Ο σοσιαλδημοκράτης εργαζόμενος σας μιλά, όβερ..

Αποτέλεσμα εικόνας για Hugo Steiner-Prag 1916 illustrations for Gustav Meyrink Der Golem.
           Hugo Steiner-Prag's 1916 illustrations for Gustav Meyrink's Der Golem.

Γράφω αυτό το κείμενο (ως κατάληξη 3 προηγούμενων) για να διαμεσολαβήσω τελειωτικά (αυτή την περίοδο) την ενόχληση και την κούρασή μου από την επαφή μου με μικροαστούς κριτές και κρίνοντες που τις 2 τελευταίες μέρες "πέρασαν" από την δουλειά "μου" και με έβγαλαν από τον δρόμο μου για λίγο.

Ενώ δεν υπάρχει καμμία "λογική" σύνδεση μεταξύ κάποιων πραγμάτων και καταστάσεων η ίδια η ψευδολογική ψεύδο-λογική των συστημάτων ολικής κυριαρχίας μας ωθεί να σκεφτόμαστε όπως μας υπαγορεύει αν επιθυμούμε να την ξεπεράσουμε ή να την αποδεχθούμε.
Ακολουθούμε τρόπον τινά τις σκέψεις και την σειρά των σκέψεων-και-πραγμάτων που μας υπαγορεύει το εκάστοτε ισχύον ή ισχύον-και-συνάμα-κυρίαρχον κοινωνικό και νοηματικό σύστημα, στην ειδική του μάλιστα μορφοποίηση.
Πως είναι δυνατόν αυτό τουλάχιστον να μην το αποδέχονται όσοι κρίνουν εκ του ανυπάρκτου θεωρησιακού ή ιδεοαξιακού ύψους των;
Δεν ομιλούμε μόνον για όσους κρίνουν τα "πάντα" στους άλλους ως υπαγμένα σε μιά εξουσία ως να ήταν οι ίδιοι παρθένες και ανέγγιχτες από την κυριαρχία υποστάσεις, αλλά και αυτούς που δια ιδεολογικών και θεωρησιακών ελιγμών αποδέχονται κάποια συμμετοχή τους στην σειραϊκή λογική τού εκάστοτε συστημικού αφηγήματος αλλά αυτοκαθορίζονται (ως υποκείμενα) ως να ήταν οι ίδιοι αυτοπροσώπως μια δυναμική εξόδου από αυτή την λογική και την νοηματική και οντική σειρά που τούτη εκφράζει.

Ως εκ των πραγμάτων σοσιαλδημοκράτης εργάτης ή μικροαστός εργαζόμενος με ισχυρές κομμουνιστικές τάσεις (οι πούροι κομμουνιστές θα μου πούνε τι τελικά "είμαι"), έχω να πω πως η λογική της τάχαμου απόσπασης από το υπαρκτό και την σειρά του δια κραυγών αντισυστημικής δέσμευσης μπορεί να με συγκινεί όντως και πάντα να με απασχολεί αλλά δεν με πείθει, με τον τρόπο τουλάχιστον που (συνήθως) διενεργείται.
Θα μου ήταν πιο οικείο ή θα με έπειθε κιόλας το πιθανόν κοινωνικό γεγονός μιας εντελώς κοινότοπης ("ιδεολογικά") ή προσγειωμένης παράταξης που θα έθετε όλα τα ζητήματα με μιαν πολιτική και πολιτικορεαλιστική εμμένεια χωρίς να άφηνε πίσω και άλλες στρατηγικές ή παροντικές αλλά στρατηγικές δεσμεύσεις.
Η "λογική" τού εντελώς "άλλου", η ιδεολογία μιας ριζικής ετερότητας, με απωθεί πλέον, άσχετα αν ως άτομο ρέπω, όπως και άλλοι, σε μιαν έξοδο από κάθε ατομική ένταξη στο υπάρχον.
Υπάρχει μάλιστα "εντός" μου και μια όλο και αυξανόμενη καχυποψία προς τους εκάστοτε φορείς αυτής τής ετερότητας.
Τα φανταχτερά και ενίοτε επιθετικά λόγια για την αλλοτρίωση ημών, άλλων ή κάποιου φανταστικού υποκείμενου που "θα έπρεπε" να αρθεί στο ιστορικό ύψος των περιστάσεων και να κάνει το καπιταλιστικό ή κρατικό σύστημα λαμπόγυαλο, εμένα με παραπέμπουν σε ανώριμα ή εκτός πραγματικότητας φοιτηταριά ή μικροαστούς διανοούμενους, όντα συμπαθητικά και κοντά "μου" αλλά πολλές φορές υστερικά και επιθετικά.

Στην κακομοίρικη δουλειά μου, που όμως αυτή έχω και με έχει "σώσει-χαντακώσει" έχω την ευκαιρία να παρακολουθώ σε μια πιο ξεκάθαρη μορφή την "κοινωνική ψυχολογία" των κοινωνικών τάξεων και των υποκατηγοριών εντός τους, όπως και την "ψυχολογία" των "ντόπιων" έναντι των "ξένων" και αντίστροφα.
Εννοείται πως είμαι και εγώ εμπλεκόμενος σε μιαν διαλεκτική, δεν είμαι ένας ουδέτερος παρατηρητής, γι' αυτό εξάλλου σας είπα πως ακόμα και η ιδεολογική ή πολιτική στάση μου απορρέει εκ των πραγμάτων από την ειδική ταξική θέση μου αλλά και τις επιλογές μου βέβαια, πράγμα που συμβαίνει σε όλους.
Σοσιαλδημοκράτης εκ των πραγμάτων, με την έννοια όμως που έχει ας πούμε κάπως πειραματικώς η σοσιαλδημοκρατία ως εκείνο το πρωταρχικό ρεύμα που είχε εντός της και τον Κάουτσκι και τον Λένιν και την Λούξεμπουργκ και τον εργάτη ή υπάλληλο συνδικαλιστή πριν χωρίσουν οι δρόμοι τους.
Μόνος μου εδώ και καιρό έθεσα εαυτόν σε αυτή την πειραματική-φαντασιακή, αλλά όχι έωλη νομίζω, θέση, και έχω εξάγει εξ' αυτής και σε συνδυασμό με άλλες σκέψεις που προϋπήρχαν κάποια συμπεράσματα.
Ως ένας σοσιαλδημοκράτης ή κεντριστής εργατοϋπάλληλος λοιπόν έχω να σας πω πως αναγνωρίζω σε κάθε "αιρετικό" ή (αντίθετα) "κανονικό" λόγο μια παράδοξη αλλά όντως υπάρχουσα ακολούθηση της δεδομένης αστικής σειράς των νοημάτων και πραγμάτων (και στις "αιρέσεις" λοιπόν αλλά και σε όλους), και πως αυτό δεν είναι κάτι το "σατανικόν" ή άξιο μόνο να πεταχθεί στα σκουπίδια γιατί είναι σημείο αλλοτρίωσης.
Εξάλλου, νομίζω, πως και αυτοί που φρίττουν με αυτή την ακολούθηση το ίδιο κάνουν, και μάλιστα υποκριτικότατα, σαν τους θεοσεβούμενους.
Εν πάση περιπτώσει, ακόμα κι αν υπάρχει αλλοτρίωση πρέπει επιτέλους να χαριστεί και σε "αυτήν" ένα νόημα που σημαίνει μιαν ανολοκλήρωτη δυναμική ή ένα σύστημα δυναμικών αντινομιών και αντιφάσεων και όχι να εξετάζεται από όχι και τόσο αθώα θεωρητικά υποκείμενα ως αμαρτία και ένταξη σε κάτι το κακό και δυστοπικό.
Υπάρχουν άρα, αλλοτριώσεις και αλλοτριώσεις, και υπάρχει πάντα μια δυναμική στην μισθωτή εργασία που σημαίνει από μόνη της κάτι το οποίο οι εκάστοτε πάνσοφοι υπερεπαναστάται αγνοούν και ευτελίζουν, ακόμα κι εκεί όπου αυτή παραλογίζεται ως υπερβολικά προσαρμοζόμενη στο "σύστημα". 
Ποιός ή ποιοί ομιλούν;
Οι γόνοι των υπαλλήλων/καθηγητών και των μαγαζατόρων;
Οι καθηγητές πανεπιστημίου;
Οι ελευθεριακοί καλλιτέχνες;
Οι εναλλακτικοί;
Ακόμα και μεγαλοαστοί με χόμπυ την επανάσταση;
Οφείλουν όλοι, πριν υψώσουν το δάχτυλο να δώσουν βιογραφικό και κυρίως να σκεφτούν από ποιά θέση και υπό ποιές συνθήκες μιλάνε στην αλλοτριωμένη μισθωτή εργασία, ακόμα και στην υποτιθέμενη ή πραγματική "εργατική αριστοκρατία".
Να σε κρίνει ως μικροαστό ένας διανοούμενος ή ένας ασυνάρτητος αναρχίζων, πάει πολύ, δεν πρόκειται να βγάλει εξάλλου πουθενά.
Το ζήτημα είναι να υπάρξει ένας πραγματικός διάλογος, ή επικοινωνία μέσα στην μισθωτή εργασία, μεταξύ των ομάδων της, ακόμα και σε ένα πειραματικό θεωρητικό επίπεδο.
Και βέβαια, το θέμα είναι να δούμε όντως με ποιό τρόπο έχει ευτελίσει η ίδια η ντόπια μισθωτή εργασία μόνη της τον εαυτό της, χωρίς αυτό να "τής" το υποδεικνύουν επηρμένοι και μεγαλόστομοι υπερεπαναστάτες, οι οποίοι μάλλον την εξετάζουν θεωρητικά και μόνον ως ελατήριο για να υπάρξει αυτό που φαντάζονται μόνοι τους ως "νέο κόσμο".




Ιωάννης Τζανάκος 



Σχόλια

Αρχείο

Εμφάνιση περισσότερων

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

Σημείωση για τον ψευδο-κομμουνισμό των "συνεπών αντι-οπορτουνιστών"..

Ποιός ήταν ο Μουσταφά Σουμπχί;