Σημείωση για τον ψευδο-κομμουνισμό των "συνεπών αντι-οπορτουνιστών"..

  George Frederic Watts, Life’s Illusions


Η χρήση της έννοιας τής εργασίας συνήθως περιστρέφεται σε μυστικοποιητικές αστικογραφειοκρατικές εκφάνσεις της που επιτάσσουν ιδεολογικά την υπεροχή της αφηρημένης πτυχής της έναντι της συγκεκριμένης.
Γι' αυτό όταν λ.χ οι "κομμουνιστές" του (νεο-)κκε μιλάνε για εργασία μπορεί να δηλώνουν ότι αυτή είναι μια ενότητα αφηρημένων (γενικών) και συγκεκριμένων (ειδικών) χαρακτηριστικών, αλλά το εννοούν αυτό προτάσσοντας, πάντα εντός του γενικού τους ιδεολογικού πλαισίου, την αφηρημένη πτυχή.
Αυτή η γενική τάση, όχι μόνον των "κομμουνιστών" τύπου κκε, σημαίνει πως υπάρχει από τους φορείς της υποταγή στους αφηρημένους καθορισμούς της οικονομικής πράξης, ακόμα κι όταν τούτοι όντως είναι αντίπαλοι του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής όντας όμως υπερασπιστές ενός κρατικο-σοσιαλιστικού μοντέλου.
Το κράτος-αφαίρεση της αφηρημένης εργασίας σε μια αφηρημένα κοινωνικοποιημένη, άρα κρατική οικονομία υπό τον κεντρικό υποτίθεται "επιστημονικό" σχεδιασμό.
Και μόνον υπό αυτούς τους όρους ο θεωρούμενος ως "επιστημονικός" σχεδιασμός "φεύγει" ως επιστημονικός.
Κανένας κεντρικός σχεδιασμός με βάση την έμπρακτη και θεωρητική υποταγή τής ζωντανής εργασίας στην αφηρημένη πτυχή της και σε κάθε άλλη αφαίρεση που στηρίζεται σε αυτή την υποταγή (το κράτος-αφαίρεση το κόμμα-αφαίρεση κ.λπ), δεν είναι επιστημονικός σχεδιασμός αλλά η ιδεολογική και ψευδοεπιστημονική επικάλυψη μιας προκαθορισμένης αποτυχίας ενός σοσιαλισμού που υπό τις οποιεσδήποτε σημερινές εξωτερικές και εσωτερικές συνθήκες θα αυτοκαταστρέφονταν συντόμως.
Επειδή οι "κομμουνιστές" αυτοί βολεύονται με την απόλυτη επικράτηση στην οικονομική θεωρία και πράξη των αστικών θεωριών και επειδή όντως το πρόγραμμά τους εκβάλλει σε μια μη καπιταλιστική κοινωνία σε αντίθεση με τα προγράμματα των αστικών και μικροαστικών κομμάτων και κινημάτων, νομίζουν ότι το έλυσαν το πρόβλημα και γενικά ότι έχουν δέσει τον γάϊδαρό τους, έτσι νομίζουν. 
Όμως αυτό το πρόγραμμα εκτός από ένα πρακτικό τίποτα που μάλλον χαντακώνει ακόμα περισσότερο την ήδη χαντακωμένη (και από τους ίδιους) ιδέα του σοσιαλισμού-κομμουνισμού είναι και ένα θεωρητικό και επιστημονικό ερείπιο που μέσα στα χαλάσματά του δεν υπάρχει καμμία πραγματική ιστορική εμπειρία και καμμία αυτοκριτική διάθεση και κανένα πραγματικό στοιχείο για το τι λάθη έγιναν στον κρατικό σοσιαλισμό ή μάλλον για το ίδιο το λάθος να είναι ο σοσιαλισμός ένα κρατικό γραφειοκρατικό σύστημα.
Επειδή το ξέρουν αυτό το κρύβουν πίσω από τις αρλούμπες μιάς διάκρισης κρατικοποίησης κοινωνικοποίησης, αντιγράφοντας πασοκικές αρλούμπες της δεκαετίας του '80 ελαφρά διασκευασμένες σε τάχαμου λενινιστικά πρότυπα, αλλά κρατώντας ωστόσο την αφαίρεση, την γενικότητα, το ιδεολογικό φετίχ της κοινωνίας ως αντικείμενης στο άτομο ή την ομάδα εργασίας, για να προκαταβάλουν πάλι την εξουσία του κόμματος και του κράτους με φύλο συκής την "κοινωνικοποίηση".
Άλλά, ούτε το σύστημα της μισθωτής εξαναγκασμένης εργασίας αμφισβητούν, είναι το κόμμα του "καλού" σοσιαλιστικού μισθού, της "καλά τακτοποιημένης" αναγκαστικής εργασίας υπό τον "κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό" της, δηλαδή υπό τον κεντρικό σχεδιασμό της από ψευδοεπιστήμονες γραφειοκράτες οι οποίοι ένα πράγμα ξέρουν μόνον, να λένε λαμπρές κενές φράσεις με αυτούς στο φόντο ως εγγυητές της ζωής ως "γνώστες". 
Άραγε θα επιτρέπεται στους ανθρώπινους (υποκειμενικούς) φορείς αυτής της εργασίας η ελεύθερη μετακίνηση και η ελεύθερη επιλογή τόπου εργασίας ή θα περιμένουν την έγκριση (πάλι) του "επιστημονικού" σχεδιασμού;
Αυτός είναι ο σοσιαλισμός που σαν αξία, ιδέα και επιστημονικό πρόγραμμα θα έλξει τις εργαζόμενες μάζες και τα ανθρώπινα υποκείμενα εν γένει και θα απαγκιστρώσει από την καπιταλιστική και εξουσιαστική-κρατική φυλακή;
Με αυτό το πλαίσιο θα θέσουμε τους εαυτούς μας στην κρίση της ιστορίας αλλά και της καθημερινής ζωής; 

 
Ιωάννης Τζανάκος

Σχόλια

  1. Πρέπει να διευκρινίσω ότι το πρόγραμμα του πρωτο-κκε (ΣΕΚΕ) εκεί στις αρχές του 20ου αιώνα μίλαγε για κοινωνικοποίηση, αλλά "τότε" υπήρχε μια σειρά ιστορικών περιορισμών που "δικαιολογούσαν" αυτήν την αφαιρετική κενολογία. Σήμερα αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα για ένα κομμουνιστικό κίνημα, να παραμένει μόνον στην άρνηση και να μην προχωράει στην άρνηση τής άρνησης.
    Σημείωση τεχνικού χαρακτήρος: το μπλογκ σπαμάρει τα σχόλια των άλλων, αν έχετε λύση πείτε την.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αρχείο

Εμφάνιση περισσότερων

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πτήση..

Ίδρυση και μη ίδρυση του απείρου..