτερα οι φωτεινοί ανατόμοι.




Ιωάννης Τζανάκος       




Σχόλια

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

Καπιταλιστικό δηλητήριο [1]

φράσεις [15]